Cecylia jest jedn± z najs³ynniejszych mêczennic Ko¶cio³a Rzymskiego. Przysz³a na ¶wiat na pocz±tku III w rodzinie patrycjuszy. By³a ol¶niewaj±co piêkna. Rodzice obiecali wydaæ j± dobrze urodzonemu poganinowi Walerianowi. Wcze¶niej jednak, z mi³o¶ci do Chrystusa Cecylia z³o¿y³a ¶lub czysto¶ci. Oznajmi³a to mê¿owi w dniu ¶lubu prosz±c, aby zaniecha³ zmuszania jej do nocy po¶lubnej. Walerian nie tylko uszanowa³ jej ¿yczenie, ale siê nawróci³. Tak¿e jego brat Tyburcjusz równie¿ przyj±³ chrzest.

Wkrótce potem wybuch³y krwawe prze¶ladowania chrze¶cijan. Skazano na ¶mieræ Waleriana i Tyburcjusza. Kiedy namiestnik Almachiusz, dowiedzia³ siê, ¿e Cecylia jest chrze¶cijank± i ¿e zarówno w³asny maj±tek, jak i maj±tek Waleriana rozda³a ubogim, kaza³ j± aresztowaæ. ¯o³nierze, oczarowani jej piêkno¶ci±, b³agali j±, by nie nara¿a³a swego m³odego ¿ycia i wyrzek³a siê wiary. Sêdzia, urzeczony jej urod± równie¿ j± prosi³, aby mia³a wzgl±d na swoj± m³odo¶æ. Nadal odmawia³a oddania czci bo¿kom, nadal mê¿nie wyznawa³a wiarê w Chrystusa. Gdy Cecylia nie ustêpowa³a, próbowano zmusiæ j± do wyparcia siê wiary stosuj±c mêki. Zamkniêto j± w ³a¼ni, aby dusiæ j± par±. Kiedy to nie poskutkowa³o, postanowiono ¶ci±æ j± mieczem.

Widocznie i kat na widok tak piêknej i m³odej osoby mia³ trudno¶ci z wykonaniem wyroku. Trzy razy j± uderzy³, ale nie zdo³a³ pozbawiæ jej ¿ycia. Po trzech dniach konania Cecylia odda³a Bogu ducha.
Cia³o ¶w. Cecylii, w nienaruszonym stanie, w pozycji le¿±cej, lekko pochylone ku ziemi odkryto dopiero w 824 r. w katakumbach ¶w. Kaliksta, a nastêpnie z³o¿ono w bazylice jej po¶wiêconej na Zatybrzu (Santa Cecilia in Trastevere), czyli w miejscu gdzie prawdopodobnie mieszka³a.

W 1599 roku w bazylice przeprowadzano prace renowacyjne, podczas których w obecno¶ci ¶wiadków dokonano identyfikacji relikwii mêczennicy. W sarkofagu odnaleziono cyprysow± skrzyniê, a w niej nienaruszone przez czas cia³o ¶w. Cecylii przykryte jedwabnym welonem przesi±kniêtym krwi±. Obecny przy tym rze¼biarz Stefano Maderno sporz±dzi³ rysunek, który nastêpnie pos³u¿y³ mu do wykonania arcydzie³a, przepiêknego marmurowego pos±gu przedstawiaj±cego ¶w. Cecyliê w pozycji, w jakiej odnaleziono jej cia³o w 1599 r.

Le¿y na boku, twarz ma zwrócon± ku ziemi i odsuniêty welon, dziêki czemu widaæ g³êbokie ciêcie po mieczu. Rêce le¿± wysuniête przed tu³ów, prawa ma wyprostowane trzy palce, a lewa – jeden. Wyci±gniêty palec lewej d³oni przekazuje prawdê, ¿e Bóg jest jeden, trzy wyci±gniête palce prawej d³oni, ¿e jest Trójc±. Rana za¶ od ciêcia mieczem jest potwierdzeniem, ¿e za g³oszenie tej prawdy warto zgin±æ.

Imiê ¶w. Cecylii wymieniane jest w Kanonie Rzymskim. Legenda g³osi, ¿e gra³a na organach. Organy wodne by³y wówczas znane, ale nie ma przekazów, aby Cecylia na nich gra³a. Bardzo mo¿liwe, ¿e gra³a na innych instrumentach, np. na harfie.

Zdjêcia u góry przedstawiaj± Bazylikê ¶w. Cecylii oraz rze¼bê ¶wiêtej pod g³ównym o³tarzem, na zdjêciach poni¿ej widoczna jest krypta w której znajduj± relikwie ¶w. Cecylii, Waleriana, Tyburcjusza. Na podstawie prac wykopaliskowych mo¿na przypuszczaæ, ¿e w tym miejscu znajdowa³ siê dom ¶w. Cecylii i ³a¼nia w której usi³owano j± udusiæ. 

Opracowanie: Henryk ¯urek, zdjêcia: Krystyna i Henryk ¯urkowie

Roman Miko³ajczyk in memoriam

Roman Miko³ajczyk by³ wybitn± Postaci± polskiego ¿ycia religijnego w Berlinie. Urodzi³ siê w Siemianowicach ¦l±skich 15 maja 1937 roku z rodziców Karola i Jadwigi z domu Tarabura, w rodzinie o silnych tradycjach katolickich i narodowych. Chrzest, Pierwsz± Komuniê ¦wiêt± przyj±³ w ko¶ciele ¶w. Antoniego w Siemianowicach, a Sakrament Bierzmowania w ko¶ciele ¶w. Krzy¿a w Bytomiu.

Rodzice bardzo dbali o wykszta³cenie dzieci, st±d m³odszy brat Antoni, w stopniu profesora zwyczajnego by³ wyk³adowc± uniwersyteckim oraz wybitnym polskim artyst± intermedialnym, a starszy brat Eugeniusz wst±pi³ do Zakonu ¶w. Franciszka i tam jako ojciec Marceli sprawowa³ kierownicze funkcje w Polsce i za granic±.

Sam Roman Miko³ajczyk po wszechstronnych studiach wyk³ada³ grekê, ³acinê, ¶piew gregoriañski  i literaturê polsk± najpierw na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, a potem na Uniwersytecie ¦l±skim, a tak¿e na innych uczelniach. Po ma³¿eñstwie z Ma³gorzat± G±sior wspólnie rozpoczêli bataliê o ochronê ¿ycia dzieci nienarodzonych. Ma³¿eñstwo Ma³gorzaty i Romana Miko³ajczyków w cyklach porad, wyk³adów, licznych artyku³ów, a tak¿e w wypowiedziach radiowych sta³o siê znan± ikon± obroñców ¿ycia. Przekazuj±c ¿ycie pi±tce swoich dzieci pokazali, ¿e ich misja nie jest tylko teoretyczna. W Polskiej Misji Katolickiej w Berlinie ¶p. Roman przez wiele lat prowadzi³ poradniê ¿ycia rodzinnego. Jego dzia³alno¶æ obejmowa³a te¿ Niemcy i nadal Polskê. Da³ siê poznaæ jako bezkompromisowy dzia³acz pro-life, doznaj±cy równie¿ z tego powodu ró¿nego rodzaju przykro¶ci.

Jako oddany Ko¶cio³owi i Polsce Roman Miko³ajczyk anga¿owa³ siê ca³ym sercem w rozwój polskiej parafii, w przekazywanie m³odym patriotyzmu, uczy³ mi³o¶ci do Chrystusa i ojczyzny. Przez wiele lat nale¿a³ do Rady Parafialnej i innych grup dzia³aj±cych przy PMK w Berlinie.

Osobnym rozdzia³em jest jego przynale¿no¶æ do jedynego polskiego chóru w Berlinie, do chóru Auxilium. Przez wiele d³ugich lat by³ wybitnym tenorem w tym chórze, zawsze gotowy do uci±¿liwych prób, wyjazdów, wystêpów. A kiedy pojawi³a siê pierwsza choroba, próbowa³ jeszcze byæ pomocny, ale z biegiem czasu by³o to ju¿ niemo¿liwe. W pamiêci chórzystów pozostanie ¶p. Roman jako mi³y, u¶miechniêty, pogodny i szarmancki wobec naszych Kole¿anek.

Kiedy choroby i wiek coraz bardziej ogranicza³y Jego mobilno¶æ, nie zatraci³ pogodnego spojrzenia na ¿ycie jako na dar Boga i na Jego wolê. Nadal utrzymywa³ kontakty z przyjació³mi poprzez internet, korzysta³ z transportu samochodowego oddanych mu synów, którzy przywozili Go na Eucharystiê, a tak¿e na ró¿ne wydarzenia religijne, czy te¿ polonijne.

Ostatnio coraz czê¶ciej mówi³ o ¶mierci, której jako gorliwy wyznawca Chrystusa siê nie ba³. Codziennie odmawiany ró¿aniec i koronka dawa³y mu si³ê, moc i nadziejê. Czêsto powtarza³ za ¶w. siostr± Faustyn± – Jezu ufam Tobie!

Pod koniec wrze¶nia pojecha³ z ¿on± na krótki wypoczynek do Rabki Zdroju, miasta rodzinnego ma³¿onki Ma³gorzaty. Codziennie uczêszczali do ukrytego w le¶nym g±szczu piêknego ko¶ció³ka pod wezwaniem ¶w. Teresy od Dzieci±tka Jezus. Ko¶ció³ znajduje siê na wzniesieniu i aby siê do niego dostaæ, trzeba pokonaæ 115 kamiennych stopni.

28 pa¼dziernika, jak co dzieñ wspiêli siê po stopniach do ko¶cio³a na nabo¿eñstwo ró¿añcowe.

A kiedy odmawiano czwarty dziesi±tek: „Którego¶ Ty, o Panno w ¶wi±tyni ofiarowa³a”, Roman z modlitw± na ustach osun±³ siê z klêcznika…

Czy¿ dla chrze¶cijanina mo¿e byæ piêkniejsza ¶mieræ? Kogokolwiek tylko informujê o ¶mierci Romana w ko¶ciele, to wszyscy moi katoliccy rozmówcy komentuj± to jednoznacznie: nie mo¿na mieæ piêkniejszego, wyproszonego, ¶wi±tobliwego zej¶cia z tej ziemi do Bo¿ej wieczno¶ci.

No i spocz±³ w polskiej i rabczañskiej ziemi, w rodzinnym grobowcu ¿ony Ma³gorzaty. Takie mia³ ¿yczenie. Spocz±³ na Starym Cmentarzu w Rabce, w przepiêknej okolicy miêdzy górami, lasami i ³±kami. Niedaleko majestatycznej Babiej Góry i widocznych w dali  o¶nie¿onych, przepastnych wierchów ukochanych Tatr, które w m³odo¶ci czêsto odwiedza³ i ca³kiem blisko Królowej Podhala, Matki Boskiej z Lud¼mierza. A otaczaj±ce Stary Cmentarz wysokie sosny poruszane wichrem bêd± mu swym nostalgicznym poszumem przypominaæ najpiêkniejsze pie¶ni, te, które tak w ¿yciu ukocha³.

Kiedy¶ poprosi³em Go, by napisa³ parê zdañ na temat Jego powi±zañ z chórem Auxilium. Przytoczony poni¿ej fragment Jego wspomnieñ jest g³êbokim, wzruszaj±cym ¶wiadectwem Cz³owieka oddanego Chrystusowi, Ko¶cio³owi, muzyce, która wyros³a z chrze¶cijañstwa, cytat:  „…Co do mnie to ¶piewa³em w tenorach i by³y to szczê¶liwe chwile. Widaæ, ¿e polska pie¶ñ, ta religijna, mocno zakorzeni³a siê w mym sercu i nawet daleka droga na próby nie mog³a mnie powstrzymaæ.

Dziêkujê wszystkim, którzy pomogli mi prze¿yæ te piêkne chwile. Muzyka to jest jakby azyl ojczystych prze¿yæ, mo¿e powrót do swojej m³odo¶ci. Jeszcze raz dziêkujê. Roman Miko³ajczyk”

To my Romanie dziêkujemy Tobie za Twoj± obecno¶æ, za Twoj± ofiarê i zaanga¿owanie na Chrystusowej roli, za ¶piewanie na chwa³ê Matki Naj¶wiêtszej i ku pokrzepieniu serc ludzkich. Powy¿ej cytowane s³owa, pe³ne poetycznego piêkna ¶wiadcz± o Twojej wielko¶ci.

Wierzymy Romanie, ¿e wróci³e¶ do Ojca, stara³e¶ siê dochodziæ do Niego przez ca³e radosne, spe³nione, ale równie¿ uci±¿liwe ¿ycie. Po raz ostatni pokona³e¶ 115 stopni, aby siê dostaæ do Chrystusa ukrytego w tabernakulum, wspina³e¶ siê, niczym Jakub po drabinie prowadz±cej do nieba.

Dotar³e¶ w koñcu…

Wspomagaj nas, wspomagaj chór Auxilium stamt±d, gdzie nie ma bólu, p³aczu, cierpienia, lecz tylko rado¶æ i szczê¶cie wieczne...

Re­qui­es­cat in pa­ce.

Henryk ¯urek – prezes honorowy Chóru Auxilium

Zdjêcia: Micha³ Miko³ajczyk, Ryszard Porzyñski, Henryk ¯urek

Warto w tym dniu podkre¶liæ znaczenie wersetów Pisma wybranych przez Ko¶ció³ na t± okoliczno¶æ.

W pierwszym czytaniu z M±dro¶ci Syracha (Syr 3, 17-18. 20. 28-29):

Bóg mi³uje pokornych.

Synu, z ³agodno¶ci± prowad¼ swe sprawy, a ka¿dy, kto jest prawy, bêdzie ciê mi³owa³. Im wiêkszy jeste¶, tym bardziej siê uni¿aj, a znajdziesz ³askê u Pana. Wielka jest bowiem potêga Pana i przez pokornych bywa chwalony.

Na chorobê pysza³ka nie ma lekarstwa, albowiem nasienie z³a zapu¶ci³o w nim korzenie. Serce rozumnego rozwa¿a przypowie¶æ, a ucho s³uchacza – to pragnienie mêdrca.

oraz w drugim czytaniu z listu do Hebrajczyków (Hbr 12, 18-19. 22-24a):

Bracia,

nie przyszli¶cie do namacalnego i p³on±cego ognia, do mg³y, do ciemno¶ci i burzy ani te¿ do grzmi±cych tr±b i do takiego d¼wiêku s³ów, i¿ wszyscy, którzy go us³yszeli, prosili, aby do nich nie mówi³.

Wy natomiast przyszli¶cie do góry Syjon, do miasta Boga ¿ywego – Jeruzalem niebieskiego, do niezliczonej liczby anio³ów, na uroczyste zgromadzenie, i do Ko¶cio³a pierworodnych, którzy s± zapisani w niebiosach, do Boga, który s±dzi wszystkich, do duchów ludzi sprawiedliwych, którzy ju¿ doszli do celu, do Po¶rednika Nowego Testamentu – Jezusa.

Homilia na ten dzieñ w opracowaniu ks. Waldemara Chrostowskiego:

Im wiêkszy jeste¶, tym bardziej siê uni¿aj.

Pokora to jeden z najpiêkniejszych przymiotów Boga. Ta prawda wielokrotnie znalaz³a wyraz ju¿ w Starym Testamencie, co potwierdza czytanie wyjête z M±dro¶ci Syracha, które zawiera znamienne pouczenie: „Im wiêkszy jeste¶, tym bardziej siê uni¿aj, a znajdziesz ³askê u Pana”. Takie zalecenie idzie na przekór rzeczywisto¶ci, w której ¿yjemy, naznaczonej pogoni± za zaszczytami, dominacj± i w³adz±, aczkolwiek nasze czasy nie s± pod tym wzglêdem ¿adnym wyj±tkiem. Starotestamentowy mêdrzec wskaza³ tak¿e na niezwyk³y paradoks: „Wielka jest bowiem potêga Pana i przez pokornych bywa chwalony”. Bóg otrzymuje uwielbienie przede wszystkim od tych, którzy s± pokorni. Ludzie ogarniêci pych± i zasklepieni w sobie pozostaj± nieczuli na Jego majestat i potêgê.

M±dro¶æ Syracha zosta³a podjêta i potwierdzona przez Jezusa. Jego nauczanie czêsto wyrasta³o z konkretnych sytuacji – takie równie¿ powinno byæ duszpasterskie nauczanie Ko¶cio³a. Tym razem okazjê do przypowie¶ci stanowi³ wstêp do uczty wydanej w domu pewnego przywódcy faryzeuszów. Zanim siê rozpoczê³a, wielu biesiadników wybiera³o sobie pierwsze miejsca. Nie trzeba d³ugo szukaæ, ¿eby podobne zabiegi i zachowania zobaczyæ i w naszych ¶rodowiskach, tak¿e ko¶cielnych. Ich groteskowo¶æ jest tym wiêksza, ¿e od dwóch tysiêcy lat znamy nauczanie Jezusa. Je¿eli chcemy Go naprawdê na¶ladowaæ, w³a¶nie w tej dziedzinie wydaje siê to bodaj naj³atwiejsze, a zarazem najbardziej wychowawcze.

Jezus powiedzia³, ¿e najwiêksza nagroda za pokorê i dobroæ nast±pi przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych. Ten rys eschatologiczny, który wyra¼nie odró¿nia chrze¶cijañstwo od innych religii, tak¿e od religii Starego Testamentu – zosta³ uwypuklony w Li¶cie do Hebrajczyków. Autor porównuje Stare i Nowe Przymierze i wykazuje wy¿szo¶æ drugiego; zapowiada „Jeruzalem niebieskie” i uroczyste zgromadzenie sprawiedliwych wszystkich czasów. Bêd± w¶ród nich równie¿ bohaterowie wiary Starego Testamentu. Ta ¶wiadomo¶æ jest zdecydowanie wyra¼niejsza w Ko¶ciele prawos³awnym ni¿ w¶ród katolików. Prawos³awni czcz± ¶w. Abrahama, ¶w. Izaaka, ¶w. Jakuba, ¶w. Moj¿esza, ¶w. Izajasza i innych starotestamentowych sprawiedliwych w przekonaniu, ¿e my, chrze¶cijanie, stanowimy kolejne ogniwa ³añcucha, któremu oni dali pocz±tek, bo „ju¿ doszli do celu, do Po¶rednika Nowego Testamentu – Jezusa”.

Poniewa¿ czwartek jest w Berlinie dniem pracy, katolicy w tym mie¶cie uroczysto¶æ Bo¿ego Cia³a obchodz± w nastêpuj±c± niedzielê.

Dziêki staraniom ks. prob. Thorstena Dauma, w Spandau odby³a siê procesja, której trasa przebiega³a od ko¶cio³a St. Marien, Hilfe der Christen, poprzez Stare Miasto do ko¶cio³a na Behnitz.  By³a to pierwsza procesja Bo¿ego Cia³a na Starym Mie¶cie od 1874 roku. W ramach Kulturkampfu w 1875 zabroniono urz±dzania procesji.

Uroczysto¶æ, w której udzia³ brali równie¿ polscy wierni, rozpoczê³a siê msz± ¶w. o godzinie 10-tej, a nastêpnie zgromadzono siê przy pierwszym o³tarzu, który znajdowa³ siê na placu ko¶cielnym. Po b³ogos³awieñstwie, przecinaj±c g³ówn± ulicê, orszak procesyjny wyruszy³ na rynek Starego Miasta. Tam zatrzyma³ siê przy drugim o³tarzu z wizerunkiem Jezusa Mi³osiernego, który zosta³ zaprojektowany i urz±dzony przez grupê wiernych pod kierownictwem Danuty Buczyñskiej. Przy nim modli³ siê i b³ogos³awi³ Naj¶wiêtszym Sakramentem ks. Czes³aw Miszczyk, reprezentuj±cy Polsk± Misjê Katolick± w Berlinie. Równie¿ chórzy¶ci Auxilium czynnie udzielali siê w czasie uroczysto¶ci.

Trzeci o³tarz znajdowa³ siê na placu ko¶cielnym przy ewangelickim ko¶ciele ¶w. Miko³aja, co jest wymownym akcentem. Ko¶ció³ ¶w. Miko³aja to dawna ¶wi±tynia katolicka, która po Reformacji zosta³a przejêta przez ewangelików. Spod ko¶cio³a, w±skimi ulicami, przecinaj±c g³ówn± arteriê komunikacyjn±, poprzez ¶redniowieczne budynki i mury starej dzielnicy Kolk procesja dosz³a do St. Marien am Behnitz, gdzie znajdowa³ siê czwarty o³tarz i gdzie zakoñczy³a siê tegoroczna uroczysto¶æ. Podkre¶liæ nale¿y sprawn± i ¿yczliw± pomoc policji, która czuwa³a nad bezpieczeñstwem ludzi i regulacj± ruchu ulicznego.

Takiego licznego, uroczystego ¶wiêtowania Bo¿ego Cia³a nie by³o w dzielnicy Spandau od 145 lat. I tak, jak w dawnym ¶redniowieczu Chrystus ukryty w Hostii znowu przechodzi³ starymi uliczkami, zatrzymywa³ siê w czterech miejscach, aby b³ogos³awiæ ludziom, miastu i ¶wiatu.

Opracowanie i zdjêcia: Henryk ¯urek

Zdjêcia: Ryszard Porzyñski, opracowanie Henryk ¯urek

 Poprzez ruchliw± arteriê, zamkniêt± przez policjê procesja dosz³a do parafialnego ko¶cio³a St. Marien Hilfe der Christen, w którym odbywaj± siê tak¿e polskie nabo¿eñstwa. O 18-tej odby³a siê uroczysta Eucharystia, której przewodniczy³ ks. bp Matthias Heinrich. Po mszy ¶w. rozpoczê³o siê ca³onocne czuwanie przy relikwiach ¶w. Bernadety. W czuwaniu licznie uczestniczyli polscy wierni. Tak¿e chór Auxilium bra³ udzia³ w tym niezwyk³ym wydarzeniu, mianowicie podczas mszy niedzielnej o godzinie 12-tej ¶piewa³ przy wystawionym relikwiarzu. W poniedzia³ek, 8 pa¼dziernika o godz. 8.00 w ko¶ciele St. Marien Hilfe der Christen nast±pilo uroczyste po¿egnanie ¶w. Bernadette Soubirous. Liczne grono parafian obserwowa³o przed ko¶cio³em ostatnie czynno¶ci zwi±zane z przygotowaniem relikwii do podró¿y. Powiew zimnego wiatru i nostalgia jesiennej pogody potêgowa³y smutek rozstania z ¦wiêt±. W koñcu zabezpieczony relikwiarz umieszczono w samochodzie, aby zawita³ do kolejnej miejscowo¶ci w Niemczech, do Hildesheimu. (opracowanie i zdjêcia: Henryk ¯urek)

Wielki Post nie jest bynajmniej czasem smutku. Jest to przede wszystkim czas powrotu do tego, co pierwsze i najwa¿niejsze w naszym ¿yciu: do mi³o¶ci Boga. Wszystkie wielkopostne praktyki pokutne o tyle maj± sens, o ile s³u¿± otwarciu serca na przyjêcie darmowej mi³o¶ci Boga, objawionej w Jezusie Chrystusie, bez której nie jeste¶my w stanie zrobiæ niczego dobrego. Maj± nam one pomóc przyj±æ mi³o¶æ Boga i rozpoznaæ w sobie Jego dzieci. Ten, kto uwierzy³ mi³o¶ci Boga, sam staje siê jej znakiem dla innych przez wszystko, co robi i mówi.

Maciej Zachara MIC, "Oremus" Wielki Post i Triduum Paschalne 2003, s. 103

St. Marien Hilfe der Christen Spandau przed II Wojn± ¦wiatow±, po zbombardowaniu w 1944 roku oraz wspó³cze¶nie.

Po mszy ¶w. wieczornej Chór Auxilium oraz Schola Marana Tha wyst±pili z koncertem polskich kolêd i pastora³ek. Chór, którym dyrygowa³a Agnieszka Wi¶niowska-Kirch, korzystaj±c z bogatego skarbca polskich kolêd znowu wykonywa³ ma³o znane, a przecie¿ równie piêkne utwory.

Razem z zespo³ami kolêdy ¶piewali zebrani w ¶wi±tyni parafianie. Koncert sw± obecno¶ci± zaszczycili Ambasador RP w Niemczech prof. dr hab. Andrzej Przy³êbski oraz jego ma³¿onka Julia Przy³êbska – Prezes Trybuna³u Konstytucyjnego RP.

Po wspólnym ¶piewaniu kolêd proboszcz Polskiej Misji Katolickiej w Berlinie ks. Marek Kêdzierski SDB podziêkowa³ zespo³om za po¶wiêcenie i trud ¿mudnych æwiczeñ, a zebranym parafianom za uczestnictwo. I choæ pod koniec koncertu wiele ³awek ¶wieci³o ju¿ pustkami, ostatnia kolêda ¶piewana przez wszystkich obecnych w ko¶ciele zabrzmia³a moc± i prze¶wiadczeniem, ¿e Nowonarodzone Dzieci±tko jest dla nas wszystkich Wiar±, Nadziej± i Mi³o¶ci±.

Opracowa³: Henryk ¯urek, fotografie: Ryszard Porzyñski

Archidiecezja berliñska jako diecezja powsta³a 13 sierpnia 1930 i do koñca II wojny ¶wiatowej wchodzi³a w sk³ad metropolii wroc³awskiej. Po wojnie, w zwi±zku ze zmianami granic i wej¶ciem Wroc³awia w sk³ad Polski, biskupstwo berliñskie podlega³o bezpo¶rednio Stolicy Apostolskiej i dopiero 27 czerwca 1994 Jan Pawe³ II podniós³ je do rangi archidiecezji i utworzy³ metropoliê berliñsk±, w której sk³ad wchodz± równie¿ diecezja drezdeñsko-mi¶nieñska i najmniejsza niemiecka diecezja Görlitz.

Centralne obchody 750-lecia kanonizacji ¶wiêtej Jadwigi ¦l±skiej odby³y siê w Trzebnicy, najstarszego (prócz sanktuarium ¶w. Wojciecha w Gnie¼nie i ¶w. Stanis³awa w Krakowie) miejsca pielgrzymkowego w Polsce. Uroczystej sumie odpustowej przewodniczy³ kardyna³ Stanis³aw Dziwisz.

Odnosz±c siê do odczytanej Ewangelii, Kardyna³ wskaza³ na to co najwa¿niejsze w ¿yciu uczniów Chrystusa. S³owa Jezusa zapisane przez ¶w. £ukasza Ewangelistê: „Moj± matk± i moimi braæmi s± ci, którzy s³uchaj± S³owa Bo¿ego i wype³niaj± je”, stanowi± klucz do zrozumienia drogi ¿ycia, mi³o¶ci i s³u¿by ¶w. Jadwigi. Prowadzi³a ona g³êbokie ¿ycie duchowe w ró¿nych zmieniaj±cych siê dramatycznie okoliczno¶ciach ¿ycia.

- D³ugie godziny po¶wiêcone na modlitwê, na kontemplacjê krzy¿a, na rozmowy z Boskim Mistrzem, pozwala³y jej wkraczaæ w przestrzeñ, w której wyra¼niej mo¿na dostrzec sens trudu, cierpienia i ofiary zwi±zanej z prawdziwie chrze¶cijañskim ¿yciem. - mówi³ o ¶wiêtej kard. Dziwisz.

- W ¿yciu ¶w. Jadwigi w sposób wyrazisty sprawdzi³a siê ewangeliczna regu³a, ¿e je¿eli kto¶ idzie za Jezusem i stara siê go na¶ladowaæ, w bardzo konkretnych okoliczno¶ciach ¿ycia, otrzymuje misjê, zostaje pos³any by g³osiæ Ewangeliê ¿yciem, by pomagaæ bli¼nim, by kochaæ i s³u¿yæ. - powiedzia³ hierarcha.

Kardyna³ przypomnia³, ¿e ¶w. Jadwiga ¦l±ska wpisa³a siê tak¿e szczególnie w pontyfikat papie¿a Jana Paw³a II i sta³a siê patronk± jego wyboru na Stolicê ¶w. Piotra, który nast±pi³ w dniu 16 X 1978 roku. Â¦w. Jan Pawe³ II by³ g³êboko przekonany o szczególnej roli jak± odegra³a ona w tym wydarzeniu, czemu da³ wyraz m.in. przekazuj±c podczas swej wizyty na Jasnej Górze w 1979 r. wotum dla Sanktuarium Trzebnickiego w postaci przywiezionych z Rzymu ¶wiecy paschalnej i kielicha.

¦w. Jadwiga ¦l±ska jest patronk± pojednania, pokoju i mi³o¶ci nie wykluczaj±cej nikogo, wznosz±c± siê ponad barierami i granicami wzniesionymi przez cz³owieka. Zbli¿a ona Niemców i Polaków, i przypomina swoj± otwart± postaw± i szerokim spojrzeniem, ¿e wszyscy jeste¶my na ziemi dzieæmi jednego Boga. - powiedzia³ kard. Dziwisz. Wskaza³, ¿e jest ona uniwersaln± postaci±, która mo¿e pomagaæ w umacnianiu chrze¶cijañskiej to¿samo¶ci Europy podwa¿anej niejednokrotnie przez relatywizm i sekularyzm.

Hierarcha, zachêcaj±c do modlitwy za wstawiennictwem ¶w. Jadwigi, przywo³a³ s³owo przewodnie Jubileuszowego Roku Jadwi¿añskiego: „¦wiêta Jadwigo, naucz nas g³osiæ Ewangeliê mi³osierdzia”. 

- Pro¶my o orêdownictwo ¶w. Jana Paw³a II, by¶my, o co nas ¿arliwie prosi³, nie lêkali siê, ale odwa¿nie otwierali na o¶cie¿ drzwi Chrystusowi, i razem z Nim umacniali na ziemi Jego królestwo dobrej mi³o¶ci, braterstwa, solidarno¶ci i pokoju. - powiedzia³ kard. Dziwisz na zakoñczenie homilii. 

Arcybiskup metropolita wroc³awski Józef Kupny powiedzia³, ¿e to szczególna uroczysto¶æ, bo ¶wiêta Jadwiga wpisa³a siê w krajobraz naszej ojczyzny. To s± jedne z najwa¿niejszych uroczysto¶ci w naszym kraju.

Na uroczysto¶ciach obecni byli m.in. kard. Henryk Gulbinowicz oraz Arcybiskup Berlina Heiner Koch wraz z biskupem pomocniczym Matthiasem Heinrichem, biskupi Drezna i Mi¶ni: bp Heinrich Timmerevers i biskup senior Joachim Reinelt, biskup Görlitz Wolfgang Ipolt, Metropolita Katowicki abp Wiktor Skworc i biskup senior Damian Zimoñ, biskup opolski Andrzej Czaja wraz z biskupami pomocniczymi bp. Paw³em Stobraw± i bp. Rudolfem Pierska³±, biskup gliwicki Jan Kopiec wraz z biskupem seniorem Janem Wieczorkiem oraz bp. Gerardem Kuszem, biskup legnicki Zbigniew Kiernikowski, biskup kaliski Edward Janiak, biskup senior diecezji zielonogórsko-gorzowskiej Stefan Regmunt, biskup pomocniczy diecezji ¶widnickiej Adam Ba³abuch oraz biskupi Archidiecezji Wroc³awskiej abp senior Marian Go³êbiewski i biskupi pomocniczy: bp Andrzej Siemieniewski i bp Jacek Kiciñski. Go¶æmi byli tak¿e biskupi diecezji wroc³awskiej Ko¶cio³a Ewangelicko-Augsburskiego bp Waldemar Pytel i bp Ryszard Bogusz. W uroczysto¶ciach udzia³ wziêli tak¿e przedstawiciele w³adz pañstwowych, wojewódzkich i samorz±dowych.

¬ród³o: www.opoka.org.pl

Zdjêcia z wnêtrza sanktuarium ¶w. Jadwigi w Trzebnicy

Na fotografiach widzimy Romana Miko³ajczyka podczas pracowitych wystêpów chóru, jedynego polskiego chóru w Berlinie, a zarazem chóru parafialnego Polskiej Misji Katolickiej w Berlinie, który od przesz³o trzydziestu lat towarzyszy ¶piewem podczas w najwa¿niejszych uroczysto¶ci ko¶cielnych w Berlinie. Na zdjêciu u góry Roman Miko³ajczyk ¶piewa wraz z innymi chórzystami podczas mszy ¶w. odpustowej i jubileuszowej odprawianej przez ks. arcybiskupa Szczepana Weso³ego z Rzymu na Tempelhofie, w niedzielê 25 sierpnia 2002 roku (20 – lecie PMK w Berlinie, tak¿e odpust parafialny), na zdjêciu w ¶rodku Roman Miko³ajczyk wraz z parafianami i chórzystami podczas odwiedzin Radia Maryja w Berlinie w niedzielê 18 czerwca 2000 roku (to wielkie wydarzenie by³o po raz pierwszy w dziejach transmitowane przez radio z Polskiej Misji Katolickiej w Berlinie na ca³y ¶wiat, po raz pierwszy tym samym ¶piew chóru Auxilium by³ równie¿ emitowany na ca³± kulê ziemsk±), na zdjêciu dolnym Solenizant wraz z chórzystami przed wystêpem w s³ynnym berliñskim wiêzieniu Moabit, na który chór Auxilium zosta³ zaproszony przez wiêziennego kapelana. Jednorazowe prze¿ycia chórzystów z wizyty w tym wiêzieniu wymagaj± osobnego opisu.

Kiedy¶ poprosi³em Romana o opisanie jaki¶ jego personalnych zdarzeñ, które by³y zwi±zane z chórem, a które szczególnie mocno pozosta³y mu w pamiêci. Zale¿a³o mi na tym, by d³ugoletni, zaanga¿owany chórzysta przekaza³ swoje wspomnienia, które wzbogac± dzieje chóru Auxilium na berliñskiej ziemi. Poni¿ej zamieszczam wspomnienia Romana Miko³ajczyka. Jak¿e nie zatrzymaæ siê nad poetycznym tekstem Romana, który oddaje ca³e piêkno ¶piewu, ale równie¿ jest têsknot± za ojczyzn±, za dzieciñstwem… „Muzyka to jest jakby azyl ojczystych prze¿yæ, mo¿e powrót do swojej m³odo¶ci.” A oto wspomnienia Romana Miko³ajczyka:

Zachêta Prezesa chóru Auxilium zrobi³a swoje. Postanowi³em napisaæ kilka s³ów wspomnieñ. Na próby chóru zacz±³em chodziæ, gdzie¶ w 1995 roku. Opiekowa³ siê chórem i go za³o¿y³ ks. Ignacy Chod¼ko.

Dyrygowa³ wtedy m³ody cz³owiek (...) Chór istnia³, ¶piewali¶my i upiêkszali¶my pie¶ni± polsk± (najliczniejsze to by³y kolêdy) liczne uroczysto¶ci. Mo¿e nie by³o przy tym fotografa, ale s³ucha³o siê polsk± pie¶ñ. Potem dyrygowa³ znany pan Borsuk. W koñcu naszym chórem zadyrygowa³a Pani Agnieszka Wi¶niowska-Kirch. O Jej wielkim talencie i poziomie naszego chóru mo¿na by wiele napisaæ. W ka¿dym razie postawi³a na wysoki poziom. O tym poziomie móg³by powiedzieæ na przyk³ad Jej M±¿ (kierownik chóru berliñskiej opery), który dzielnie towarzyszy naszemu ¶piewaniu, chocia¿ jego ojczystym jêzykiem nie jest jêzyk polski.

Co do mnie, to ¶piewa³em w tenorach i by³y to szczê¶liwe chwile. Widaæ, ¿e polska pie¶ñ, ta religijna, mocno zakorzeni³a siê w mym sercu i nawet daleka droga na próby nie mog³a mnie powstrzymaæ.

Dziêkujê wszystkim, którzy pomogli mi prze¿yæ te piêkne chwile. Muzyka to jest jakby azyl ojczystych prze¿yæ, mo¿e powrót do swojej m³odo¶ci. Jeszcze raz dziêkujê.

Roman Miko³ajczyk

S³owo ziarnem

Bóg porównuje swoje s³owo do ziarna. Ma ono wielk± moc. Si³a ¿ycia, a wiêc to czego nie posiada ca³a ziemia, ca³y kosmos, jest ukryta w maleñkim ziarnie. Potêga tej si³y ujawnia siê jednak dopiero z chwil± uruchomienia procesu rozwojowego, do czego jest potrzebna woda i s³oñce.

Gleba ludzkiego serca ma zapewniæ to, co jest potrzebne do owocowania Bo¿ego s³owa. Dopiero ta wzajemna wspó³praca Bo¿ej si³y ¿ycia z gleb± gwarantuje odpowiednie owoce. Ale nie tylko s³owo Boga jest ziarnem, nasze ludzkie s³owo skierowane do drugiego cz³owieka te¿ jest ziarnem. Ró¿nica jednak miêdzy Bo¿ym s³owem a naszym, ludzkim, jest wielka. Bo¿e s³owo jest zawsze dobre, pe³ne ¿ycia i Â¶wiêto¶ci. Nasze s³owa ludzkie bywaj± puste, zawodz±, nie maj± w sobie si³y ¿ycia. Co wiêcej, mog± byæ nawet ziarnem z³ym.

Istnieje jeszcze dodatkowa tajemnica naszego s³owa. O ile nasze dobre s³owo rzadko wydaje owoce, o tyle z³e ma tendencjê do b³yskawicznego wydawania stokrotnego owocu. Mo¿na skierowaæ do kogo¶ tysi±c s³ów pe³nych ¿yczliwo¶ci i troski o jego dobro, a je¶li z tego tysi±ca przyjmie przynajmniej jedno s³owo i zamieni w czyn, to sukces jest ju¿ du¿y. Wystarczy natomiast jedno s³owo z³e rzuciæ w jego serce, a w krótkim czasie ono w³a¶nie wydaje owoc obfity. To dramat wielu rodziców, wychowawców, nauczycieli.

Ludzkie serce jest gleb± nieurodzajn± dla s³owa dobrego i niezwykle urodzajn± dla s³owa z³ego. To zmusza do wielkiej odpowiedzialno¶ci za ka¿de wypowiedziane i przyjête s³owo. Warto uwa¿nie prze¶ledziæ tê dziwn± „urodzajno¶æ” gleby ludzkiego serca. Ona jest tak ska¿ona, ¿e ziarno dobrego s³owa, ludzkiego i Boskiego, w niej obumiera, a ziarno z³ego rozrasta siê bujnie jak chwasty.

W tej sytuacji trzeba mieæ na uwadze kilka zasadniczych wytycznych. Skoro gleba naszego serca jest bardziej podatna na s³owo ¶wiata, cia³a, ducha z³a, ni¿ na s³owo Boga, trzeba j± tak uprawiaæ, by nie dopu¶ciæ do zakorzenienia siê w niej ziarna z³ego s³owa. Ono nie mo¿e nawet pa¶æ na glebê naszego serca, nie mówi±c ju¿ o zapuszczeniu korzenia.

Bior±c natomiast pod uwagê nasze s³owa skierowane do innych ludzi, trzeba je zawsze dok³adnie przesiaæ przez sito wra¿liwego sumienia, by nigdy z naszych ust nikt nie s³ysza³ s³owa z³ego. Nie mo¿emy siaæ ziarna s³owa z³ego w serca swoich bliskich, bo sami bêdziemy odpowiedzialni za jego owoce. Ono szybko dojrzewa i przenosi siê w serca innych ludzi wiatrem plotki, obmowy, oczernienia. A nad procesem jego dalszego rozsiewania nie bêdziemy ju¿ w stanie zapanowaæ.

Trzeba wreszcie szukaæ wspólnoty z lud¼mi, którzy znaj± wagê dobrego s³owa i niebezpieczeñstwo ukryte w s³owie z³ym. Taka wspólnota, w której trwa od rana do wieczora siew dobrego s³owa, a równocze¶nie ci±g³a praca nad usuwaniem ziarna chwastów rzucanych przez ¶wiat, jest najlepsz± gwarancj± urodzajno¶ci gleby naszego serca. W takiej wspólnocie ona bêdzie wydawaæ owoc stokrotny – wielbi±c Boga i ubogacaj±c serca innych ludzi.

Ks. Edward Staniek (mateusz.pl)

Ks. proboszcz Mücke zawsze ¿yczliwie i pozytywnie  odpowiada³ na pro¶by i potrzeby „der polnischen Gemeinde”, a chór Auxilium stara³ siê mu za to odwdziêczyæ ¶piewem podczas mszy ¶w. w jego intencji, np. w dniu jego urodzin, które obchodzi³ 9 lutego. Czu³ siê tym wyró¿niony, choæ tak¿e skrêpowany, bo by³ cz³owiekiem skromnym.

Ksi±dz proboszcz Mücke by³ kap³anem wielkiego cierpienia. Najpierw wiele bólu sprawia³a mu popêkana skóra, potem otwarte rany na nogach i w koñcu choroba serca, która skoñczy³a siê operacj± na otwartym sercu. Gdy po paru tygodniach przysz³y komplikacje wynik³e g³ównie na skutek b³êdów medycznych, konieczna sta³a siê druga operacja. Jak zwykle dowcipny i w ka¿dej sytuacji elokwentny Pfarrer Mücke po tej drugiej operacji podczas rozmowy ze mn± gorzko ten fakt skomentowa³: „przecie¿ moja klatka piersiowa nie posiada zamka b³yskawicznego, aby j± dowolnie otwieraæ i zamykaæ.” Po tych operacjach stan zdrowia proboszcza ju¿ nigdy nie poprawi³ siê na tyle, aby móg³ sprawowaæ s³u¿bê duszpasterza. Przywleczona te¿ ze szpitala sepsa dodatkowo go niszczy³a, powoduj±c czêste wezwania karetki i transport do szpitala, jak te¿ pocz±tkowo obowi±zkow± izolacjê od ludzi.

Kiedy 28 kwietnia rano jeden z parafian przyszed³ do niego przynosz±c mu jak co dzieñ co¶ do zjedzenia, zasta³ go nieprzytomnego na pod³odze. W szpitalu na krótko odzyska³ przytomno¶æ, ale jeszcze tego samego dnia „Pan ¿ycia i ¶mierci” ulitowa³ siê w koñcu nad nim i „zabra³ go do swego królestwa”.

W ¶rodê, 10 maja 2017 roku ko¶ció³ St. Marien, Hilfe der Christen w Spandau nie móg³ pomie¶ciæ wszystkich pragn±cych oddaæ ho³d i cze¶æ ksiêdzu proboszczowi Matthiasowi  Mücke. Przyby³ arcybiskup Berlina ks. dr Heiner Koch, by³ biskup pomocniczy ks. dr Matthias Heinrich, emerytowany biskup ks. Wolfgang Weider, wielu wspó³braci w kap³añstwie, sióstr zakonnych i pe³ny ko¶ció³ wiernych. By³ burmistrz Spandau, ewangeliccy pastorzy, sztandary, zgromadzenia i bezdomni korzystaj±cy z darmowej kuchni przy tym ko¶ciele. Proboszcz Polskiej Misji Katolickiej w Berlinie ks. Marek Kêdzierski SDB, który z ks. Mücke bardzo dobrze siê rozumia³, wspólnie z innymi wybranymi kap³anami przy boku ks. arcybiskupa odprawia³ mszê ¿a³obn±.

Na stopniach o³tarza ko¶cio³a, w którym ksi±dz proboszcz Mücke tyle lat odprawia³ mszê ¶wiêt± le¿a³ zmar³y kap³an wyzwolony ze swych ziemskich cierpieñ, a nad nim dominowa³o ¶wiat³o pascha³u, symbol Zmartwychwsta³ego Chrystusa i wyeksponowane s³owa Ewangelii wziête ze ¶wiêtej ksiêgi jego patrona, ¶w. Mateusza (Mt 25,21b): " I rzek³ mu Pan jego: Dobrze, s³ugo dobry i wierny! By³e¶ wierny w rzeczach ma³ych, wiêc teraz nad wieloma ciê postawiê: wejd¼ do rado¶ci twego Pana. Ciesz siê razem ze mn±!".

Requiem poprzedza³y nieszpory, tak rzadko obecnie ¶piewane w ko¶cio³ach. Muzycznie uroczysto¶æ upiêksza³y po³±czone chóry dekanatu Spandau, tak¿e chór Auxilium, pod kierownictwem dyrygentki naszego chóru Agnieszki Wi¶niowskiej-Kirch.

„Die polnische Gemeinde”, jak ks. proboszcz Mücke nazywa³ nasz± wspólnotê, winna Go darzyæ wdziêczn± pamiêci±. Nie tylko powinni¶my byæ wdziêczni wspomnieniem, ale przede wszystkim modlitw±, która jest bram± do nieba. Powinna byæ te¿ modlitw± dziêkczynn± za dar posiadania kap³anów. Na przyk³adzie ks. Mücke mo¿na prze¶ledziæ trudne i samotne ¿ycie kap³ana, który ofiaruje swoje ¿ycie Chrystusowi, wiernym i Ko¶cio³owi.

13 maja 2017 roku, w setn± rocznicê objawieñ fatimskich ks. proboszcz Matthias Mücke spocz±³ na cmentarzu w Zossen, w ziemi rodzinnej. ¯egnali Go Eucharysti± i obrzêdem liczni parafianie, ks. biskup Matthias Heinrich, kap³ani. Z odleg³ych zak±tków Niemiec przyjecha³y te¿ licznie indyjskie siostry, które kiedy¶ pracowa³y w St. Elisabeth. ¯egna³o Go jego rodzeñstwo, ¿egna³a siê ze swym synem sêdziwa matka kap³ana pe³na ufno¶ci na spotkanie siê z Nim u Pana.

Drogi Proboszczu Mücke, niech ci ¦wiat³o¶æ Wieczna ¶wieci. Requiescat in pace.

Tekst i zdjêcia: Henryk ¯urek 

„Wtedy stan±³ Piotr razem z Jedenastoma i przemówi³ do nich dono¶nym g³osem: Niech wiêc ca³y dom Izraela wie z niewzruszon± pewno¶ci±, ¿e tego Jezusa, którego wy¶cie ukrzy¿owali, uczyni³ Bóg i Panem, i Mesjaszem. Gdy to us³yszeli, przejêli siê do g³êbi serca: Có¿ mamy czyniæ, bracia? – zapytali (…) Nawróæcie siê - powiedzia³ do nich Piotr - i niech ka¿dy z was ochrzci siê w imiê Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych, a we¼miecie w darze Ducha ¦wiêtego. Bo dla was jest obietnica i dla dzieci waszych, i dla wszystkich, którzy s± daleko, a których powo³a Pan Bóg nasz. W wielu te¿ innych s³owach dawa³ ¶wiadectwo i napomina³: Ratujcie siê spo¶ród tego przewrotnego pokolenia.” (Dz 2,14a.36-41)

Poni¿ej w nawi±zaniu do niedzielnego czytania ¶wietna refleksja ks. Edwarda Stanieka na temat pokory.

Diabe³ jej nie posiada

W¶ród licznych opowie¶ci o pustelniku egipskim ¶w. Makarym jest i taka: „Szed³ kiedy¶ Makary od bagna do celi nios±c li¶cie i spotka³ na drodze diab³a, który trzyma³ sierp. Diabe³ zamierzy³ siê na niego sierpem, ale go nie móg³ uderzyæ. I powiedzia³: Wielk± krzywdê mi wyrz±dzasz Makary, a nie mogê ciê pokonaæ! Przecie¿ wszystko, co ty robisz, ja tak¿e robiê. Ty po¶cisz, a ja nigdy nie jadam; Ty czuwasz, a ja w ogóle nie sypiam. Jest tylko jedna rzecz, któr± mnie przewy¿szasz” – „Jaka” – zapyta³ Ojciec Makary. A diabe³ odrzek³: „Twoja pokora. To przez ni± ja ciebie nie mogê pokonaæ”.

Opowiadanie liczy ponad piêtna¶cie wieków i doskonale oddaje potêgê pokory. Jest to postawa cz³owieka wielkiego duchem, który odnosi zwyciêstwo nad wszelkim z³em nie si³±, lecz pe³nym odwagi wewnêtrznym spokojem.

Pokora, to nie kompleks ni¿szo¶ci, to nie boja¼liwe zajmowanie ostatniego miejsca. Pokora, to umiejêtno¶æ odniesienia zwyciêstwa nie przez obalenie przeciwnika, lecz przez jego pozyskanie. Tysi±ce razy piêkniejszym zwyciêstwem jest przekonanie wroga, by w dalszej walce stan±³ w moim szeregu i walczy³ o warto¶ci najwy¿sze, ni¿ powalenie go na ziemiê i tryumfalne postawienie swej stopy na jego g³owie. Tam, gdzie jest zniszczenie, zwyciêstwo jest po³owiczne. Pe³ne ma miejsce jedynie wówczas, gdy przeciwnik staje siê przyjacielem. Zamordowanie wroga, to tylko ocalenie siebie. Przemiana wroga w przyjaciela, to ocalenie siebie i ocalenie wroga. Sukces jest pe³ny. Takie zwyciêstwo umie odnie¶æ jedynie pokora. Ona zgodzi siê na szereg sytuacji przegranych, na cierpienie, poni¿enie, byle tylko przekonaæ przeciwników o ich niew³a¶ciwej postawie.

Szatan bardzo trafnie oceni³ w czym tkwi si³a Makarego. On sam potrafi na¶ladowaæ wiele naszych cnót. Szatan jest odwa¿ny, potrafi byæ sprawiedliwy i umiarkowany. Potrafi stosowaæ d³ugomy¶lno¶æ, wdziêczno¶æ i us³u¿no¶æ. Nie potrafi jednak byæ pokornym. Brak za¶ pokory uniemo¿liwia mu zdobycie m±dro¶ci. Prawdziwa m±dro¶æ jest zawsze pokorna. Konsekwencj± tego jest fakt, ¿e nie mo¿e kochaæ. Pokora stanowi istotny sk³adnik m±drej mi³o¶ci.

Piotr, chc±c pierwszym chrze¶cijanom ukazaæ jak winni siê zachowaæ wobec nies³usznych zarzutów i cierpieñ zadawanych im przez pogañskie ¶rodowisko, wskaza³ na pokornego Jezusa, który „gdy Mu z³orzeczono, nie z³orzeczy³, gdy cierpia³, nie grozi³, ale oddawa³ siê Temu, który s±dzi sprawiedliwie”. Innymi s³owy Piotr wzywa³ czytelników do wej¶cia na drogê, któr± wytyczy³ Jezus. To On, Syn Boga, dobrowolnie zgodzi³ siê na upokorzenie, by nas przekonaæ, ¿e jest to jedyna droga wiod±ca do prawdziwego sukcesu w Â¿yciu. Na oczach t³umu przeby³ tê drogê z Ogrodu Oliwnego przez pa³ac Annasza, Kajfasza, pretorium Pi³ata a¿ na Golgotê. Ewangelistów natchn±³, by mo¿liwie dok³adnie zanotowali ka¿dy Jego krok, jaki postawi³ na tej drodze.

¦w. Piotr sam towarzyszy³ Jezusowi a¿ na dziedziniec Kajfasza. Tam zabrak³o mu pokory. W Wielki Pi±tek nie wytrwa³ na tej drodze. Po latach zrozumia³, ¿e innego wyj¶cia nie ma, ¿e trzeba wêdrowaæ za Mistrzem a¿ na Krzy¿. Kiedy redagowa³ swój list wiedzia³, ¿e sam wcze¶niej czy pó¼niej musi przej¶æ i ten ostatni odcinek ewangelicznej drogi, z którego w Wielki Pi±tek zrezygnowa³. Pisze wiêc: „Chrystus zostawi³ nam wzór, aby¶my szli Jego ¶ladami”.

Ks. Edward Staniek  mateusz.pl » czytania na ka¿dy dzieñ

W sobotê 1 kwietnia 2017 roku przyby³a do Berlina kopia figury Matki Boskiej Fatimskiej, jedna z sze¶ciu figur po¶wiêconych przez Papie¿a Franciszka. Z okazji 100–lecia objawieñ Matki Bo¿ej w Fatimie Papie¿ postanowi³ wys³aæ na ka¿dy kontynent jedn± kopiê w celu szczególnego uczczenia Matki Bo¿ej i uproszenia ³ask dla targanego niepokojami, nêdz±, g³odem, niesprawiedliwo¶ci± i wojnami ¶wiata, dla uproszenia mi³osierdzia za grzechy ¶wiata.

Dziêki inicjatywie gorliwych berliñskich kap³anów kopia Matki Boskiej Fatimskiej przylecia³a z Irlandii do Berlina, a konkretnie do Spandau. W Niemczech figura MB Fatimskiej odwiedzi³a jedynie Berlin i Bawariê, nastêpnie przewieziona zosta³a do Austrii.

Po 200 latach nietolerancyjnej Reformacji w Spandau powsta³a pierwsza katolicka ¶wi±tynia pod wezwaniem Matki Bo¿ej Wspomo¿enia Wiernych (St. Marien) w dzielnicy Behnitz. W³a¶nie w tym ko¶ciele 1kwietnia 2017 roku rzesza wiernych przywita³a Matkê Bosk± miêdzynarodowym ró¿añcem, by nastêpnie uliczkami starego miasta, obok okaza³ej ¶wi±tyni St. Nikolai (ko¶cio³a niegdy¶ katolickiego, zaanektowanego w czasie Reformacji przez ewangelików) przej¶æ w uroczystej procesji ze ¶wiecami do ¶wi±tyni St. Marien, w której odbywaj± siê polskie nabo¿eñstwa. Ta wyj±tkowa, jednorazowa uroczysto¶æ zgromadzi³a licznych wiernych, obok niemieckich gospodarzy t³umnie przybyli katolicy wszystkich narodowo¶ci zamieszkuj±cych Berlin. Wyró¿niali siê polscy wierni liczb±, ¶piewem i modlitw±. W procesji brali udzia³ kap³ani z Arcybiskupem Berlina dr Heinerem Kochem, który na zakoñczenie uroczysto¶ci odprawi³ mszê pontyfikaln±. Równie¿ proboszcz Polskiej Misji Katolickiej ks. Marek Kêdzierski uczestniczy³ w tym wyj±tkowym wydarzeniu w ¿yciu katolickiego Berlina.

Z inicjatywy polskiej spo³eczno¶ci, po mszy ¶w. nast±pi³o Ca³onocne Czuwanie przed Naj¶wiêtszym Sakramentem. Ksi±dz proboszcz Marek Kêdzierski SDB zwróci³ siê do parafian z nastêpuj±c± pro¶b±: „Sprawmy, aby Jezus i Maryja tej nocy nie byli sami… módlmy siê zgodnie z ci±gle aktualn± pro¶b± Maryi skierowan± do Dzieci Fatimskich (£ucji, Franciszka i Hiacynty) przed stu laty o POKÓJ, wynagradzajmy razem i módlmy siê o nawrócenie grzeszników na Ró¿añcu. Zapraszam z ca³ego serca.”

W czuwaniu brali równie¿ udzia³ cz³onkowie chóru Auxilium, a sam chór pod dyrekcj± Agnieszki Wi¶niowskiej – Kirch wykona³ kilka pie¶ni eucharystycznych. (Opracowanie i zdjêcia: Henryk ¯urek)

Panie, Ty jeste¶ prawdziwie Zbawicielem ¶wiata; daj nam wody ¿ywej, aby¶my nie pragnêli (J 4, 42. 15).

Czytania III niedzieli Wielkiego Postu roku koncentruj± siê wokó³ tematu daru wody, która oprócz gaszenia pragnienia fizycznego jest równie¿ znakiem darów duchowych i samego Boga.

W tym kontek¶cie warto przypomnieæ postaæ zamordowanej ostatnio w Boliwii wolontariuszki Heleny Kmieæ, która g³osi³a Ewangeliê w ró¿nych miejscach, przy pomocy ¶piewu, rozmów, s³u¿by chorym i opuszczonym dzieciom. By³a przyk³adem ¿ywej wiary wyp³ywaj±cej ze ¼ród³a, którym jest Chrystus. Przemianê w duszy jej zabójcy nast±pi³o po podaniu mu przez siostry wody, napoju, który jest tematem przewodnim dzisiejszej Ewangelii.

 „Wiara przemienia ludzk± niecierpliwo¶æ i w±tpliwo¶ci w pe³n± nadziejê, a cz³owiek ufaj±cy Bogu porzuca formy lêku i strachu - mówi³ bp Jan Zaj±c podczas Mszy ¶w. w sanktuarium Krzy¿a ¦wiêtego w opactwie cystersów w Krakowie – Mogile, odprawionej w ramach wielkopostnych nabo¿eñstw stacyjnych.

Podczas homilii bp Zaj±c nawi±za³ tak¿e do ¶mierci Helenki Kmieæ, wolontariuszki, która zosta³a zamordowana w Boliwii. Biskup opowiedzia³, ¿e cz³owiek, który j± zabi³ nie przyznawa³ siê w trakcie ¶ledztwa do tego przestêpstwa.

Doda³, ¿e w trakcie wizji lokalnej w ochronce, w której dokona³ tej zbrodni, po d³ugich godzinach ¶ledztwa, siostry poda³y mu picie oraz koc, poniewa¿ by³o zimno. – Ten gest sprawi³, ¿e co¶ drgnê³o w sercu tego m³odego cz³owieka, nieszczê¶liwego i porzuconego przez rodziców. I wtedy on postawi³ pytanie: czy siostry i rodzice mi przebacz±? Nie trzeba by³o czekaæ na odpowied¼, poniewa¿ ten gest ¿yczliwo¶ci i serdeczno¶ci, troski o tego cz³owieka, by³ odpowiedzi±, ¿e tak – powiedzia³ bp Zaj±c. – Wtedy ten cz³owiek rzuci³ siê na kolana i zacz±³ mówiæ i prosiæ, aby mu przebaczyæ. Przyzna³ siê do wszystkiego i chcia³ przyj±æ ka¿d± karê, nawet najwiêksz±, aby móg³ w jaki¶ sposób sp³aciæ ten d³ug, jaki zaci±gn±³ przez swoje z³e postêpowanie – mówi³ bp Zaj±c.

– Krew wylana przez Helenkê wo³a³a o przebaczenie, o darowanie, do Ojca bogatego w mi³osierdzie. ¯ycie oddane w ofierze przynosi takie efekty mi³osierdzia Bo¿ego – wyja¶nia³ hierarcha. – Mi³o¶æ mi³osierna to mi³o¶æ bez granic, która leczy ludzkie serca, obala mury odgradzaj±ce nas od Boga i siebie nawzajem – podkre¶li³ bp Zaj±c.” Cytaty za portalem „Wiara”.

∎∎∎∎∎∎∎∎∎∎∎

W III niedzielê Wielkiego Postu chór Auxilium ¶piewa³ podczas mszy ¶w. wieczornej w St. Joseph na Weddingu. Chór wykona³ kilka pie¶ni postnych wyæwiczonych podczas warsztatów liturgiczno – muzycznych w dniach 3, 4 i 5 marca br. Chórem dyrygowa³a Agnieszka Wi¶niowska-Kirch, a mszê ¶w. odprawia³ ks. Stanis³aw Szestowicki SDB.

Unikalne wielkie malowid³a ¶cienne zdobi±ce ko¶ció³ St. Joseph na Weddingu przedstawiaj± równie¿ Drogê Krzy¿ow±. Na zdjêciu stacja VI i VII. Freski zosta³y wykonane stylu szko³y Beuroñskiej. 

(opracowanie i zdjêcie: Henryk ¯urek)

Przy St. Johannes–Basilika, siedzibie Polskiej Misji Katolickiej w Berlinie, w dniach od 3 do 5 marca 2017 roku odby³y siê warsztaty liturgiczno-muzyczne. Warsztaty skierowane s± do scholi i chórów parafialnych, osób ¶piewaj±cych indywidualnie, muzyków instrumentalistów, ksiê¿y, kleryków i sióstr zakonnych i swym zasiêgiem obejmuj± równie¿ Polskie Misje Katolickie za granic±.

W Berlinie warsztaty prowadzili kompozytorzy i aktywni muzycy Piotr Pa³ka, Hubert Kowalski oraz Pawe³ Bêbenek. Celem warsztatów jest formowanie dojrza³ej wiary, poszerzenie wiedzy muzycznej i religijnej, rozwiniêcie umiejêtno¶ci praktycznych pozwalaj±cych prze¿ywaæ piêkno i g³êbiê wspólnie celebrowanej liturgii, aby poprzez rozwój osobistej religijno¶ci i poprzez piêkno muzyki jeszcze bardziej zbli¿yæ siê do Boga.

W berliñskiej Misji zajêcia rozpoczynano jutrzni± i katechez± o ósmej rano g³oszonej przez ks. Waldemara Trendziuka SDB, nastêpnie odbywa³y siê wyk³ady i æwiczenia warsztatowe (np. zajêcia w chórze osobno na poziomie zaawansowanym i podstawowym) dzieñ koñczono msz± ¶w. o godzinie 18-tej. Szczególny nacisk zosta³ po³o¿ony na wspó³czesn± i dawn± muzyk± liturgiczn±, kszta³cenie ¶piewu i muzyki instrumentalnej. Podkre¶lano jak wa¿na jest modlitwa i uczestnictwo we Wspólnocie Ko¶cio³a.

W warsztatach wraz ze Schol±, lektorami, instrumentalistami, ksiê¿mi i siostrami zakonnymi uczestniczyli równie¿ ¶piewacy Chóru Auxilium. Wszyscy razem wyst±pili na specjalnym koncercie w niedzielê po mszy ¶w. o godzinie 12-tej. (opracowa³: Henryk ¯urek, zdjêcia: Kevin Kapu¶cik)

Wiêzienie Plötzensee oddano do u¿ytku w 1879 r. i jak wiêkszo¶æ zak³adów karnych by³o równie¿ przeznaczone do wykonywania wyroków ¶mierci. W latach 1890 – 1936 na dziedziñcu wiêzienia toporem ¶ciêto 81 osób skazanych. Jednak dopiero po doj¶ciu do w³adzy Adolfa Hitlera wiêzienie sta³o siê ponurym miejscem uwiêzienia i likwidacji przeciwników politycznych mordowanych przy pomocy znanej z krwawych dziejów Rewolucji Francuskiej maszyny usprawniaj±cej pracê katów. Wyroki wykonywano poprzez ¶ciêcie gilotyn±. Do 1945 roku zabito w ten sposób 2891wiê¼niów, a od roku 1942 roku dodatkowo zbudowano szubienicê umo¿liwiaj±c± wykonanie jednocze¶nie 8 wyroków ¶mierci przez powieszenie. Ten rodzaj kary by³ przewidziany dla „zdrajców” Rzeszy, m.in. w 1944 w ten sposób zlikwidowano osoby bior±ce udzia³ w zamachu na Hitlera. Po 1939 roku wiêzienie sta³o siê miejscem ¶mierci ludno¶ci z obszarów podbitych przez Niemcy. Oko³o po³owa straconych w Plötzensee by³o Niemcami, Polaków zamordowano 253, ale nale¿y pamiêtaæ, ¿e wielu skazanych posiadaj±cych oficjalnie obywatelstwo niemieckie nale¿a³o do niemieckiej Polonii.

Bardzo interesuj±ce, niezwykle ciekawe, a zarazem tragiczne dzieje pewnego paszkwilu, niewinnej satyry politycznej, w wyniku której zosta³o na ¶mieræ skazanych czterech ludzi opisuje Marek Lischka, parafianin PMK. Autor zajmuj±cy siê dziejami Polaków nad Szprew± odkrywa wiele w±tków historycznych dotycz±cych rodaków w Berlinie. M.in. w swych badaniach dotar³ do potomków jednej z ofiar zamordowanych w Plötzensee, Johanna Dombrowskiego. Na swojej stronie internetowej opisuje jego tragiczne losy pod tytu³em: „Historia pewnego pamfletu politycznego”.

Tekst i fotografie: Henryk ¯urek

W ostatni± niedzielê lipca 2016 roku w Bazylice ¶w. Jana Chrzciciela na Südstern licznie zebrani parafianie po¿egnali ks. Lecha Hebrowskiego. Podczas mszy ¶w. o godzinie 12-tej sylwetkê odchodz±cego Kap³ana na¶wietli³ ks. Stanis³aw Szestowicki. Liczne przemówienia, kwiaty, u¶ciski podkre¶la³y serdeczne wiêzi, które ³±czy³y ks. Lecha z wiernymi Polskiej Misji Katolickiej w Berlinie. Po mszy ¶w. odby³o siê spotkanie w Domu Parafialnym, gdzie w przepe³nionej sali ¿egnano siê z Ksiêdzem Hebrowskim bardziej emocjonalnie, przede wszystkim ze smutkiem, a nawet ze ³zami…

Dla chórzystów Auxilium ks. Lech by³ kap³anem lubianym i cenionym. Pamiêtam pierwsze z nim spotkanie w St. Marien na Spandau, który to ko¶ció³ zosta³ mu przydzielony do szczególnego pos³ugiwania. Czêsto podkre¶la³ swoje przywi±zanie do tego ko¶cio³a, do wiernych obecnych na polskich mszach i do naszego chóru.

Niestety, z uwagi na czas wakacji nie mo¿na by³o zorganizowaæ po¿egnania ks. Lecha w³a¶nie w Spandau. Bardzo ubolewa³ nad tym i podczas rozmowy powiedzia³: „Panie Henryku, jak Bóg da, to za dwa lata mój Jubileusz 25-lecia ¶wiêceñ kap³añskich bêdê ¶wiêtowaæ w Spandau”.

Uzdolniony muzycznie ¶piewa³ dobrym g³osem i ¶wietnie gra³ na gitarze, czêsto prezentowa³ nieznane utwory, a wszystkie wykonywa³ z w³asn± aran¿acj± i ekspresywnie, po prostu piêknie. Kiedy chór Auxilium 23 stycznia 2011 roku realizowa³ swój kolejny Wieczór Kolêdowy, zrezygnowa³ z domowych odwiedzin duszpasterskich, aby byæ obecnym na koncercie. Poruszony jako¶ci± wykonawstwa muzycznego chórzystów, artystów operowych i innych wykonawców, ca³ej oprawy s³owno muzycznej odezwa³ siê do mnie: „ to przecie¿ profesjonalny poziom!” i nagrywa³ ca³y wystêp. A w tym okresie chór Auxilium kontynuowa³ swoj± misjê zapocz±tkowan± w latach 90–tych XX stulecia, aby ¶piewem s³u¿yæ nie tylko podczas Liturgii, ale tak¿e aby przekazywaæ polsk±, chrze¶cijañsk± kulturê polskim parafianom i mieszkañcom Berlina.

Zapamiêtam na zawsze obecno¶æ Ksiêdza Lecha podczas ca³onocnych czuwañ przed Naj¶wiêtszym Sakramentem w Bazylice ¶w. Jana. Jego pobo¿ne prowadzenie modlitw przeplatane artystycznym ¶piewem i wirtuozowsk± gr± na gitarze by³y niezwyk³e, porusza³y serca i sk³ania³y do g³êbokich prze¿yæ religijnych.

Do dzi¶ wspominam tak¿e czwartkowe adoracje. Przychodz±c na nie oczekiwa³em, aby zakoñczenia adoracji dokona³ ksi±dz Lech. Czêsto zdarza³o siê bowiem, ¿e podnosz±c monstrancjê nie udziela³ b³ogos³awieñstwa ogólnego, tylko podchodzi³ do stopni o³tarza i tam z monstrancj± w rêkach czeka³. Formowa³ siê rz±d wiernych, pojedyñczo podchodzili do kap³ana, a ksi±dz Hebrowski b³ogos³awi³ ka¿dego osobno ukrytym w hostii Panem Jezusem. Dla mnie by³o to wielkie wydarzenie i za to jestem ksiêdzu Lechowi bardzo wdziêczny. Powiedzia³em kiedy¶ emocjonalnie, ¿e ju¿ choæby za to osobiste b³ogos³awieñstwo udzielane wiernym powinien siê dostaæ do nieba.

Drogi Ksiê¿e Lechu!

Szkoda, ¿e opuszczasz berliñsk± ziemiê i parafian, którzy Ciê mi³owali. Dziêkujemy za wszystkie dobre chwile, które dziêki Tobie mogli¶my prze¿ywaæ, dziêkujemy Bogu za dar spotkania z Tob±.

Niech w dalszym ¿yciu Bóg Tobie b³ogos³awi, niech bêdzie zawsze dla Ciebie przystani± Mi³osierdzia, niech opiekuje siê Tob± Auxilium Christianorum i wstawia siê za Tob± ¶w. Jan Bosko. Szczê¶æ Bo¿e!

Henryk ¯urek

Prezes Honorowy Chóru Auxilium

Na zdjêciach: w niedzielê, 21.11.2010 z okazji wspomnienia ¶w. Cecylii, patronki muzyki, w ko¶ciele St. Marien (Spandau) zosta³a odprawiona przez ks. Lecha Hebrowskiego msza ¶w.  podczas której ¶piewa³ chór Auxilium, a nastêpnie odby³o siê tradycyjne spotkanie rodzinne w Domu Parafialnym (fotografie: Henryk ¯urek)

Jak o¶wiadczy³ w mowie dziêkczynnej Henryk ¯urek, akt nadania godno¶ci Prezesa Honorowego Chóru Auxilium, jest dla niego wielkim zaskoczeniem, nie mniej jednak bardzo mi³ym i radosnym wydarzeniem. „To nie tylko forma uznania mojej dotychczasowej, d³ugoletniej pracy, to przede wszystkim, tak to widzê, ¶wiadectwo Przyjació³, podkre¶laj±ce niezwyk³± bratersko¶æ, mi³o¶æ i kole¿eñsko¶æ istniej±c± w chórze, warto¶ci, które stara³em siê pielêgnowaæ w¶ród nas, to zaszczyt, który mnie wzrusza. ¦piewaj±c w chórze nie tylko szerzymy kult Matki Bo¿ej  Wspomo¿enia Wiernych, wezwania tak dzisiaj aktualnego, ale przekazujemy tak¿e piêkno chrze¶cijañskiej muzyki, kunsztowne bogactwo polskich pie¶ni religijnych. Poprzez prezentacjê  wspania³ego dorobku kultury chrze¶cijañskiej dajemy ¶wiadectwo jaki ten dorobek jest wielki, niespotykany w innych religiach i kulturach, jak mo¿e on przybli¿aæ do Boga i radowaæ serce cz³owieka. Niech wiêc chór Auxilium nadal spe³nia swe pos³annictwo, a Matka Bo¿a go wspiera na berliñskiej ziemi.”

Prezes Honorowy jeszcze raz zapewni³, ¿e bêdzie nadal opiekowaæ siê chórem, bêdzie troszczyæ siê o nowych ¶piewaków, a byæ mo¿e zorganizuje kolejn± pielgrzymkê, tym bardziej, ¿e nowe wydarzenia Cudu Eucharystycznego znajduj± siê obecnie tak blisko Berlina.  

W zwi±zku z rezygnacj± prezesa chóru mgr Henryka ¯urka oraz cz³onka zarz±du Krzysztofa Walotki na posiedzeniu w dniu 5 lipca 2015 roku cz³onkowie chóru Auxilium dokonali wyboru nowego zarz±du.

W tajnym g³osowaniu prawie jednog³o¶nie, na nowego prezesa wybrano Karinê Kidula, która ¶piewa i dzia³a w chórze od pocz±tku, dotychczas pe³ni³a funkcjê wiceprezesa. Równie¿ prawie jednog³o¶nie w sk³ad zarz±du wesz³a Eva Helisch (w chórze od 2009 roku) oraz Jacek Strza³kowski (w chórze od 1998 roku), który z w³asnej inicjatywy nagrywa wystêpy, bêd±c tym samym twórc± bogatej, historycznej monografii muzycznej chóru Auxilium.

Zgodnie z regulaminem do zarz±du wchodzi automatycznie równie¿ Mariola Majorowicz, jako odpowiedzialna za bibliotekê muzyczn±. Kiedy na pro¶bê prezesa zgodzi³a siê w 2010 roku przej±æ opiekê nad nutami, ca³o¶æ zbioru muzycznego znajdowa³a siê w bardzo z³ym stanie. Jej zas³ug± jest perfekcyjne uporz±dkowanie wszystkich zeszytów, kopii, uzupe³nienie brakuj±cych stron itd. z repertuaru licz±cego ponad tysi±c utworów . Przez d³ugie miesi±ce, a nawet lata katalogowa³a, opisywa³a, segregowa³a utwory tematycznie umieszczaj±c je w poszczególnych segregatorach, przed ka¿dym sezonem ¶piewaczym przygotowuje dla ka¿dego chórzysty skoroszyt z utworami, który nastêpnie znowu sumiennie wk³ada do segregatorów, a tym samym utrzymuje nadal wyj±tkowy ³ad w bibliotece.

Nowy Zarz±d polecamy opiece Auxilium Christianorum, niech dzia³a na chwa³ê Boga, Matki Naj¶wiêtszej, ku po¿ytkowi ludzkiemu, ku dalszemu istnieniu i rozwojowi chóru.   (Opracowa³: Henryk ¯urek)

Wszystko ma swój czas, i jest wyznaczona godzina 

                                                       na wszystkie sprawy pod niebem” (Koh 3, 1–4)

Drogie Kole¿anki, Drodzy Koledzy, Przyjaciele!

I mój czas po¿egnania siê z chórem Auxilium nadszed³…

Kiedy¶ nie wyobra¿a³em sobie, abym w chórze, w którym ¶piewa³em i dzia³a³em przez 24 lata mego ¿ycia, aby po¶ród Was mog³o mnie zabrakn±æ. Nie czujê siê stary, ani zmêczony, ale wolê odej¶æ teraz, kiedy chór Auxilium w miarê dobrze egzystuje, choæ muszê stwierdziæ, ¿e chór w ostatnich latach, nie z winy kierownictwa zespo³u, przesta³ spe³niaæ jedno ze swych zadañ za³o¿ycielskich, mianowicie propagowanie polskiej kultury muzycznej w berliñskim ¶rodowisku, co w jakie¶ mierze wp³ynê³o te¿ na moj± rezygnacjê. A przecie¿ na tym polu chór Auxilium przeszed³ do historii nie tylko jako ambasador polsko¶ci, ale zas³yn±³ w Berlinie swym wysokim kunsztem ¶piewaczym, czêsto we wspó³pracy z zawodowymi muzykami dzia³aj±cymi w Niemczech.

Ksiê¿a przychodz± i odchodz±, a parafianie pozostaj± i zostaje te¿ dobro stworzone dla obecnych i przysz³ych pokoleñ. Dlatego te¿ z jeszcze wiêkszym zaanga¿owaniem nale¿y dzia³aæ i troszczyæ siê o dzie³a istniej±ce przy ko¶ciele, w tym te¿ o nasz chór. A jestem przekonany, bo tego do¶wiadczy³em, ¿e nasza Patronka bêdzie na berliñskiej ziemi swój chór nadal wspomaga³a.

Miêdzy sob± starajcie siê ¿yæ w przyja¼ni, w serdeczno¶ci, ze ¶wiadomo¶ci±, ¿e nale¿ycie do ¶wietnego hufca Matki Naj¶wiêtszej  – „Auxilium Christianorum”, która ju¿ nieraz ocali³a Europê i Ko¶ció³. Pielêgnujcie nadal modlitwê jako ¶rodek do zbawienia, w formie ¶piewu, ale tak¿e uczestnicz±c w ró¿nych nabo¿eñstwach. Obecnie moce ciemno¶ci ze zdwojon± si³± znowu potê¿nie ¶wiat i Ko¶ció³ atakuj± jakby to by³a zapowied¼ czasów ostatecznych, dlatego nale¿y wzywaæ tak¿e pomocy ¶w. Micha³a Archanio³a, pogromcy tych mocy. Na pami±tkê mojego po¿egnania przekazujê ka¿demu z Was obrazek ze ¶wiêtym Micha³em Archanio³em. Cieszy³bym siê, gdyby tam zamieszczona modlitwa by³a odmawiana przez Was podczas ¶rodowych prób.

Papie¿ Benedykt XVI ostatnio powiedzia³: … w ¿adnym innym ¶rodowisku kulturalnym nie ma muzyki o wielko¶ci dorównuj±cej tej, która zrodzi³a siê w kontek¶cie wiary chrze¶cijañskiej… Muzyka zachodnia jest czym¶ wyj±tkowym, niemaj±cym sobie równych w innych kulturach… Oczywi¶cie, muzyka zachodnia wykracza daleko poza dziedzinê religijn± i ko¶cieln±. A jednak swoje najg³êbsze ¼ród³o znajduje w liturgii, w spotkaniu z Bogiem, który w liturgii uobecnia siê nam w Jezusie Chrystusie. Ta muzyka jest dla mnie wyra¿eniem prawdy chrze¶cijañstwa, spotkaniem z prawdziwym Stwórc± ¶wiata.”

S³owa Papie¿a mo¿na w pe³ni odnie¶æ do Chóru Auxilium, który na przestrzeni 25 lat swego istnienia opanowa³ setki utworów i swym ¶piewem pomaga³ ludziom spotkaæ prawdziwego Stwórcê ¶wiata.

Nie ¿egnam siê z chórem ca³kowicie, bo to jest niemo¿liwe. Bêdê zabiega³ o nowych cz³onków, od czasu do czasu Was odwiedzê, o ile tego zapragniecie, a kiedykolwiek bêdziecie potrzebowali mojej pomocy, to zawsze mo¿ecie na ni± liczyæ.

Poniewa¿ wiele osób mnie ci±gle prosi, abym zorganizowa³ kolejn± pielgrzymkê chóru Auxilium, byæ mo¿e, o ile Opatrzno¶æ pozwoli, spróbujê to uczyniæ.

Na koniec przyjmijcie moje podziêkowanie za pomoc, serdeczno¶æ i ¿yczliwo¶æ, któr± okazywali¶cie mi w czasie mojego prezesowania. Tworzyli¶my zespó³ oddanych sobie przyjació³, serdecznych ludzi ponosz±cych dla chwa³y Pana i ku po¿ytkowi bli¼nich wiele ofiar, nie tylko w postaci ¿mudnych prób, mêcz±cych wyjazdów, uci±¿liwych nieraz wystêpów, ale tak¿e obci±¿eñ finansowych. Zawsze na Was mo¿na by³o liczyæ.

Dziêkujê Agnieszce za wspó³pracê, Karinie i Krzysiowi za lojalno¶æ, przyja¼ñ i ofiarn± pomoc w wielu sprawach, Jackowi za utrwalanie naszego ¶piewu i odwo¿enie samochodem starszych kole¿anek, a Marioli za trud uporz±dkowania zbioru nutowego, który, go zasta³a przedstawia³ typow± stajniê Augiasza.

A to, co zrobili¶cie dla mnie 5 lipca 2015 roku, w dniu mojego po¿egnania, na zawsze pozostanie w mojej wdziêcznej pamiêci. Te piêkne, liczne bukiety kwiatów, bogactwo ró¿norodnych prezentów, Wasza liczna obecno¶æ i okazywana mi serdeczno¶æ, wzruszaj±ce przemówienie Kariny, zapad³y g³êboko w moje serce. W „Auxilium” pozna³em wielu wspania³ych Ludzi, Przyjació³, z którymi jestem mocno zwi±zany. Wszyscy jeste¶cie mi bliscy, wszystkich Was wymieniam w serdecznej podziêce.

Prawie æwieræwiecze mojego ¿ycia by³o zwi±zane z Chórem Auxilium, by³y to lata naznaczone prac±, nieraz mêcz±c± i czasoch³onn±, ale jednoczenie sprawiaj±c± rado¶æ i satysfakcjê. Z jednej strony, wyp³ywa³o to z faktu, ¿e s³u¿y siê Bogu, Matce Naj¶wiêtszej i Ko¶cio³owi, a z drugiej strony, ¿e jest siê w gronie bliskich osób. Ka¿de bowiem spotkanie, czy te¿ wspólne wyjazdy nas integrowa³y, a rozmowy i dyskusje by³y czêsto tak¿e pe³ne humoru i weso³o¶ci.

Wielu naszych chórzystów przenios³o siê ju¿ do wieczno¶ci, nie zapominajmy o nich w naszych modlitwach, bo tylko tyle mo¿emy jeszcze dla nich uczyniæ w podziêce za ich wspólny z nami ¶piew, za gotowo¶æ chwalenia Pana jeszcze tu, na Ziemi...

Je¶li kogo¶ skrzywdzi³em, obrazi³em lub by³em niesprawiedliwy, proszê o przebaczenie. Proszê te¿ o modlitwê za mnie i za moj± Rodzinê.

Chcia³bym pamiêtaæ o Was zawsze, bo pamiêæ przecie¿ jest wdziêczno¶ci± serca, choæ czasem Stwórca pokrywa pamiêæ wiekowego cz³owieka zas³on± zapominania otaczaj±cego go ¶wiata…. 

Szczê¶æ Wam Bo¿e i z Panem Bogiem!

Wasz Henryk,

Prezes Chóru Auxilium

Berlin Spandau, 12 wrze¶nia 2015 r., w ¶wiêto Matki Boskiej Piekarskiej,

Patronki zwyciêskiej bitwypod Wiedniem w 1683 roku pod dowództwem króla Jana III Sobieskiego

Podczas ¶wiêtowania jubileuszu 25-lecia za³o¿enia Auxilium, w obecno¶ci ks. proboszcza Marka Kêdzierskiego SDB, ks. dr Kazimierza Kosickiego, ks. Jerzego Barganowskiego SDB, ks. Stanis³awa Szestowickiego SDB, pierwszego prezesa chóru dr Antoniego Zembrzuskiego, dawnych i obecnych chórzystów wraz z zaproszonymi rodzinami nast±pi³o moje po¿egnanie siê z chórem.

By³o to dla mnie niezwykle wzruszaj±ce prze¿ycie, gdy¿ w ten upalny dzieñ do¶wiadczy³em wiele serdeczno¶ci, ciep³a, przyjacielskiej blisko¶ci Kole¿anek i Kolegów. Odczu³em autentyczny ¿al chórzystów z powodu zakoñczenia mojej dzia³alno¶ci, którzy gor±co prosili, abym zmieni³ moj± decyzjê i pozosta³ nadal w chórze. Uwa¿am jednak moj± decyzjê za s³uszn±, czas ust±piæ miejsca innym.

W tym miejscu chcia³em podziêkowaæ ksiê¿om Proboszczom – opiekunom chóru, z którymi jako prezes mia³em okazjê wspó³pracowaæ, ks. dr Jackowi Pajewskiemu SDB, ks. Tadeuszowi Niewêg³owskiemu SDB, ks. Markowi Kêdzierskiemu SDB. Dziêkujê te¿ ks. Lechowi Hebrowskiemu SDB, który wprawdzie krótko by³ opiekunem chóru, ale pozostawi³ po sobie mi³e wspomnienia. Wiele zamierzeñ, które przesz³y do historii Polskiej Misji Katolickiej i polskiego ¿ycia kulturalnego w Berlinie zrealizowali¶my wspólnie z za³o¿ycielem chóru ks. prof. Ignacym Chod¼ko, który obecnie mieszka u stóp Matki Bo¿ej Ró¿anostockiej. Dziêkujê Mu za wspó³pracê, za wiele lat trudnej i mozolnej pracy, ale te¿ wyj±tkowych osi±gniêæ chóru Auxilium; ¿yczê Ksiêdzu Ignacemu dobrego zdrowia oraz Bo¿ego b³ogos³awieñstwa.

Dziêkujê tak¿e wszystkim, którzy w czasie mojego prezesowania pomagali mi w sprawach organizacyjnych, darzyli ¿yczliwymi s³owami, licznie odwiedzali wystêpy chóru. Serdecznie dziêkuje Ryszardowi Porzyñskiemu za pomoc w budowie strony internetowej chóru i utrwalanie dzia³alno¶ci chóru na fotografiach. Specjalnie przes³anie i podziêkowanie wys³a³em ka¿dej Kole¿ance i Koledze z chóru.

Wszystkim, których spotka³em na drodze mojej dzia³alno¶ci w chórze Auxilium dziêkujê za ubogacenie w wierze i do¶wiadczenie piêkna wspólnoty, ¿yczê te¿ Bo¿ego b³ogos³awieñstwa i opieki Matki Bo¿ej Wspomo¿enia Wiernych.  

AUXILIUM CHRISTIANORUM, ORA PRO NOBIS! 

Szczê¶æ Bo¿e! 

Prezes Chóru Auxilium - mgr Henryk Józef ¯urek

Brak w chórze Krzysia to nie tylko strata wspania³ego g³osu po¶ród tak nielicznej gromadki mê¿czyzn, ale przede wszystkim zabraknie w chórze dobrego organizatora, Cz³owieka pe³nego po¶wiêcenia w pracy dla chóru i parafii, niestrudzonego i ofiarnego dzia³acza.

Nie sposób w tym miejscu wymieniæ wszelkie Jego inicjatywy, wolê pomocy w potrzebie chwili, czas po¶wiêcony chórowi, a tak¿e jego wk³ad finansowy w wiele udanych imprez. Nie bez znaczenia by³ dla nas Jego humor, promieniuj±ca serdeczno¶æ i wyj±tkowa pracowito¶æ.

Drogi Krzysiu!

Bóg zap³aæ Tobie za wszystko i niech Bóg b³ogos³awi Tobie, Twojej Rodzinie, a Auxilium Christianorum chroni przed wszelkimi niebezpieczeñstwami w drodze do Nieba.

Henryk ¯urek – prezes chóru Auxilium 

O tym, niestety zapominaj±, lub te¿ nie chc± wiedzieæ wrogowie chrze¶cijañstwa. Ewangeliczna relacja jest wed³ug mnie jeszcze jednym potwierdzeniem prawdziwo¶ci naszej wiary, w ¿adnej innej religii co¶ podobnego nigdy siê nie zdarzy³o – kobieta, nawet jeszcze dzisiaj w wielu regionach ¶wiata ni¿ej postawiona ni¿ ¿ywy inwentarz, ta skazana na ukamienowanie kobieta spotyka samego Boga, Jego Mi³osierdzie.

Na ten temat, za portalem „Wiara”, zamieszczam rozwa¿anie ks. Leszka Smoliñskiego.

Bóg, który zbawia

ks. Leszek Smoliñski

Wielki Post ma byæ dla nas czasem spotkania z Bogiem mi³osierdzia, który zbawia, wyzwala, dokonuje duchowej odnowy ludzkiego serca. W zapowiadanym przez proroków Mesjaszu rozpoczyna siê na nowo historia cz³owieka. On „swoimi s³owami, gestami i ca³± swoj± osob± objawia mi³osierdzie Boga” (Misericordiae vultus, 1). Dziêki Niemu otrzymujemy nowe ¿ycie. Aby otrzymaæ nowe ¿ycie, potrzeba osobistego spotkania siê z Mi³o¶ci± mi³osiern±. Z Bogiem czu³ym, delikatnym, pochylonym nad dzieckiem, a jednocze¶nie wyra¼nie rozró¿niaj±cego grzech od grzesznika.

Takiego Boga do¶wiadczy³a kobieta opisana we fragmencie Ewangelii przeznaczonym na dzisiejsz± niedzielê:

 „Jezus nie patrzy³ na ni±. Schyliwszy siê pisa³ palcem na ziemi. ¦wiêty Hieronim twierdzi, ¿e wylicza³ w ten sposób grzechy oskar¿ycieli. Syn Cz³owieczy wiedz±c, ¿e ta nieszczêsna omdlewa raczej ze wstydu ni¿ ze strachu, nie patrzy³ na ni±, s± bowiem chwile w ¿yciu cz³owieka, kiedy najwiêkszym mi³osierdziem jest nie widzieæ go. Ca³a mi³o¶æ Chrystusa dla grzeszników wyra¿a siê w tym odwróconym wzroku. Tajemnicze za¶ znaki, jakie kre¶li³ na ziemi, nie oznacza³y nic wiêcej, jak Jego wolê niepatrzenia na tê nieszczêsn± istotê” (F. Mauriac, ¯ycie Jezusa, W-wa 1964, s. 142).

Trzeba widzieæ tak¿e i to, ¿e kobieta, któr± do Niego przyprowadzono, nie wypiera³a siê, nie usprawiedliwia³a, nie wskazywa³a nawet na innych, na wspólników jej grzechów, nie twierdzi³a, ¿e jest bez grzechu i dlatego potrzebowa³a Jezusa.

„Id¼ i nie grzesz wiêcej!” Jak mówi³ ¶w. Augustyn: kiedy odeszli wszyscy pozostali dwoje: biedna kobieta i mi³osierdzie. Je¶li nasza scena jest krzykiem, by rozpoznaæ w Jezusie mi³osierdzie Ojca, musimy sobie u¶wiadomiæ, czym jest mi³osierdzie. To wewnêtrzny przymus pochylania siê nad tym, co s³abe, co domaga siê zmi³owania przez swoj± bezradno¶æ i wynikaj±c± z tego tytu³u zale¿no¶æ. Tak opisywana mi³o¶æ niesie w sobie ca³kowit± darmowo¶æ i bezinteresowno¶æ. Tylko dla faryzeuszów wszystko by³o ju¿ jasne. Nie przewidzieli tylko jednego – ¿e Ten, od którego oczekiwali potwierdzenia w³asnej „sprawiedliwo¶ci”, w³asnych grzesznych zamys³ów, jest Jedynym Sprawiedliwym i nie przyszed³, by ¶wiat s±dziæ, ale szukaæ tych, którzy zginêli, tych, „którzy siê ¼le maj±”.

A dzi¶ Jezus pyta: Kto z was jest bez grzechu? Ka¿dy z nas musi spojrzeæ na siebie bez udawania, ob³udy, oszukiwania siê. Przecie¿ Chrystus ju¿ nieraz udowadnia³, ¿e zna ludzkie my¶li... Spowiadamy siê z „grzechów cudzych”, oskar¿amy, napiêtnujemy, domagamy siê sprawiedliwo¶ci, jeste¶my oburzeni. A Jezus „pisze nam nasze grzechy” i czeka na nasze nawrócenie. Po co wiêc szukaæ najpierw b³êdów u innych, po co oskar¿aæ i napiêtnowaæ ich wady? Poczytaj to co Jezus pisze dla ciebie. Nie do¶wiadczysz mi³osierdzia Bo¿ego, je¶li bêdziesz stale twierdzi³, ¿e nie masz grzechów, ¿e jeste¶ zdrowy, ¿e masz „tylko lekki katar" i ¿e jeste¶ bez grzechu, to niepotrzebny ci ani lekarz, ani Bo¿e Mi³osierdzie. Spróbuj jednak zdaæ siê na Jezusa, które jak nikt inny zna prawdê o tobie, najlepiej wie, co ci dolega i w jaki sposób uwolniæ siê od swojej s³abo¶ci.

5 Lipca 2015

Jubileusz Chóru Auxilium

5 lipca 2015 roku Polska Misja Katolicka w Berlinie ¶wiêtowa³a 25 lecie powstania chóru Auxilium. Uroczysto¶æ rozpoczê³a msza ¶w. w intencji chóru - wszystkich jego cz³onków od zarania do dnia dzisiejszego, za ich rodziny i za tych, co ju¿ przenie¶li siê do wieczno¶ci. Poni¿ej fragment og³oszeñ parafialnych z dnia 5 lipca 2015 roku.

OG£OSZENIA DUSZPASTERSKIE

CZTERNASTA NIEDZIELA ZWYK£A 

05.07.2015 

2. Minê³o 25 lat od powstania chóru Auxilium dzia³aj±cego w Polskiej Misji Katolickiej w Berlinie. Z okazji Srebrnego Jubileuszu chóru uroczysta msza ¶wiêta zostanie odprawiona dzisiaj, o godzinie 12-tej w Bazylice ¶w. Jana Chrzciciela w Berlinie. Zapraszamy wszystkich sympatyków, mi³o¶ników muzyki religijnej i wiernych. Dzieje i osi±gniêcia chóru mo¿na prze¶ledziæ wchodz±c na link „Historia” na stronie chóru auxilium.pmk-berlin.de. Wszystkim Cz³onkom Chóru, Za³o¿ycielowi – ks. Ignacemu Chod¼ko SDB, Dyrygentce p. Agnieszce Wi¶niowskiej Kirch, Prezesowi – p. Henrykowi ¯urkowi, sk³adamy dzisiaj z serca p³yn±ce ¿yczenia. Niech Maryja Wspomo¿ycielka, Patronka Chóru, wyprasza Wam si³y do s³u¿by ¶piewem we Wspólnocie Ko¶cio³a.

●●●●●

Uroczysta msza ¶w. jubileuszowa zosta³a odprawiona przez trzech kap³anów – przewodniczy³ ks. proboszcz Marek Kêdzierski SDB, w towarzystwie ks. dr Kazimierza Kosickiego oraz ks. Jerzego Barganowskiego SDB. W obszernym kazaniu ks. prob. Marek Kêdzierski nawi±za³ do historii chóru i jego dwudziestopiêcioletniej dzia³alno¶ci. Podkre¶li³ zaanga¿owanie chórzystów w ofiarnej s³u¿bie Bogu i Ko¶cio³owi. Przypomnia³ s³owa Ojca ¶w. Benedykta XVI wyg³oszone 4 lipca 2015 roku w Castel Gandolfo na temat muzyki ko¶cielnej z okazji przyznania mu doktora honoris causa przez krakowskie uczelnie.

W czasie mszy ¶w. chór wykona³ utwory zapowiedziane w programie, a po mszy odby³ siê krótki koncert wykonany na stopniach prezbiterium.

Dalsza uroczysto¶æ odby³a siê w Domu Parafialnym im. ¶w. Jana Paw³a II. Najpierw podano smaczny obiad zaserwowany przez zaprzyja¼nion± restauracjê chorwack±, a pó¼niej przy ciastach, kawie, lodach i innych smako³ykach chórzy¶ci wraz z rodzinami i zaproszonymi go¶ci bawili siê do pó¼nych godzin wieczornych.

Zdjêcia z uroczysto¶ci jubileuszowej mo¿na obejrzeæ na stronie internetowej Polskiej Misji Katolickiej w Berlinie w linku „Galeria zdjêæ” www.pmk-berlin.de  oraz na stronie chóru Auxilium w linku „Galeria”  http://auxilium.pmk-berlin.de

Z tego miejsca serdecznie dziêkujê Ryszardowi Porzyñskiemu za utrwalenie uroczysto¶ci na fotografiach i za opracowanie sk³adanki z podk³adem muzycznym. Serdeczne podziêkowanie sk³adam te¿ wszystkim kole¿ankom i kolegom za aktywny udzia³ w przygotowaniu uroczysto¶ci, za przyniesione potrawy i napoje. Szczególne podziêkowanie nale¿y siê Karinie Kidula i Krzysztofowi Walotce za przygotowanie sali, za dekoracjê, za pomoc w kuchni, za posprz±tanie po imprezie, a Jackowi Strza³kowskiemu za nagrania.

Warto przytoczyæ parê zdañ z donios³ej wypowiedzi Papie¿a Benedykta XVI o muzyce ko¶cielnej, która dziwnym zrz±dzeniem zosta³a wyg³oszona w wigiliê uroczysto¶ci jubileuszowej chóru Auxilium. Tre¶æ rozmy¶lañ Papie¿a na temat muzyki jest jakby potwierdzeniem i ukoronowaniem drogi, któr± obrali chórzy¶ci Auxilium w s³u¿bie Bogu, Ko¶cio³owi i ludziom – Bogu, chwal±c ¶piewem Jego wielko¶æ, Ko¶cio³owi, u¶wietniaj±c liturgiê, ludziom, przekazuj±c im w ¶wi±tyni i poza ni± piêkno muzyki jako dar Boga daj±cy cz³owiekowi rado¶æ i wzruszenie.

Papieskie cytaty pochodz± z relacji zamieszczonej na stronie internetowej Uniwersytetu Papieskiego Jana Paw³a II w Krakowie:

„ Ja sam wychowa³em siê w rejonie Salzburga naznaczony wielk± tradycj± tego miasta. By³o tam czym¶ naturalnym, ¿e uroczyste Msze ¶w. z towarzyszeniem chóru i orkiestry stanowi³y integraln± czê¶æ naszego do¶wiadczenia wiary w celebracji liturgii. Na trwa³e, na przyk³ad, wpisa³o siê w moj± pamiêæ, ¿e skoro tylko zabrzmia³y pierwsze nuty Mszy Koronacyjnej Mozarta, to jakby otwiera³o siê niebo i mo¿na by³o bardzo g³êboko odczuæ obecno¶æ Pana (…)

W tym momencie warto mo¿e postawiæ pytanie podstawowe: Czym w³a¶ciwie jest muzyka? Sk±d pochodzi i do czego zmierza? My¶lê, ¿e mo¿na wskazaæ trzy „miejsca”, z których wyp³ywa muzyka. Pierwszym jej ¼ród³em jest do¶wiadczenie mi³o¶ci (…) Drugim ¼ród³em muzyki jest do¶wiadczenie smutku, dotkniêcie ¶mierci±, bólem i otch³aniami istnienia. Tak¿e i w tym przypadku otwieraj± siê w przeciwnym kierunku nowe wymiary rzeczywisto¶ci, które nie mog± znale¼æ odpowiedzi w samych tylko s³owach. Wreszcie trzecim miejscem pochodzenia muzyki jest spotkanie z tym, co Bo¿e, od pocz±tku w jakiej¶ mierze definiuj±cym to, co ludzkie. Tu najbardziej jest obecne co¶ zupe³nie innego i co¶ zupe³nie wielkiego, co pobudza w cz³owieku nowe sposoby wyra¿ania siebie. Mo¿e da siê powiedzieæ, ¿e w istocie tak¿e w dwóch pozosta³ych obszarach – mi³o¶ci i ¶mierci – dotyka nas tajemnica Boga, a wiêc w tym sensie dotkniêcie przez Boga stanowi w sumie ¼ród³o muzyki.

W tym miejscu chcia³bym wyraziæ my¶l, która w ostatnim czasie poch³ania³a mnie coraz bardziej, tym bardziej, im czê¶ciej ró¿ne kultury i religie wchodz± miêdzy sob± w relacje. W ramach najró¿niejszych kultur i religii obecna jest wielka literatura, ¶wietna architektura, malarstwo i wspania³e rze¼by. I wszêdzie jest tak¿e muzyka. A jednak w ¿adnym innym ¶rodowisku kulturalnym nie ma muzyki o wielko¶ci dorównuj±cej tej, która zrodzi³a siê w kontek¶cie wiary chrze¶cijañskiej: od Palestriny do Bacha, Haendla, a¿ po Mozarta, Beethovena i Brucknera. Muzyka zachodnia jest czym¶ wyj±tkowym, niemaj±cym sobie równych w innych kulturach. To powinno sk³oniæ nas do zastanowienia.

Oczywi¶cie, muzyka zachodnia wykracza daleko poza dziedzinê religijn± i ko¶cieln±. A jednak swoje najg³êbsze ¼ród³o znajduje w liturgii, w spotkaniu z Bogiem. Wspania³a i czysta odpowied¼ muzyki zachodniej rozwinê³a siê w spotkaniu z Bogiem, który w liturgii uobecnia siê nam w Jezusie Chrystusie. Ta muzyka jest dla mnie wyra¿eniem prawdy chrze¶cijañstwa. Tam, gdzie rozwija siê taka odpowied¼, mia³o miejsce spotkanie z prawd±, z prawdziwym Stwórc± ¶wiata.” (koniec rozmy¶lañ Papie¿a). 

●●●●●

25 lat to wiele dla pojedynczego cz³owieka, nie wiele jednak w historii ludzko¶ci. Przez æwieræwiecze istnienia chóru ponad dwie¶cie kole¿anek i kolegów ¶piewa³o w jego szeregach. Wiele z nich, mamy nadziejê, ¶piewa ju¿ Hosanna swemu Stwórcy w niebie i chwali swoj± Patronkê – Wspomo¿enie Wiernych, ¶piewa Jej te przepiêkne pie¶ni z tak licznego repertuaru chóru po¶wiêconego Matce Naj¶wiêtszej.

Niech Auxilium Christianorum, nas jeszcze ¿yj±cych, wspiera na trudnej drodze do nieba, niech te¿ wspomaga swój chór na berliñskiej ziemi, aby przetrwa³ ka¿dy ciê¿ki czas i aby chórzy¶ci przejawiaj±c ¿yw± wiarê poprzez ¶piew i swoje ¿ycie pomagali ocaliæ t± ziemiê dla Chrystusa.

Prezes chóru Auxilium – Henryk ¯urek

Fotografie - Ryszard Porzyñski

Minê³o 25 lat od powstania chóru Auxilium dzia³aj±cego przy polskiej Misji Katolickiej w Berlinie. Z okazji Srebrnego Jubileuszu chóru uroczysta msza ¶wiêta zostanie odprawiona 5 lipca 2015 roku o godzinie 12-tej w Bazylice ¶w. Jana Chrzciciela w Berlinie (Kreuzberg). Zapraszamy wszystkich sympatyków, mi³o¶ników muzyki religijnej i wiernych. Dzieje i osi±gniêcia chóru mo¿na prze¶ledziæ wchodz±c na link „Historia” na stronie chóru auxilium.pmk-berlin.de/. Poni¿ej program uroczysto¶ci:

1.  Wej¶cie - Gaude Mater Polonia (Raduj siê Matko Polsko - Wincenty z Kielczy – 1253 r.- melodia utworu nie jest dzie³em Wincentego z Kielczy, lecz zosta³a przez niego przejêta z trzynastowiecznego hymnu na cze¶æ ¶w. Dominika – Gaude Mater Ecclesia – wywodz±cego siê ze ¶rodowiska dominikanów w³oskich.  W oryginale pie¶ñ ta zanotowana jest w jednog³osie, w czasach pó¼niejszych melodiê prawdopodobnie opracowa³ na cztery g³osy w ³atwej homofonicznej fakturze G. G. Gorczycki, wybitny kompozytor z prze³omu XVII i XVIII w. urodzony w Rozbarku niedaleko Piekar ¦l±skich. Podnios³y, pe³en majestatu charakter tej pie¶ni sprawi³, ¿e ju¿ w okresie ¶redniowiecza zyska³a ona wielk± popularno¶æ i by³a przez wieki ¶piewana, a¿ po dzieñ dzisiejszy, w chwilach szczególnie uroczystych. Pie¶ñ „Gaude Mater Polonia” na równi z „Bogurodzic±” pe³ni³a w dawnych wiekach rolê hymnu narodowego.)

2.  Czytanie Pierwsze - Ez 2,2-5 Powo³anie Proroka, czyta Henryk

3.  Psalm Responsoryjny - Ps 123, 1-2a.2bcd.3-4, wykonuje Ewa

4.  Czytanie Drugie - 2 Kor 12, 7-10, czyta Iwona

5.  Przed Ewangeli± – ¶piew Alleluja, wspó³czesny kanon wykonuje chór

6.  Modlitwa Wiernych – Ryszard

7.  Ofiarowanie – Ojcze z niebios, Bo¿e Panie! (pie¶ñ ¶piewana dzisiaj w ko¶cio³ach z opery Stanis³awa Moniuszki Halka – 1857 r. wed³ug libretta W³odzimierza Wolskiego. Utwór wykonywany jest przez chór z towarzyszeniem organów w IV akcie opery podczas sceny za¶lubin Janusza z Zofi±.)

8.  Sanctus – ¦wiêty, ¦wiêty, ¦wiêty (Franz Peter Schubert, 1827r., „Deutsche Messe”.) 

9.  Komunia - Naj¶wiêtsze serce Jezusa (anonim, XX w.)

10. Komunia - Prze¶liczna Panno (ks. Antoni Hlond, salezjanin, bardziej znany jako Antoni Chlondowski - to jeden z najwiêkszych kompozytorów muzyki ko¶cielnej XX wieku. Jego twórczo¶æ jest ogromna. Zmieni³ nazwisko, aby go nie kojarzono z bratem Augustem Hlondem, prymasem Polski, tak¿e salezjaninem.)

11. Póki ¿yjê, niech Maryjê (Omni die dic Mariae - Jacek Hyancithus Ró¿ycki - kompozytor epoki barokowej, karierê muzyczn± rozpocz±³ graj±c w kapeli W³adys³awa IV  , w której po paru latach zaosta³ kapelmistrzem; funkcjê kapelmistrza pe³ni³ równie¿ na dworach Micha³a Korybuta Wi¶niowieckiego, Jana III Sobieskiego i Augusta II).

12. Alta Trinita Beata (anonim, W³ochy, XV wiek)

13. Zdrowa¶ b±d¼ Maryjo (Henryk Miko³aj Górecki, jeden z najwybitniejszych polskich kompozytorów XX wieku, wierz±cy i praktykuj±cy katolik, wzbogaci³ polsk± muzykê oryginalnym podej¶ciem do brzmienia i g³êbi± duchowej refleksji, kompozytor ¶wiatowej s³awy.)

 (mgr Henryk ¯urek – Prezes chóru Auxilium)

Chórzystom szczególnie dziêkowano za pie¶ñ „ Serce Jezusa”. Nie tylko tre¶æ i  kompozycja utworu, ale tak¿e jego ¶wietne wykonanie przez chórzystów wielu zebranych w ko¶ciele wzruszy³o do g³êbi. Jak zwykle zespó³ zosta³ doskonale przygotowany przez dyrygentkê Agnieszkê Wi¶niowsk± Kirch, a mêskie g³osy wspomóg³ Tomasz Rakocz, bas Deutsche Oper Berlin. Wkrótce bêdzie j± mo¿na pos³uchaæ na stronie chóru Auxilium w linku „Repertuar”.  Tekst i zdjêcia: Henryk ¯urek

W niemieckiej parafii St. Marien w Spandau, w której odbywaj± siê polskie nabo¿eñstwa, procesja odby³a siê w ko¶ciele filialnym St. Lambertus w dzielnicy Spandau - Hakenfelde. Ko¶ció³ ten po³o¿ony jest na skraju jednego z najwiêkszych obszarów le¶nych Berlina - Spandauer Forst, st±d czê¶æ trasy przebiega³a w¶ród drzew, krzewów i wysokiej trawy, tworz±c niezwyk³±, jednorazow± atmosferê. Pan Jezus ukryty w monstarcji przemierza³ te zielone g±szcze razem z wiernymi ¶piewaj±cymi pie¶ni eucharystyczne. G³o¶ny g³os tr±b odbija³ siê od koron drzew i podkre¶la³ wyj±tkowo¶c tej przepiêknej procesji.

Czê¶æ chórzystów Auxilium wziê³a udzia³ w procesji, a by³a chórzystka Danuta wystroi³a pierwszy o³tarz stawiaj±c na nim obraz Jezusa Mi³osiernego. Tym samym po raz pierwszy w Spandau niemieccy wierni mogli w swojej parafii przeczytaæ napis: „JESUS ICH VERTRAUE AUF DICH”. Byæ mo¿e dziêki temu wydarzeniu zapoznaj± siê z orêdziem Bo¿ego Mi³osierdzia, a przes³anie ¶w. siostry Faustyny zaowocuje na tej ziemi potrzebnymi ³askami.

(Tekst i fotografie: Henryk  Â¯urek)

Na terenach objêtych Reformacj± (1517 r.) rozwi±zano zakony, dobra ko¶cielne przekazano ewangelikom, zniszczono wiekowe dobra kultury katolickiej, a nawet zmar³ych ¶wiêtych powyrzucano z grobowców, jak np. ¶w. El¿bietê. Przez dziesi±tki lat w Prusach i pó³nocnych Niemczech wiara katolicka zosta³a ca³kowicie wyeliminowana z ¿ycia i ¶cigana prawem. W Berlinie, stolicy Prus przez ponad dwie¶cie piêædziesi±t lat nie by³o ¿adnego ko¶cio³a katolickiego. Dopiero po zdobyciu przez Fryderyka II ¦l±ska, w celu pozyskania katolickiego ludu i arystokracji ¶l±skiej, król pozwoli³ na zbudowanie katedry ¶w. Jadwigi (po¶wiêcona w 1773 roku).

Do tej katedry, siedziby biskupa Berlina, chór Polskiej Misji Katolickiej Auxilium by³ ju¿ nieraz zapraszany. Na uroczyst± mszê ¶w. i procesjê Bo¿ego Cia³a 4 czerwca 2015 r. na Gendarmenmarkt, chór Auxilium poproszono do prowadzenia polskich pie¶ni liturgicznych. Tradycyjnie oprawê muzyczn± mszy ¶w. i procesji upiêksza chór i orkiestra katedralna. W tym roku Kuria Berliñska zaprosi³a polski chór Auxilium do wspólnego wykonawstwa oprawy muzycznej. Tak wiêc wystêp chóru podczas jednorazowej w katolickim Berlinie mszy ¶w. i procesji po nobliwych ulicach stolicy Niemiec nale¿y zapisaæ do kolejnego osi±gniêcia chóru Polskiej Misji Katolickiej, który w sercu Berlina wraz z wiernymi ¶piewa³ na cze¶æ Pana po polsku!. Niezwyk³y to zaszczyt i uznanie dla chóru Auxilium, który w tym roku obchodzi 25-t± rocznicê powstania.

Procesja eucharystyczna jest niezwyk³ym wydarzeniem w stolicy Niemiec, w której wiêkszo¶æ mieszkañców (ponad 60 %) stanowi± bezwyznaniowcy. Katolików jest tylko oko³o 9 %, dlatego tak wa¿nym jest ich ¶wiadectwo wiary i przywi±zanie do Ko¶cio³a.

Jak co roku Polska Misja Katolicka prezentowa³a siê liczn± grup± wiernych, ze sztandarami, obrazami, Dzieæmi Maryi, dzieæmi w strojach komunijnych. Jak co roku podnios³y nastrój potêgowa³a oprawa muzyczna i ¶wiadomo¶æ, ¿e na ulicach miasta, które prawie ju¿ nie zna Chrystusa, jest On niesiony i pokazywany wszystkim ludziom - i tym siedz±cym przy stolikach restauracyjnych i tym przypadkowym przechodniom i turystom, pokazywany w prawdzie, ¿e Jezus ¿yje i przypomina ka¿demu to, co mo¿na przeczytaæ w absydzie bazyliki ¶w. Jana - „Ego sum Dominus Deus tuus” - „Ja jestem Panem, Bogiem twoim”.

(Tekst i fotografie: Henryk Zurek)

Ksi±dz Hebrowski podkre¶li³, ¿e ¶wiête i przewa¿nie liczne rodziny s± zaczynem powo³añ kap³añskich i zakonnych. Niestety, obecnie w rodzinach rodzi siê ma³o dzieci, a coraz wiêcej ludzi w ogóle nie zak³ada rodzin, a je¶li ju¿ planuje siê przyj¶cie dziecka, to odk³ada siê to na odleg³y czas. Tak wiêc zbli¿amy siê do momentu, kiedy kap³anów zaczyna brakowaæ.

Osobi¶cie mogê to potwierdziæ na przyk³adzie mojej parafii niemieckiej. Po kolejnych scaleniach parafia St. Marien w Spandau (w której odprawia siê te¿ polskie nabo¿eñstwa) posiada cztery ko¶cio³y, lecz tylko dwóch ksiê¿y, w tym schorowanego proboszcza. Tygodniowe msze ¶w. czêsto ju¿ wypadaj±, a i niedzielne musz± nieraz posi³kowaæ ksiê¿a emeryci ¶ci±gani na gwa³t do odprawiania mszy ¶w. Ale i tych jest ju¿ coraz mniej. W czasie kilkumiesiêcznej choroby proboszcza tylko wikariusz (do tego Hiszpan z Neokatechumenatu) pos³ugiwa³ w czterech ¶wi±tyniach i mia³ na g³owie ca³a pracê administracyjn± i inne czynno¶ci religijne. W koñcu i on z nadmiaru obowi±zków siê rozchorowa³ i ca³a o¶miotysiêczna parafia zosta³a bez duszpasterza, gdy¿ Ordynariat nie mia³ innych ksiê¿y do dyspozycji.

B±d¼my wiêc wdziêczni, ¿e mamy jeszcze w Polsce i tutaj w Berlinie polskich ksiê¿y i zano¶my modlitwy do Dobrego Pasterza, aby na ca³ym ¶wiecie nigdy nie zabrak³o kap³anów. B±d¼my dla nich nie tylko wyrozumiali, ale módlmy siê za nich, aby podo³ali temu trudnemu powo³aniu, aby siê nie zniechêcili, aby wytrwali. Choæ nieraz co¶ z ich strony mo¿e nas dra¿niæ lub nam nie podobaæ siê, radujmy siê, ¿e ich mamy i zamiast zmarszczenia brwi podarujmy im u¶miech wdziêczno¶ci i podziêkowania.

P.s. Na zakoñczenie mszy ¶w. ks. Hebrowski stwierdzi³, ¿e chór Auxiulium piêknie ¶piewa³, pie¶ni zabrzmia³y harmonicznie na wysokim poziomie artystycznym. A ksi±dz Lech jest koneserem muzyki i taka pochwa³a jest uznaniem i nagrod± dla chórzystów. Rzeczywi¶cie ¶piew chóru zabrzmia³ w St. Joseph, który s³ynie z doskona³ej akustyki, niezwykle profesjonalnie. A przed samym b³ogos³awieñstwem ks. Lech wyci±gn±³ gitarê i o¿ywi³ ca³y ko¶ció³ pie¶ni± Kiko Arguello „Zmartwychwsta³ Pan”. Pod dyktandem ks. Hebrowskiego wierni ¶piewali najpierw wspólnie, a potem rzêdami na dwa g³osy w kanonie i w koñcu klaskali. Z u¶miechem wychodzono z ko¶cio³a, gdy¿ uroczysta Eucharystia ubogacona piêknem muzyki u¶wiadomi³a ludziom, ¿e Zmartwychwstanie Chrystusa jest dla wszystkich jedn± wielk± rado¶ci±. Ale widocznie tak¿e i ten fakt trzeba ci±gle naszym katolikom przypominaæ i dobrze, je¶li temu przypominaniu s³u¿y równie¿ muzyka. Prezes chóru Auxilium - Henryk ¯urek

Dlatego te¿ chór Auxilium podczas mszy ¶w. odprawianej przez proboszcza ks. Marka Kêdzierskiego w St. Marien Spandau wykonywa³ pie¶ni postne, maryjne i do Naj¶wiêtszego Serca Pana Jezusa. Wyj±tkowym wydarzeniem by³a obecno¶æ Sióstr Albertynek z Kutna, które przedstawi³y drogê ¿yciow± s³ynnego malarza Adama Chmielowskiego, pó¼niejszego ¶w. Brata Alberta. Przed o³tarzem by³a wystawiona reprodukcja jego obrazu Ecce Homo, który uwa¿a siê za najlepsze dzie³o Adama Chmielowskiego, jak równie¿ za jeden z najlepszych obrazów religijnych w sztuce polskiej. Historia tego obrazu jest tak fascynuj±ca, ¿e warto siê z ni± zapoznaæ. ¬ród³o: Strona internetowa Zgromadzenia Sióstr Albertynek Pos³uguj±cych Ubogim.

HISTORIA OBRAZU

Zanim Adam Chmielowski podj±³ decyzjê o wst±pieniu do zakonu jezuitów, zacz±³ malowaæ we Lwowie w 1879 r. obraz przedstawiaj±cy Chrystusa ubiczowanego. Wed³ug przekazów rodziny, mia³ mu pozowaæ do tego obrazu jego kuzyn, Boles³aw Krzy¿anowski. Obraz ten malowa³ z przerwami, bardzo d³ugo. Wiemy ze wspomnieñ Braci Albertynów, ¿e mia³ go ze sob±, niewykoñczony w Krakowie, w mieszkaniu na Ska³ce. Mimo niewykoñczenia obraz robi³ na widzu g³êbokie wra¿enie; bracia odprawiali przed nim rozmy¶lania, a metropolicie obrz±dku greckokatolickiego Andrzejowi Szeptyckiemu tak bardzo siê spodoba³, ¿e Brat Albert, zniewolony jego naleganiami, musia³ mu go podarowaæ, wykoñczywszy go uprzednio - jak siê sam wyrazi³ - "po rzemie¶lniczemu". Oto jego w³asne s³owa: Obszed³em siê z tym obrazem jak partacz ostatni, lecz tak mnie molestowa³ metropolita, ¿e aby mieæ spokój, dokoñczy³em go po rzemie¶lniczemu. Obraz jest istotnie niezupe³nie wykoñczony. Przemawia jednak wyj±tkow± g³êbi± wyrazu. Metropolita Andrzej Szeptycki zauwa¿y³, ¿e obraz Ecce Homo jest nowym przedstawieniem Serca Pana Jezusa. Brat Albert zdeformowa³ trochê ramiê Chrystusa. Czerwony p³aszcz opada z ramion tak, ¿e zarysowuje na ubiczowanej piersi Zbawiciela olbrzymie serce. Ca³y Chrystus zamienia siê w serce - zbiczowane Serce Jezusa.

Ten najlepszy z obrazów ¶w. Brata Alberta pozosta³ we Lwowie. W 1939 r. znalaz³ siê na Wystawie w Muzeum Narodowym w Warszawie. Szeptycki, pod koniec swego ¿ycia przekaza³ go do Muzeum Archidiecezjalnego pod opiekê Studytów - mnichów bazyliañskich. Wed³ug relacji Brata Starszego Bonawentury Mroza, Bracia Albertyni prosili Metropolitê o odst±pienie im tego obrazu, ale odmówi³, ofiaruj±c w zamian jego kopiê (nie wiemy, czy udan±). Bracia, po wojnie opuszczaj±c w po¶piechu Lwów, kopii tej ze sob± nie zabrali. Studyci zostali rozproszeni, a zbiory archiwalne dosta³y siê do Muzeum Sztuki Ukraiñskiej we Lwowie przy ul. Drahomanowa.

Po II wojnie ¶wiatowej nikt nie wiedzia³, co siê sta³o z obrazem Ecce Homo. Mo¿na by³o przypuszczaæ, ¿e zosta³ zniszczony w zawierusze wojennej przez Sowietów. Siostry Albertynki próbowa³y ró¿nych sposobów, by go odnale¼æ, jednak bezskutecznie. We Lwowie mieszka³a wychowanka sióstr, Olga Moskalewicz, z któr± siostry nawi±za³y kontakt. Ona to, 7 lutego 1972 r przekaza³a wiadomo¶æ, ¿e po d³ugich poszukiwaniach odnalaz³a obraz w Muzeum Ukraiñskim i zorientowa³a siê, ¿e istnieje mo¿liwo¶æ odzyskania go przez Zgromadzenie Sióstr Albertynek. Obraz ten jako religijny dla muzeum nie przedstawia³ ¿adnej warto¶ci, wiêc dyrektor wyrazi³ chêæ zamiany go na jakie¶ inne dzie³o ukraiñskiego malarza, np. Iwana Trusza. W trakcie poszukiwañ okaza³o siê, i¿ w DESIE znajdowa³ siê obraz tego malarza; przedstawia³ krajobraz, cyprysy na tle zachodz±cego s³oñca. Wyszuka³ go o. W³adys³aw Kluz OCD i zakupi³ 4 sierpnia 1972 r.

W lutym 1976 r. siostry otrzyma³y od pani Olgi ze Lwowa kolorowe zdjêcia i diapozytywy obrazu Ecce Homo. W marcu 1976 r. doc. Helena Blumówna i mgr Barbara Domañska oceni³y obraz Trusza jako autentyczny i warto¶ciowy. Dnia 5 marca 1976 r. Siostry Albertynki wys³a³y do Radzieckiego Ministerstwa Kultury i Sztuki list polecony w sprawie wymiany obrazów. Do³±czono fotografie obydwu obrazów oraz o¶wiadczenie z Muzeum Narodowego w Krakowie.

2 kwietnia 1976 r. siostry otrzyma³y wiadomo¶æ ze Lwowa, ¿e sprawa wymiany obrazów jest aktualnie omawiana. Dnia 13 lipca 1978 r. na wiadomo¶æ otrzyman± od pani Olgi zawioz³y obraz Trusza do Warszawy i odda³y go w Ministerstwie Kultury i Sztuki w rêce Jaros³awy Szczepañskiej, która zosta³a wydelegowana do Lwowa w celu dokonania wymiany i przywiezienia obrazu Ecce Homo. Po udanej wymianie, 20 lipca 1978 r. - nie bez k³opotów i przygód - pani Szczepañska dotar³a z obrazem 21 lipca do Przemy¶la, gdzie skrajnie wyczerpana zatrzyma³a siê w domu Sióstr Albertynek. Przekazanie obrazu mia³o miejsce nastêpnego dnia, kiedy przyby³y siostry z Krakowa i z wielk± wdziêczno¶ci± odebra³y cenn± relikwiê.

W Krakowie, dnia 21 lipca 1978 r. o godz. 18.00 odby³o siê uroczyste powitanie obrazu przez ks. bpa Albina Ma³ysiaka i Siostry Albertynki zebrane w Domu Generalnym Zgromadzenia. 3 marca 1979 r. bardzo zniszczony obraz oddano do konserwacji, której dokona³a Irena D±browska, b. kustosz Muzeum Narodowego w Krakowie.

Aktualnie obraz znajduje siê w o³tarzu g³ównym w Sanktuarium Ecce Homo ¦wiêtego Brata Alberta w Krakowie, ul. Woronicza 10 przy Domu Generalnym Zgromadzenia Sióstr Albertynek. Obraz Ecce Homo sw± g³êbi± wyra¿a duchow± drogê Brata Alberta, od Adama - artysty malarza do Ojca Ubogich. Jest najwybitniejszym dzie³em artystycznym Adama Chmielowskiego, ale jest przede wszystkim wyrazem jego zmagañ o autentyczn±, ewangeliczn± mi³o¶æ Boga i bli¼niego. Zmagañ, które zakoñczy³y siê oddaniem swego ¿ycia Bogu w s³u¿bie najbiedniejszym i najbardziej poni¿onym bli¼nim. W zdeprawowanych twarzach ¿ebraków i w³óczêgów Brat Albert dostrzeg³ Zniewa¿one Oblicze Chrystusa. Do¶wiadczywszy tego zrozumia³, ¿e swojego obrazu na p³ótnie ju¿ nie dokoñczy, lecz bêdzie odnawia³ wizerunek Boga w cz³owieku zdeprawowanym i odepchniêtym przez innych.

Zgodnie z postanowieniami Soboru nie by³o ju¿ w ko¶ciele choinek i stajenki, ale w tym jakby nagle opustosza³ym ko¶ciele ¶piew polskich kolêd stworzy³ radosn± atmosferê wynikaj±c± z Bo¿ego Narodzenia, które sta³o siê dla ludzko¶ci zbawieniem. Po zakoñczeniu mszy ¶w. wierni d³ugo oklaskiwali chór Auxilium. Na zdjêciu przedstawiony jest fragment piêknej, artystycznie wykonanej stajenki z ko¶cio³a St. Marien w Spandau (Tekst i foto: Henryk ¯urek)

Na spotkanie przybyli ks. Proboszcz Marek Kêdzierski SDB, który jest Opiekunem Duszpasterskim obu grup, oraz ks. dr Kazimierz Kosicki, pos³uguj±cy w St. Marien, a podczas Pielgrzymki tych grup do Sanktuariów Kotliny K³odzkiej by³ przewodnikiem duchowym i dowcipnym moderatorem. Zaproszeni na uroczysto¶æ zostali równie¿ - d³ugoletni ko¶cielny, Henryk Lewczuk oraz Pañstwo Munk prowadz±cy szko³ê malowania ikon.

Ks. Proboszcz rozpocz±³ uroczysto¶æ krótkim przemówieniem i modlitw±, a nastêpnie rozpoczê³o siê mi³e i g³êbokie w tre¶ci ³amanie op³atkiem, które przyczyni³o siê do powstania niezwyk³ej, serdecznej, rodzinnej atmosfery. Du¿e zainteresowanie wzbudza³y wystawione ikony namalowane przez dyrygentkê chóru Agnieszkê oraz Iwonê. Pañstwo Munk opowiadali o historii powstania ikon, o tym jak siê je maluje – ale temu tematowi po¶wiêcony zostanie osobny wpis do „Wydarzeñ” na stronie Auxilium.

Po posileniu siê przeró¿nymi, przepysznymi potrawami przygotowanymi przez nasze kole¿anki i kolegów, a nawet zamówionymi przez Ewê i Jacka daniami z chiñskiej restauracji, czy te¿ znakomitymi tortami przyniesionymi przez Krzysia, a wykonanymi przez mistrza cukierniczego zawodu, nast±pi³ wystêp chóru Auxilium przyjêty przez zebranych gor±cymi oklaskami.

Nie mog³o tak¿e zabrakn±æ wspólnego ¶piewania kolêd przy akompaniamencie fortepianowym Agnieszki. Ks. Kazimierz prowadz±cy ¶piew wyszukiwa³ mniej znane, ale przecie¿ równie wspania³e kolêdy, które ochoczo wszyscy wykonywali. Krótkie przerwy w ¶piewaniu wykorzystywa³ ks. Kazimierz na opowiadanie kawa³ów, równie¿ ten tradycyjny o szafie.

Atmosfera spotkania musia³a byæ jednorazowa, skoro po 22-giej, na zapytanie prezesa czy jeszcze zostajemy, czy te¿ ju¿ idziemy do domu, wszyscy chcieli pozostaæ, pomimo tego, ¿e wiele osób musia³o nazajutrz wcze¶nie rano pój¶æ do pracy. Do koñca pozosta³ te¿ ks. Proboszcz Marek Kêdzierski i ks. dr Kazimierz Kosicki.

Tegoroczne spotkanie op³atkowe, w ¶rodê 14 stycznia 2015 roku pozostanie w pamiêci i w sercach jako przyk³ad chrze¶cijañskiego braterstwa i rado¶ci. Chrystus nas wyzwoli³, dajmy wiêc ¶wiadectwo, ¿e radujemy siê z Jego Narodzenia, które da³o nam mo¿liwo¶æ zbawienia, szansê na ¿ycie wieczne. G³o¶my tê rado¶æ ¶wiatu! (Tekst i foto: Henryk ¯urek)

Budowê Domu Parafialnego sfinansowa³a kuria Biskupia w Berlinie. Po raz pierwszy od istnienia duszpasterstwa polskiego w Berlinie polska parafia posiada swój w³asny Dom Parafialny, pomieszczenia do swojej wy³±cznej dyspozycji. Tym samym wszelkie dzia³ania duszpasterskie, naukê religii, programy kulturalne, odczyty, spotkania integracyjne i religijne mog± mieæ miejsce przy Bazylice, bez ubiegania siê o pomieszczenia w innych parafiach. 7 grudnia 2014 roku najwiêksza parafia Berlina przesta³a byæ parafi± bez w³asnego domu parafialnego.

Dla chóru Auxilium i dla innych grup odpowiedzialnych za ¿ycie muzyczne w parafii, za oprawê muzyczn± podczas nabo¿eñstw, za przekazywanie polskiego i europejskiego dorobku muzycznego, posiadanie w³asnych sal do æwiczeñ, do wystêpów, do koncertów jest wielkim wydarzeniem. Na stronie Polskiej Misji Katolickiej w Berlinie mo¿na zapoznaæ siê z przebiegiem ca³ej uroczysto¶ci. (opr. Henryk ¯urek)

Podczas ofiarowania chór wykona³ fragment z opery „Halka” – „Ojcze z Niebios”, popularnie nazwany „Modlitw± w ko¶ció³ku” Stanis³awa Moniuszki. Od d³u¿szego ju¿ czasu Agnieszka Wi¶niowska – Kirch æwiczy³a z chórem ten trudny utwór, który w niedzielne po³udnie zabrzmia³ w ko¶ciele podczas mszy ¶w.  Dzie³o Moniuszki to przyk³ad romantyzmu polskiej muzyki, jej piêkna powsta³ego w czasach kiedy Polska nie istnia³a na mapie Europy. Przekazuj±c polskiej spo³eczno¶ci Berlina skarby narodowej kultury muzycznej, chór Auxilium – jako jedyny polski chór dzia³aj±cy w Berlinie – ubogaca nie tylko ¿ycie religijne, ale tak¿e realizuje program edukacji w zakresie kultury, aby emigracja polska nie zapomnia³a sk±d przysz³a i gdzie s± jej korzenie…

Stanis³aw Moniuszko by³ polskim kompozytorem ¿yj±cym w latach 1819-1872. Tworzy³ w Wilnie, a nastêpnie w Warszawie. By³ niezwykle p³odnym twórc±, samych pie¶ni skomponowa³ ponad 300. Jest twórc± polskiej opery narodowej „Halka”, z której pochodzi wspomniany wy¿ej utwór wykonany dzisiaj przez chór Auxilium.

Berlin to tak¿e etap rozwoju talentu Moniuszki, to tutaj w 1837 studiowa³ tajniki harmonii, kontrapunktu, instrumentacji i dyrygentury. Odbywa³ tak¿e praktykê prowadz±c chóry, poznaj±c technikê dyrygowania i akompaniuj±c ¶piewakom, poznawa³ wielki repertuar operowy, oratoryjny, symfoniczny oraz proces przygotowywania dzie³ do wystawienia,.

Po trzyletnim pobycie w Berlinie w 1840 Moniuszko powróci³ do kraju. O¿eni³ siê z Aleksandr± Müllerówn± i zamieszka³ z ni± w Wilnie, gdzie zosta³ prywatnym nauczycielem gry na fortepianie oraz obj±³ stanowisko organisty w ko¶ciele. Odbywa³ tak¿e podró¿e artystyczne do Petersburga. Zapoznawa³ tamtejsz± publiczno¶æ ze swoj± twórczo¶ci±, która zyska³a du¿e powodzenie i przychyln± prasê. W czasie podró¿y nawi±za³ blisk± znajomo¶æ z wybitnymi muzykami rosyjskimi, m.in. Michai³em Glink±. W 1854 za³o¿y³ Towarzystwo im. ¶w. Cecylii, którego cz³onkowie dawali pod jego batut± dwa razy do roku publiczne koncerty. Po triumfie, jaki odnios³a 1 stycznia 1858 r. opera „Halka”, odby³ podró¿ artystyczn± do Niemiec i Francji, a po powrocie 1 sierpnia 1858 zosta³ powo³any na stanowisko pierwszego dyrygenta w Teatrze Wielkim w Warszawie.

Wielkim sukcesem okaza³o siê wystawienie w 1865 roku kolejnej opery – „Strasznego Dworu”.

Stanis³aw Moniuszko zmar³ nagle na atak serca maj±c zaledwie 53 lata. Pochowany zosta³ na Cmentarzu Pow±zkowskim w Warszawie, a jego pogrzeb sta³ siê manifestacj± narodow±. Na fotografii Stanis³aw Moniuszko oraz organy z ko¶cio³a w Wilnie, gdzie by³ organist±.(opracowanie: Henryk ¯urek)

Na obszarze Dolnego ¦l±ska podziwiaæ mo¿na piêkne górskie krajobrazy z monumentaln± ¦nie¿k±, liczne uzdrowiska, urocze, zabytkowe miasta, zamki, pa³ace i ko¶cio³y, w¶ród których wiele jest uznanych za pomniki historii, a nawet  znajduje siê na li¶cie dziedzictwa ¶wiatowego UNESCO.

Nie sposób zwiedziæ historyczne i p±tnicze miejscowo¶ci Dolnego ¦l±ska w sze¶æ dni, dlatego celem pielgrzymki chóru Auxilium sta³ siê tylko jeden z wielu regionów ¦l±ska, a mianowicie Kotlina K³odzka, zwana tak¿e „Zak±tkiem Pana Boga". Na niewielkim w sumie obszarze otoczonym kilkoma ³añcuchami górskimi i przeciêtym Nys± K³odzk±, ziemi bogatej w surowce mineralne, srebro, a nawet z³oto, znajduj± siê historyczne, wiekowe miasta, uzdrowiska, zamki, pa³ace, pomniki przyrody, a przede wszystkim wspania³e ko¶cio³y ufundowane na ogó³ przez Piastów ¦l±skich, a rozwijane pó¼niej w wiêkszo¶ci przez cystersów. ¦wi±tynie te, okre¶lane czêsto jako per³y baroku, po¶wiêcone s± Matce Bo¿ej, gdy¿ powsta³y w miejscach niezwyk³ych zdarzeñ dokonanych za Jej przyczyn±. Po 1945 roku wiele znakomitych budowli na tym terenie uleg³o zniszczeniu - historycy szacuj±, ¿e 800 samych pa³aców i zamków zosta³o bezpowrotnie straconych. Dziêki niez³omnej postawie i dalekosiê¿nej wizji ks. kardyna³a Augusta Hlonda SDB prawie ¿aden ko¶ció³ nie zosta³ zdewastowany, wrêcz odwrotnie, od pocz±tku przejêcia tych terenów przez Polskê kontynuowane by³o ¿ycie religijne i dzisiaj odrestaurowane ¶wi±tynie b³yszcz± blaskiem i piêknem, jak rzadko który obiekt ¶wiecki.

O warto¶ci historycznej i artystycznej miejsc odwiedzanych przez pielgrzymów z PMK w Berlinie niech ¶wiadcz± tylko trzy przyk³ady. W Bardzie ¦l. znajduje siê na g³ównym o³tarzu cudowna Figura Matki Bo¿ej Stra¿niczki Wiary, która jest najstarszym drewnianym zabytkiem rze¼by romañskiej w Polsce, pochodz±cej z lat 1110-1137. Z kolei w Sanktuarium Matki Bo¿ej £askawej w Krzeszowie nazywanym Europejsk± Per³± Baroku, zabytku najwy¿szej ¶wiatowej klasy, króluje Matka Bo¿a £askawa w obrazie, który jest równie¿ najstarszym w Polsce. Ikona ta jest starsza od obrazu Matki Boskiej Czêstochowskiej. I wreszcie prawie we wszystkich ¶wi±tyniach mo¿na by³o podziwiaæ  wspania³e freski i obrazy Michaela Willmanna, nazywanego ¶l±skim Rembrandtem.

Chórzy¶ci zachwycali siê tak¿e organami. Wszystkie najs³awniejsze dzi¶ organy pochodz± z okresu baroku. Wspania³e ¶wi±tynie w K³odzku, Bardzie, czy Krzeszowie w zamy¶le fundatorów musia³y te¿ mieæ równie wspania³e organy. Zachowane do dzisiaj instrumenty zachwycaj± widokiem i walorami d¼wiêkowymi, a z uwagi na finezjê i piêkno wystroju rze¼biarskiego, wielko¶æ, wyposa¿enie w g³osy, bogactwo d¼wiêków muzycznych s± instrumentami wyj±tkowymi w skali krajowej i europejskiej.

Przewodnik duchowy pielgrzymki, ks. dr Kazimierz Kosicki nie tylko sprawowa³ codzienn± mszê ¶w., wspólnie z niemieckim jezuit± P. Reinholdem Wehnerem prowadzi³ w autobusie modlitwy, ró¿aniec i ¶piew (wypowied¼ jednej z uczestniczek: „jeszcze nigdy podczas pielgrzymki tyle siê nie modli³am”), lecz tak¿e korzystaj±c ze swoich znajomo¶ci seminaryjnych i s³u¿by w diecezji za³atwia³ spotkania z osobami, które ubogaci³y program pielgrzymki o historie i obiekty ma³o znane ogó³owi. Do niezapomnianych prze¿yæ zaliczyæ trzeba spotkanie z niezwykle ciep³ym, skromnym, przyjacielskim kap³anem, ks. pra³atem Romualdem Brudnowskim, który nie tylko opowiada³ o ciekawych zdarzeniach historycznych i religijnych, ale pojecha³ z uczestnikami do sanktuarium w Bardzie ¦l., gdzie kustosz sanktuarium, o.Miros³aw Grakowicz CSsR  (bêd±cy jego kuzynem) umo¿liwi³ pielgrzymom uca³owanie cudownej figury Matki Bo¿ej Stra¿niczki Wiary, zdejmuj±c j± z o³tarza, a nastêpnie zaprosi³ wszystkich do klasztoru na poczêstunek. W Czermnej, w parafii ¶w. Bart³omieja, gdzie ks. pra³. Brudnowski jest proboszczem, korzystano z jego go¶cinno¶ci poznaj±c historiê Kaplicy Czaszek i mêczeñstwo b³ogos³awionego ks. Gerharda Hirschfeldera. W ko¶ciele pielgrzymi mogli modliæ siê przed kolejnym cudownym obrazem Matki Bo¿ej Dobrej Rady.

Nie sposób w krótkim opisie wymieniæ wszystkie miejsca pielgrzymki. Je¶li idzie o prze¿ycia artystyczne to niew±tpliwie Krzeszów z barokowym wystrojem wnêtrza i malarstwem Willmanna wywar³ na pielgrzymach najwiêksze wra¿enie, jednak wielu uczestników wyra¿a opiniê, ¿e dwa wydarzenia szczególnie g³êboko zapad³y im w serca. Pierwsze, to pobyt w sanktuarium na wysokiej Górze Iglicznej, gdzie króluje i uzdrawia Matka Bo¿a ¦nie¿na. To tam przy skromnym, bia³ym ko¶ció³ku na wzgórzu, z widokiem o¶wietlonej promieniami s³oñca dalekiej doliny, nad któr± króluje przyko¶cielny Chrystusowy krzy¿, odczuwalny by³ wyra¼ny powiew Matczynej obecno¶ci. Drugie niezwyk³e prze¿ycie mia³o miejsce o zmroku w Wambierzycach, gdzie czczona jest Matka Bo¿a Królowa Rodzin. Stoj±c u podnó¿a sanktuarium pielgrzymi czekali na o¶wietlenie bazyliki. W ciemno¶ci i zupe³nej ciszy, zabrzmia³y nagle d¼wiêki muzyki, a potem wspania³y g³os Luciano Pavarottiego. Przy ¶piewanym przez niego „Ave Maria” zapala³y siê kolejno poszczególne ¿arówki, by w koñcu o¶wietliæ ca³± monumentaln± fasadê ¶wi±tyni. Wszyscy stali nieporuszeni w ca³kowitym milczeniu ogarniêci niezwyk³ym zjawiskiem. Na wielu twarzach pojawi³y siê ³zy wzruszenia… ¦wiat³a pogas³y, a ludzie d³ugo jeszcze stali zauroczeni prze¿yciem czego¶, co mo¿na nazwaæ niebiañskim.

Pielgrzymka zorganizowana przez chór Auxilium przy wydatnej pomocy ksiêdza Proboszcza Marka Kêdzierskiego przyniesie z pewno¶ci± dobre owoce. Nie tylko zwiedzanie uroczych miejsc, uzdrowisk, zamku Ksi±¿, twierdzy K³odzkiej, ogl±danie dzie³ wielkiej sztuki, ale przede wszystkim codzienna Eucharystia, ¶piew, modlitwy, odwiedziny Matki Naj¶wiêtszej w Jej wielkich, s³awnych, naznaczonych cudami sanktuariach pomo¿e uczestnikom pielgrzymki pog³êbiæ wiarê, wzmocniæ nadziejê, a tak¿e rozpaliæ wiêksz± mi³o¶æ do Matki Bo¿ej, do bli¼nich i do Ko¶cio³a, dziêki któremu powsta³y tak wspania³e dzie³a bêd±ce "wielkimi hymnami uwielbienia Boga i Jego Matki w kamieniu wy¶piewanymi".

W tym miejscu chcia³bym uczestnikom pielgrzymki podziêkowaæ za stworzenie niezwyk³ej atmosfery podczas tych wspania³ych dni – wszyscy byli rozmodleni, zdyscyplinowani, serdeczni, a gdy trzeba by³o dowcipni, weseli i mili – tworzyli pobo¿n±, a zarazem radosn± chrze¶cijañsk± rodzinê. U¶miech codzienny na twarzach pielgrzymów by³ najwiêksz± nagrod± dla organizatorów, a taki u¶miech na wszystkich na twarzach – to ju¿ dzisiaj rzadko¶æ.

Dziêkujê te¿ Ksiêdzu Proboszczowi Kêdzierskiemu za ¿yczliwe wsparcie oraz Ksiêdzu dr Kosickiemu za gorliwo¶æ kap³añsk±, za pozyskanie swoich kolegów seminaryjnych do ubogacenia pielgrzymki. Dziêkujê Karinie Kidula za pomoc w organizacji oraz Ewie Helisch, która z zastêpstwie dyrygentki dzielnie pokierowa³a chórem Auxilium. Na koñcu serdeczne podziêkowanie wyra¿am Ryszardowi Porzyñskiemu, który utrwali³ pielgrzymkê na fotografiach, podpisuj±c ostatnie zdjêcie zdaniem: „Dziêki Ci Panie za ten piêkny czas…”.

                                                                                    Henryk ¯urek – prezes chóru Auxilium

Fotografie z pielgrzymki autorstwa R. Porzyñskiego mo¿na zobaczyæ na stronie Polskiej Misji Katolickiej w Berlinie w linku „Galeria” (http://www.pmk-berlin.de/) oraz na stronie chóru (http://auxilium.pmk-berlin.de/) w linku „Galeria”. Wypowiedzi uczestników pielgrzymki znajduj± siê na stronie chóru w linku „Wspomnienia”.

Msza ¶w. odprawiona w intencji ks. Proboszcza mia³a bardzo uroczyst± oprawê – przepe³niony ko¶ció³, liczna s³u¿ba liturgiczna, uroczysty ¶piew wiernych i wspania³e wykonanie utworów Mozarta przez Agnieszkê Siewiec. Na koniec by³y przemówienia charakteryzuj±ce sylwetkê Proboszcza wraz z podziêkowaniem za kap³añsk± pos³ugê, wrêczenie kwiatów i oklaski zebranych.

Ksi±dz Marek Kêdzierski urodzi³ siê we Fromborku, ¶wiêcenia z r±k ks. biskupa Romana Andrzejewskiego przyj±³ w L±dzie nad Wart± 19 czerwca 1984 roku. W Berlinie pos³uguje od 25 sierpnia 2002 roku, proboszczem Polskiej Misji Katolickiej w tym mie¶cie jest od 1 sierpnia 2011. (Henryk ¯urek)

Z powodów politycznych ks. Kosicki wyjecha³ do Niemiec, gdzie przez kilkadziesi±t lat prowadzi³  parafie po¶wiêcaj±c siê jednocze¶nie badaniom naukowym zwi±zanym z polskim duszpasterstwem w Niemczech. Jest autorem ksi±¿ek i artyku³ów w tej dziedzinie.

Od kilku lat przebywa na emeryturze w Berlinie i s³u¿y pomoc± kap³añsk± w Polskiej Misji Katolickiej w tym mie¶cie, szczególnie w Spandau. Dlatego te¿ g³ówne uroczysto¶ci zwi±zane ze z³otym Jubileuszem ks. dr Kazimierza Kosickiego odby³y siê 6 lipca 2014 w ko¶ciele St. Marien w Spandau. Ksi±dz Proboszcz Marek Kêdzierski odprawia³ wspólnie z Jubilatem mszê ¶w. dziêkczynn±, wskazuj±c w kazaniu na donios³o¶æ s³u¿by kap³añskiej. Parafianie gor±cymi oklaskami i kwiatami dziêkowali Ksiêdzu Kazimierzowi za lata s³u¿by Chrystusowi i ludziom. Uroczyst± mszê ¶w. jubileuszow± u¶wietnia³ chór Auxilium. (Henryk ¯urek)

SANKTUARIA DOLNEGO ¦L¡SKA

Pielgrzymka z Chórem Auxilium

23 wrze¶nia (wtorek) do 28 wrze¶nia (niedziela) 2014 roku

do Kotliny K³odzkiej, ziemi przepiêknych gór, uzdrowisk, historycznych budowli i wspania³ych ¶wi±tyñ, do regionu zwanego „zak±tkiem Pana Boga”.

Do pielgrzymki zaprasza siê równie¿ parafian z innych grup i wspólnot PMK. 

Opieka duszpasterska zapewniona przez polskiego kap³ana z Berlina.

PROGRAM PIELGRZYMKI:

● Wyjazd wtorek, 23.09.2014 (godz. 10:00 ko¶ció³ St. Marien Spandau, 10:35 bazylika ¶w. Jana Chrzciciela Lilienthalstr. 5), powrót w niedzielê 28.09.2014.

● Msze ¶w. lub nabo¿eñstwa w s³ynnych sanktuariach, m.in. w Sanktuarium „Marii ¦nie¿nej” w Masywie ¦nie¿nika (847 m n.p.m.), w ko¶ciele Wniebowziêcia NMP w K³odzku, w Bazylice Wambierzyckiej (iluminacja fasady ¶wi±tyni - 1390 ¿arówek).

● Zwiedzanie najciekawszych krajoznawczo i przyrodniczo miejsc w Kotlinie K³odzkiej, m.in. ¦widnicy (Ko¶ció³ Pokoju), K³odzka (Twierdza, Labirynty), Bystrzycy K³odzkiej (miasto malarzy), wodospadu Wilczki, Kaplicy Czaszek w Czermnej, Parku Zdrojowego w Polanicy i  Dusznikach Zdroju, Ruchomej Szopki, Klasztoru Franciszkañskiego w D³ugopolu Zdroju, Labiryntu B³êdnych Ska³, przejazd Drog± Stu Zakrêtów.

● Wiele atrakcji w miejscu pobytu.

● Zakwaterowanie w czterogwiazdkowym hotelu w Kudowie Zdroju.

KOSZT PIELGRZYMKI:

Koszt pielgrzymki na osobê wynosi 250 € w pokoju  dwuosobowym. Wszystkie pokoje z podwy¿szonym standardem. Cena obejmuje: przejazdy autokarem, piêæ noclegów, wy¿ywienie w formie bufetu - piêæ ¶niadañ (¶roda-niedziela), piêæ obiadokolacji (wtorek-sobota), dostêp do internetu, korzystanie z krytego basenu, jacuzzi, sauna sucha i infrared, ³a¼nia parowa, op³ata klimatyczna.

Zapisy przyjmuje Wiceprezes Chóru, Kole¿anka Karina Kidula, tel.: 35107641 w godzinach od 13.00 do 18:00 oraz Prezes przez ca³y dzieñ, tel. 3353450 lub 0178 9035595. Zaliczkê 100 € uprasza siê wp³aciæ przy zg³oszeniu, a resztê do 15 lipca 2014 r.

Mo¿na siê równie¿ zapisaæ i dokonaæ wp³aty w St. Marien Spandau po mszy ¶w. niedzielnej o 12-tej w zakrystii i po mszy ¶w. wieczornej w ¶rodê o 18:30  w Domu Parafialnym podczas próby chóru, a tak¿e  Biurze Parafialnym przy Bazylice ¶w. Jana Chrzciciela. Szczê¶æ Bo¿e!

W maju 2014 roku                          Henryk ¯urek - Prezes Chóru Auxilium   

Ten najs³ynniejszy ko¶ció³ w Berlinie, pomnik przypominaj±cy barbarzyñstwo wojen posiada organy zaliczane do jednych z najznakomitszych w Europie. Na tym instrumencie nasz kolega Jakub bêdzie zdawa³ swój ¿yciowy egzamin. Zapraszamy wszystkich mi³o¶ników muzyki, wszystkich parafian, wszystkich Polaków znajduj±cych siê w Berlinie na ten wielki dzieñ polskiej i katolickiej kultury. Wstêp wolny!

Warto przypomnieæ, ¿e organy s± okre¶lane jako królowa instrumentów. Najwiêksze organy na ¶wiecie zbudowa³a  w latach 1911–1913, 1937 firma Sauer z Frankfurtu nad Odr± we wroc³awskiej Hali Stulecia. Instrument posiada³ 222 g³osy, w tym 50 g³osów jêzykowych, wiêkszo¶æ z nich znajduje siê obecnie w katedrze ¶w. Jana Chrzciciela na Ostrowiu Tumskim we Wroc³awiu.

Motto sobotniej procesji podkre¶la³o chrze¶cijañsk± prawdê, ¿e wiara przynosi nadziejê - ”Wo Glauben Hoffnung bringt”.

Kilkukilometrowa trasa procesji przebiega³a ulicami, gdzie wiêkszo¶æ mieszkañców jest muzu³manami lub jest niewierz±ca, dlatego te¿ noszenie krzy¿a i udzia³ w procesji by³o ¶wiadectwem wiary i przynale¿no¶ci do Ko¶cio³a, a tak¿e rodzajem ewangelizacji, pokazywaniem krzy¿a, jako jedynej drogi prowadz±cej do ¿ycia wiecznego. Po wniesieniu krzy¿a do Bazyli ¶w. Jana podniesiono go i postawiono przy o³tarzu. W ko¶ciele zebrali siê przedstawiciele ponad stu narodowo¶ci wchodz±cych w sk³ad Archidiecezji.

Podczas Eucharystii sprawowanej przez biskupów i licznych kap³anów ¶piew liturgiczny prowadzi³ Chór Auxilium pod dyrekcj± Agnieszki Wi¶niowskiej Kirch, solo Maria Schaffrath. Dyrygentka chóru wykonywa³a równie¿ psalmy oraz fragmenty ³aciñskiej czê¶ci mszy ¶w. Po mszy ¶w. chór zebra³ wiele pochwa³, a wierni ró¿nych narodowo¶ci podkre¶lali piêkno i nostalgiczn± muzykê polskich pie¶ni postnych.   Tekst i zdjêcia: Henryk ¯urek

Kiedy w latach 1988/1989 fala przybyszów z Polski, g³ównie tzw. Spätaussiedlerów zalewa³a Berlin Zachodni, wielu z nich osiedla³o siê w dzielnicach Wedding i w Spandau. Opiekê duszpastersk± w tych dzielnicach sprawowa³ ks. Ignacy Chod¼ko, który pierwsze msze ¶w. w jêzyku polskim odprawia³ w obozach i przytu³kach dla uchod¼ców. Taka sytuacja nie mia³a przysz³o¶ci i ks. Ignacy Chod¼ko zdawa³ sobie sprawê z tego, ¿e ludzie z Polski powinni w miejscu swego zamieszkania mieæ ¶wi±tyniê z nabo¿eñstwami w jêzyku polskim. O udostêpnienie na ten cel niemieckich ko¶cio³ów zwraca³ siê ks. Chod¼ko do niemieckich proboszczów. Dwóch z nich zgodzi³o siê udostêpniæ swe ko¶cio³y, byli to nie¿yj±cy ju¿ proboszcz St. Joseph na Weddingu, ks. Bernhard Van Nahmen oraz ks. proboszcz Ulrich Weidel z St. Marien Spandau. W tym to ko¶ciele, którego patronk± jest Auxilium Christianorum, czyli Wspomo¿enie Wiernych, polskie ¿ycie religijne i kulturalne nabra³o szerokiego rozmachu. Ksi±dz proboszcz Weidel okaza³ siê bardzo ¿yczliwym gospodarzem dla polskiej wspólnoty, ka¿da pro¶ba maj±ca na celu uaktywnienie polskiego ¿ycia religijnego by³a przez niego akceptowana. Udostêpni³ te¿ oblegany przez niemieckich parafian Dom Parafialny, w tym nawet trzy salki - na naukê religii, na spotkania ró¿nych grup polskich. Jedn± salkê przeznaczy³ na za³o¿enie biblioteki z polskimi ksi±¿kami kupuj±c dwie du¿e szafy na ten cel. To dziêki ¿yczliwo¶ci ks. proboszcza Ulricha Weidla móg³ dzia³aæ chór Auxilium, który mia³ do dyspozycji dwa razy w tygodniu du¿± salê na próby, o ka¿dej porze ko¶ció³ do æwiczeñ, salkê na czêste spotkania rodzinne, op³atkowe, koncertowe. Ksi±dz Weidel by³ wielkim mi³o¶nikiem muzyki, z uznaniem wyra¿a³ siê o poziomie naszego chóru. W czasie jego proboszczowania chór Auxilium czêsto wystêpowa³ na niemieckich mszach ¶w. prezentuj±c polsk± muzykê sakraln±, polskie kolêdy. Szczególnie lubi³ pie¶ñ o Czarnej Madonnie, któr± to na jego ¿yczenie ¶piewali¶my na zakoñczenie mszy ¶w., a do refrenu w³±cza³ siê ca³y ko¶ció³, ¶piewaj±c potê¿nie: „Madonna, schwarze Madonna, dein Glaube soll in mir sein, ja, nimm mich, schwarze Madonna, in deine Obhut hinein!”  Przez kilka pierwszych lat odbywa³y siê wspólne procesje Bo¿ego Cia³a. To my budowali¶my podziwiane przez Niemców o³tarze, to my tworzyli¶my liczn± grupê wiernych, a przy o³tarzach ¶piewa³ po ³acinie i po polsku chór Auxilium. Szkoda, ¿e tego obecnie ju¿ nie ma!  

Dziêki ks. proboszczowi Weidel nasi parafianie mog± siê modliæ do obrazu Matki Boskiej Czêstochowskiej znajduj±cego siê w ko¶ciele St. Marien. To on wyrazi³ zgodê na zawieszenie go w bocznej kaplicy, a poniewa¿ wszystkie wolne miejsca w ko¶ciele by³y ju¿ zape³nione, zaproponowa³ zawieszenie obrazu nad popiersiem ¶w. Piusa X, papie¿a, któremu niektórzy przypisuj± polskie korzenie. Ostatni± mszê ¶w. jako proboszcz ko¶cio³a St. Marien ks. Weidel odprawi³ latem 2000 roku. Chór Auxilium ¿egna³ go wykonaniem Mszy Gounoda. Pomimo zaawansowanej choroby, podobno do koñca ¶piewa³ w chórze w miejscu swego zamieszkania, kocha³ muzykê, która nie tylko uszlachetnia, ale pozwala tak¿e poznaæ wielko¶æ Stwórcy.

Polska wspólnota winna Mu wdziêczno¶æ, bez niego nie by³oby polskiego ¿ycia w tej piêknej ¶wi±tyni pod wezwaniem Matki Bo¿ej Wspomo¿enia Wiernych. Kto¶ powiedzia³ kiedy¶, ¿e wdziêczno¶æ jest pamiêci± serca. Bêdziemy o Nim pamiêtaæ przede wszystkim w modlitwie, aby Matka Bo¿a Auxilium Christianorum wstawi³a sie za niego u swego Syna, aby Dobry Bóg by³ dla niego mi³osierny.

mgr Henryk ¯urek - prezes Chóru Auxilium

**************************************************************************

Poni¿ej krótki komunikat Archidiecezji berliñskiej:

Pfarrer i.R. Ulrich Weidel verstorben

Am 20. Januar 2014 verstarb Pfarrer i.R. Ulrich Weidel. Kardinal Woelki wird das Requiem am Mittwoch, 29.01.2014, 11.00 Uhr in der Friedhofskirche Röblingstr. 91 feiern. Anschließend wird der Verstorbene auf dem dortigen St. Matthias-Friedhof beerdigt (msza ¿a³obna odbêdzie siê 29 stycznia 2014 o godzinie 11-tej w przycmentarnym ko¶ciele St. Matthias, Röblingstr.  91, 12105 Berlin, tam te¿ na przylegaj±cym do ko¶cio³a cmentarzu nast±pi pogrzeb. Jest to jeden z kilku katolickich cmentarzy w Berlinie, gdzie pochowanych jest wiele kap³anów).

Wiêcej szczegó³ów o zmar³ym mo¿na siê dowiedzieæ ze specjalnego wspomnienia zamieszczonego na stronach Archidiecezji – Erzbistum Berlin, „Nachruf Pfarrer i.R. Ulrich Weidel”

Na zdjêciu wspólna z parafi± niemieck± procesja Bo¿ego Cia³a 21 czerwca 1992 roku. Ksi±dz proboszcz Ulrich Weidel stoi na tle chóru Auxilium, klêczy ks. Ignacy Chod¼ko.

Fragment tekstu ulotki Polskiej Misji Katolickiej w Berlinie wydanej w zwi±zku z ¶wiêtem patronalnym:

Wyznaæ wiarê

Fragment Ewangelii niedzielnej mówi o wyznaniu wiary Jana Chrzciciela w Bóstwo Jezusa Chrystusa. Wyznanie to czyni z syna El¿biety i Zachariasza drogowskaz wskazuj±cy drogê innym. Po jego s³owach: „Oto Baranek Bo¿y”, na drugi dzieñ, dwaj uczniowie Chrzciciela – pó¼niejszy autor czwartej Ewangelii Jan oraz brat Szymona Piotra, Andrzej – opu¶cili mistrza i powêdrowali za Jezusem. To publiczne wyznanie wiary Jana Chrzciciela ukaza³o im drogê do Zbawiciela.

Wielu wspó³czesnych ludzi usi³uje twierdziæ, ¿e wiara to prywatna sprawa, to rzeczywisto¶æ, któr± mo¿na zamkn±æ na dnie swego serca i nie nale¿y jej na zewn±trz ujawniaæ. Najczê¶ciej pogl±d ten zawarty jest w stwierdzeniu: „Nale¿ê do ludzi wierz±cych, lecz nie praktykuj±cych”. Zwolennicy tego sposobu my¶lenia nie zdaj± sobie sprawy z tego, ¿e po¶rednio przyznaj± siê do braku chrze¶cijañskiej wiary.

Ktokolwiek bowiem wchodzi przez akt wiary w kontakt z Chrystusem, jego serce wype³nia nie tylko prawdziwe szczê¶cie, lecz i wielkie pragnienie podzielenia siê nim z innymi. Wyk³adnikiem autentycznej wiary jest pragnienie apostolstwa, troska, by innym ukazaæ drogê do prawdziwego szczê¶cia. Je¶li wiêc kto¶ twierdzi, ¿e wiara to jego prywatna sprawa, dowodzi jednoznacznie, ¿e jej nie posiada. Ona bowiem nigdy nie mie¶ci siê w sercu cz³owieka, lecz przelewa siê na innych. To nale¿y do jej natury. Nadmiar szczê¶cia zawartego w akcie wiary zmusza cz³owieka wierz±cego do dzielenia siê nim z innymi.

Do¶wiadczy³ tego ¶w. Augustyn, gdy po swoim nawróceniu pragn±³ podzieliæ siê swoj± rado¶ci± i pokojem z innymi. „O, gdyby oni dostrzegli to wewnêtrzne ¶wiat³o wieczne! Poniewa¿ sam je nieco pozna³em, drêczy³o mnie, ¿e nie mia³em sposobu, aby je ukazaæ innym (...) Nie wiedzia³em, w jaki sposób mo¿na wspomóc te g³uche trupy, do których liczby sam przedtem nale¿a³em” (Wyznania IX, 4).

Najprostsz± form± publicznego wyznania wiary jest udzia³ w niedzielnej Eucharystii. Ju¿ samo wêdrowanie do ko¶cio³a jest wyznaniem naszej wiary, nie mówi±c o obecno¶ci przy o³tarzu, wspólnej modlitwie, ¶piewie, czy przyjmowaniu Komunii ¶wiêtej.

Ta niedzielna praktyka religijna kszta³tuje z kolei wyznanie wiary w Â¿yciu codziennym. Tam, gdzie nie dociera religijna ksi±¿ka, kap³an, dociera wierz±cy chrze¶cijanin i rozlewa szczê¶cie swego serca na otoczenie. Staje siê wówczas, jak Jan, drogowskazem ukazuj±cym nie ³atw± ale jedynie pewn± i piêkn± drogê do prawdziwego szczê¶cia.

Kto twierdzi, ¿e wiara to jego prywatna sprawa, winien g³êbiej przemy¶leæ Chrystusowe s³owa: „Wy jeste¶cie ¶wiat³o¶ci± ¶wiata”. Wynika z nich, ¿e otrzymali¶my wiarê nie po to, by o¶wieca³a jedynie nasze serca, ale ¶wiat! To o¶wiecanie ¶wiata dokonuje siê czêsto przez publiczne wyznanie wiary.

Ks. Edward Staniek - www.mateusz.pl/czytania

„¦wiêto Trzech Króli – tak zwykle mówimy o uroczysto¶ci obchodzonej 6 stycznia. Pierwotna i w³a¶ciwa nazwa tego ¶wiêta to jednak Objawienie Pañskie, po grecku Epifania (co oznacza przyj¶cie, ukazanie siê, objawienie). ¦wiêto to wywodzi siê z Egiptu i jest starsze ni¿ Bo¿e Narodzenie. Jego pierwsze ¶lady spotykamy ju¿ w III wieku.

Ewangelia nie mówi jednak ani królach, ani o ich liczbie. Mateusz pisze o mêdrcach (dos³. magach) ze Wschodu. Nie wiemy, ilu ich by³o. Niektóre malowid³a przedstawia³y dwóch, czterech, sze¶ciu czy nawet dwunastu mêdrców. Ostatecznie ze wzglêdu na ilo¶æ darów (z³oto, kadzid³o i mirra) przyjê³a siê liczba trzy. Królami nazwa³ ich Cezary z Arles (VI w.), a ich rzekome imiona – Kasper (lub Kacper), Melchior i Baltazar pojawi³y siê dopiero we wczesnym ¶redniowieczu. Istot± ¶wiêta Objawienia Pañskiego nie jest wspominanie historii o pok³onie mêdrców, lecz ¶wiêtowanie prawdy o Bogu, który objawia siê w ludzkiej postaci.

Mêdrcy reprezentuj± ca³y pogañski ¶wiat. Wykorzystuj±c swoj± wiedzê o gwiazdach, podejmuj± drogê do Betlejem. Nawet z³y Herod pomaga im odnale¼æ kierunek. Odnajduj± Noworodka urodzonego w skrajnej nêdzy, w ma³ym miasteczku, z dala od królewskich klimatów. Musieli byæ w szoku, a jednak rozpoznali w Nim króla. Oddali mu ho³d.
Bóg przychodzi nie tylko do narodu wybranego, ale do ca³ej ludzko¶ci. Mêdrcy przychodz± z pogañskich stron. Symbolizuj± prawdê o uniwersalnym charakterze Dobrej Nowiny. Dlatego modlimy siê tego dnia w intencjach misyjnych. Trzej królowie podpowiadaj±, ¿e m±dro¶æ prawdziwa polega na wytrwa³ym szukaniu Boga i konsekwentnym pod±¿aniu w Jego stronê. Nad ka¿dym z nas (tak¿e na pogañskim niebie!) Bóg zapala betlejemsk± gwiazdê, która mo¿e nas doprowadziæ do spotkania ze Zbawc±. Trzeba tylko daæ siê poprowadziæ, uwa¿aæ na Heroda i nie daæ siê ciemno¶ciom.
Bóg jest dla wszystkich bez wyj±tku. Ta prawda daje nadziejê tym, którzy Boga wci±¿ szukaj±, ¶wiadomie lub nie. Dla tych, którzy Boga znale¼li, to przestroga, by nie chcieli zatrzymaæ Go tylko dla siebie”... 

Ks. Tomasz Jaklewicz, Portal wiara.pl

„Pok³on trzech Mêdrców” autorstwa Josepha Khalil to przyk³ad piêknej i egzotycznej sztuki malowania ikon charakterystycznej dla koptyjsko – katolickiego Ko¶cio³a w Egipcie.

Obok chóru wyst±pili ¶piewacy Deutsche Oper Berlin Johannes Kirch i Tomasz Rakocz, przy organach Anna Kokowska-Weinstok, a ca³o¶ci± dyrygowa³a Agnieszka Wi¶niowska-Kirch. Uroczysto¶æ by³a te¿ po³±czona ze wspomnieniem ¶w. Cecylii.

W bazylice ¶w. Jana Chrzciciela, ko¶ciele Polskiej Misji Katolickiej w Berlinie, w absydzie znajduje siê wymowny obraz Chrystusa Pantokratora, czyli wed³ug liturgii wschodniej, bizantyjskiej Pana wszystkiego, Wszechw³adcy, Sêdziego Wszech¶wiata. Chrystus ubrany w kap³añskie i królewskie szaty praw± d³oñ trzyma w ge¶cie b³ogos³awieñstwa, a w lewej d³oni wskazuje na otwart± ksiêgê z Pismem ¦wiêtym z napisem: „Ja jestem twoim Panem, twoim Bogiem.” Umiejscowienie ikony Pantokratora na centralnym sklepieniu ma ukazaæ Chrystusa, który z wysoko¶ci patrzy na Swój ¶wiat, na swoje królestwo.  

Wizerunek Chrystusa Pantokratora z naszej bazyliki jest na¶ladownictwem mozaik z XII wieku znajduj±cych siê w katedrach Monreale i Cefali na Sycylii. Patrz±c w du¿ym ko¶ciele na dominuj±c± postaæ Chrystusa nie wyobra¿amy sobie ogromu wizerunku, a przecie¿ tylko aureola wokó³ g³owy Pana liczy 3,25 metra, a sama g³owa Chrystusa 4,75 metra.

Bogu niech bêd± dziêki za ten wspania³y ko¶ció³ i za obraz Chrystusa Pana i Króla, za ¶wi±tyniê, która sta³a siê domem Bo¿ym katolików modl±cych siê po polsku.

22 listopada Ko¶ció³ wspomina ¶w. Cecyliê, patronkê muzyki. Niedzielny wystêp chóru podczas Eucharystii by³ równie¿ po¶wiêcony ¶wiêtej Dziewicy. Wiêcej o ¶w. Cecylii mo¿na siê dowiedzieæ czytaj±c w „Wydarzeniach” z 18 listopada 2012 roku oraz z „Archiwum Wydarzeñ” z 22.11.2011r.) Tekst i zdjêcia: Henryk ¯urek

W PMK w Berlinie prze¿ywano tak¿e 13. Dzieñ Papieski, zatytu³owany: „Jan Pawe³ II – Papie¿ Dialogu”. ,,Nie mo¿emy byæ spokojni, gdy pomy¶limy o milionach naszych braci i sióstr, tak jak my odkupionych krwi± Chrystusa, którzy ¿yj± nie¶wiadomi Bo¿ej mi³o¶ci” (RMis 86).

Te s³owa b³. Jana Paw³a II inspiruj±, by tegoroczna Niedziela Misyjna i nastêpuj±cy po niej Tydzieñ Misyjny by³y czasem modlitwy o Bo¿ym Mi³osierdziu, aby prawda o nim dotar³a do wszystkich zak±tków ¶wiata, aby wszyscy poznali Boga bogatego w mi³osierdzie, potrafili Mu zaufaæ i zawierzyæ ¿ycie. W wielu miejscach potrzebna jest misyjna pos³uga Ko¶cio³a wyra¿ona nie tylko w g³oszeniu, ale i w praktycznej realizacji mi³osierdzia poprzez s³u¿bê chorym, upo¶ledzonym, wiê¼niom, prze¶ladowanym, g³oduj±cym, szukaj±cym nadziei, w lepszej edukacji itd. Misja ta bardzo czêsto koñczy siê mêczeñsk± ¶mierci± misjonarzy. Szczególnie w ostatnich czasach nasilaj± siê prze¶ladowania chrze¶cijan, zabójstwa kap³anów i wiernych. „Kirche in Not” szacuje, ¿e rocznie ginie co najmniej 150 000 - 170 000 chrze¶cijan.

Mnie osobi¶cie poruszy³a ¶mieræ polskich misjonarzy w Peru. Po¶wiêcili siê pracy w¶ród najbiedniejszej ludno¶ci górzystego, trudno dostêpnego obszaru, gdzie ludzie s± chronicznie niedo¿ywieni. O bohaterskich dwóch kap³anach z zakonu ¶w. Franciszka pisz± Grzegorz Polak i Zygmunt Mi³oszewski („Ksiêga ¦wiêtych nr. 48-99): „… Tego dnia, 9 sierpnia 1991 roku, kiedy ojcowie Zbigniew i Micha³ wyszli na ciemne podwórze do cz³onków ¦wietlistego Szlaku, zostali zwi±zani i zapakowani do samochodu. Tam odby³ siê „proces”. Terrorysta Jorge zarzuci³ im, ¿e rozdaj± pochodz±c± od imperialistów ¿ywno¶æ, ¿e nauczaj± Biblii, co usypia lud i wstrzymuje rewolucjê. ¯e g³osz± pokój, choæ obecnie wszystko zdobywa siê przemoc±. Siostra Berta us³ysza³a, ¿e zanim samochody odjecha³y, ojcowie rozmawiali ze sob± cicho po polsku. Terrory¶ci pomknêli z wiê¼niami w stronê gór, wysadzaj±c za sob± most. 

Cia³a zamordowanych znaleziono nastêpnego dnia wczesnym rankiem. Do habitu przyczepiono kartkê z napisem: ”Tak umieraj± s³ugusy imperializmu” i wizerunkiem sierpa i m³ota. Tego¿ dnia okaza³o siê, ¿e misjonarze zostali ostrze¿eni o nadchodz±cych terrorystach. „Zostajê, aby daæ ¶wiadectwo prawdzie” – odpar³ o. Zbigniew na propozycjê ucieczki.” (Tekst: Henryk ¯urek)

Jak zwykle widoczna by³a Polska Misja Katolicka ze sztandarami i feretronami przedstawiaj±cymi Jezusa Mi³osiernego oraz Matkê Bosk± Czêstochowsk±. Obecny by³ ks. proboszcz Marek Kêdzierski, dzieci pierwszokomunijne, dzieci w strojach ludowych i polscy katolicy. Procesja Bo¿ego Cia³a po nobliwych ulicach zlaicyzowanego, w du¿ym zakresie pogañskiego ju¿ miasta, jest wielkim wydarzeniem ewangelizacyjnym. Niesiony przez biskupów, ukryty w monstrancji Chrystus, b³ogos³awi³ miastu i ¶wiatu, a rozmodlony t³um dawa³ ¶wiadectwo, ¿e tylko On jest jedyn± drog± do zbawienia. Na trasie by³o doskona³e nag³o¶nienie, tak, ¿e przechodnie mogli nie tylko obserwowaæ procesjê, ale tak¿e s³uchaæ ¶piewu, modlitw i rozwa¿añ.

W czasie rozci±gaj±cej siê na kilka kilometrów procesji rozpêta³a siê gwa³towna ulewa, ale strugi deszczu nie odstraszy³y dzieci, ministrantów, studentów, duchownych i wiernych, którzy towarzyszyli Jezusowi a¿ do zakoñczenia uroczysto¶ci. Kiedy niebo siê rozpogodzi³o, zabrzmia³o uroczyste Te Deum. Jak co roku oprawê muzyczn± sprawowali ¶wietni muzycy z katedry ¶w. Jadwigi razem z chórem parafialnym Hl. Geist. W tym chórze udzia³ bra³o równie¿ kilka osób z naszego chóru PMK Auxilium.

Bo¿e Cia³o to jedno z najbardziej uroczystych ¶wi±t ko¶cielnych. Zosta³o ustanowione przez papie¿a Jana XXII w 1317 r. dla ca³ego Ko¶cio³a po objawieniach ¶w. Julianny z Cornillon (1193-1258) z Francji, które zinterpretowano jako znak, ¿e w Ko¶ciele brakuje dnia po¶wiêconego Naj¶wiêtszemu Sakramentowi. Pierwsze procesje Bo¿ego Cia³a odby³y siê ju¿ w latach 1265-75 w Kolonii, w Niemczech. Od czasów reformacji, która zakwestionowa³a obecno¶æ Chrystusa pod postaci± chleba i wina, w procesjach jest noszona monstrancja z Naj¶wiêtszym Sakramentem, a same procesje sta³y siê manifestacj± wiary, co sami prze¿ywali¶my w czasach komunistycznego zniewolenia, a co staje siê faktem równie¿ obecnie, jak choæby 30 maja 2013 roku w Berlinie…

Na zdjêciach reprodukcje historycznych obrazków ze zbiorów rodzinnych przedstawiaj±ce Chrystusa, jako Dobrego Pasterza. Obrazek kolorowy pochodzi z koñca XIX wieku, z okresu po zakoñczeniu Kulturkampfu. Obrazki czarno bia³e powsta³y w czasach komunistycznych w Polsce, kiedy Ko¶cio³owi odebrano wydawnictwa, a wszelki druk by³ cenzurowany. Nie zezwalano równie¿ na druk obrazków, co najwy¿ej najprostsz± technik± typograficzn± na tzw. „tyglu” w jednym kolorze. Opis na odwrotnej stronie obrazka dokonywa³y parafie lub ksiê¿a neoprezbiterzy metodami cha³upniczymi stempluj±c obrazek tekstem umieszczonym na piecz±tce. (Henryk ¯urek)

Chór Auxilium ¶piewa³ równie¿ w Rzymie przed Janem Paw³em II w 1995 roku oraz przed Benedyktem XVI podczas audiencji generalnej w dniu 3 pa¼dziernika 2012 roku. By³y to jednak zaledwie krótkie utwory. Prawdziwie wielkim zaszczytem dla chóru by³y dopiero spotkania z Janem Paw³em II i Benedyktem XVI w Berlinie. 23 czerwca 1996 roku na Stadionie Olimpijskim chórzy¶ci Auxilium ¶piewali przed naszym Rodakiem, Ojcem ¦wiêtym Janem Paw³em II, a 22 wrze¶nia 2011 roku na tym samym stadionie przed Papie¿em Benedyktem XVI.

Podczas kilkugodzinnej Eucharystii odprawianej przez Benedykta XVI Chór Polskiej Misji Katolickiej w Berlinie mia³ zaszczyt i ³askê uczestniczyæ w ¶piewie liturgicznym. Jak pisa³a „Katholische Sonntags-Zeitung” dla wiêkszo¶ci chórzystów by³ to najwa¿niejszy wystêp w ¿yciu, co potwierdzali sami chórzy¶ci, twierdz±c, ¿e spotka³o ich najwy¿sze wyró¿nienie, nagroda za wszystkie trudy ¶piewaczego ¿ycia. Udzia³ polskiego chóru podczas Mszy Papieskiej by³ tak¿e uznaniem dla ca³ej Polskiej Misji Katolickiej w Berlinie. Niezwyk³a atmosfera towarzysz±ca spotkaniu z Papie¿em ponownie ukaza³a piêkno wiary katolickiej i nierozerwaln± ³±czno¶æ z Biskupem Rzymu. Entuzjazm m³odzie¿y, ¶piew i rozmodlenie zebranych, emanuj±ca moc jedno¶ci, potê¿na stutysiêcznym t³umem modlitwa „Ojcze Nasz” by³y niezapomnianymi prze¿yciami. Niech wypowiedziane przy stadionowym o³tarzu papieskie b³ogos³awieñstwo temu miastu i ¶wiatu oraz s³owa towarzysz± nam dalej w ¿yciu. A kiedy Benedykt XVI nie bêdzie ju¿ wiêcej papie¿em zapamiêtajmy jego przes³anie z którym przyjecha³ do Niemiec: „Tam gdzie jest Bóg, tam jest przysz³o¶æ!”  

(Tekst i zdjêcia: Henryk ¯urek)

„Wyszli na górê...” (£k 9,28b-36)
 „Jezus wzi±³ z sob± Piotra, Jana i Jakuba i wyszed³ na górê, aby siê modliæ. Gdy siê modli³, wygl±d Jego twarzy siê odmieni³, a Jego odzienie sta³o siê l¶ni±co bia³e.”…

Otó¿ w centrum tej niezwyk³ej relacji znajduje siê podstawowa prawda o tym, ¿e Jezus jest prawdziwym Bogiem, Synem Bo¿ym wcielonym w cz³owieka, który w swoim ziemskim ¿yciu móg³ ukazaæ swoj± bosk± chwa³ê tym, którym chcia³. Taki naoczny dowód by³ Aposto³om, a poprzez nich ca³emu Ko¶cio³owi, bardzo potrzebny. Ta ¶wiadomo¶æ, ¿e boska rzeczywisto¶æ jest dostêpna ludziom, je¶li tylko Bóg zechce j± udostêpniæ, a cz³owiek zdobêdzie siê na wysi³ek jej przyjêcia. Oczywi¶cie wysi³kiem tym jest wiara.

Ale wiara musi byæ przez nas w³a¶ciwie rozumiana. W zasadzie przyzwyczaili¶my siê, ¿e wiara to tylko s³owna deklaracja, ¿e „jest siê” wierz±cym, katolikiem. Rozumiemy to jako pewne ¶wiatopogl±dowo-polityczne opowiedzenie siê po jednej ze stron. Owszem, jest to jeden z aspektów wiary, ale chyba najmniej istotny, gdzie¶ na samym marginesie. Po prostu: cz³owiek wierz±cy w konsekwencji swojej wiary przyjmuje pewien system warto¶ci, moralno¶ci, ¶wiatopogl±du, który jest ¶ci¶le okre¶lony i nie da siê go pogodziæ z pewnymi kierunkami polityki czy filozofii. I tak, szczerze wierz±cy katolik, który zna i powa¿nie traktuje swoje przekonania, nigdy nie zostanie marksist± czy skrajnym libera³em.

Ale podstawowym i najwa¿niejszym aspektem wiary jest wiê¼ cz³owieka z Bogiem, wiê¼ ca³o¶ciowa, obejmuj±ca wszystkie dziedziny ¿ycia, ale zw³aszcza siebie samego. Wierzyæ, to znaczy z pe³nym zaufaniem i bez lêku oddaæ siebie Bogu, pozwoliæ, by w³a¶nie On zaj±³ centralne miejsce w moim ¿yciu, by decydowa³ o tym, co ze mn± bêdzie. Czy teraz, wiedz±c to, nadal jeste¶my tak pewni i przekonani, ¿e jeste¶my „wierz±cy”?

Zapewne, je¶li tej lekturze towarzyszy jakie¶ rozwa¿anie, to doszli¶my w³a¶nie do wniosku, ¿e w takim razie wiara nie jest tak± prost± spraw±, jakby siê na pierwszy rzut oka wydawa³o. I faktycznie tak jest. Wiara jest sporym trudem, a raczej „dzie³em”, jak to trafnie okre¶li³ ¶w. Pawe³ w 1 Li¶cie do Tesaloniczan. Na czym wiêc to dzie³o polega?

¦wietnie odpowiada na to pytanie dzisiejsza Ewangelia. ¯eby uwierzyæ, trzeba osobi¶cie spotkaæ siê z Bogiem, wej¶æ z Nim w bezpo¶redni± relacjê, któr± jêzyk religii okre¶la nieraz przez „widzenie”. Trzeba zobaczyæ Boga. Ale zaraz kto¶ zaprotestuje: przecie¿ Boga nie da siê zobaczyæ! Owszem, fizycznie, wzrokiem – nie, ale duchowo – tak! Wymaga to jednak sporego wysi³ku – jak w tej scenie Przemienienia. Najpierw trzeba wyj¶æ na wysok±, samotn± górê. Oderwaæ siê od codziennych trosk i uciech ¿ycia. Dalej, trzeba siê modliæ, ale nie tylko odmawiaj±c pacierze, lecz trwaj±c w wyciszeniu. Nasze zmys³y musz± byæ wtedy jakby u¶pione, wy³±czone. Co to za modlitwa, je¶li w pokoju jest w³±czony telewizor, a wyobra¼nia b³±dzi gdzie¶ ko³o domu czy pracy? I wreszcie trzeba byæ gotowym przyj±æ Boga, zostaæ przy Nim, zrobiæ Mu miejsce w swoim ¿yciu, rozbiæ dla Niego namiot.

W tym wszystkim wcale nie chodzi o to, by uciekaæ od twardych realiów ¿ycia w ¶wiat chmur i wizji. Wrêcz przeciwnie, zaraz potem trzeba do tego ¿ycia wracaæ – ale przemienionym przez Boga, by dalej samemu ten ¶wiat przemieniaæ na bardziej boski. Ale si³ê do tego trudu da nam tylko wiara.

Ks. Mariusz Pohl (www.mateusz.pl)

W czasie pobytu w Kamieniu ¦l±skim dosz³o do spotkania chórzystów z Arcybiskupem, ks. prof. dr Alfonsem Nossolem, który interesowa³ siê dzia³alno¶ci± Polskiej Misji Katolickiej w Berlinie i jej chórem. Za to spotkanie i ¿yczenia dla proboszcza PMK i chórzystów dziêkujemy Ksiêdzu Arcybiskupowi. Podziêkowania sk³adamy równie¿ dyrektorowi o¶rodka, Ksiêdzu Pra³atowi dr Albertowi Glaeserowi, za niezwykle ciep³±, obszern±, przyjacielsk± wypowied¼ o wysokim poziomie artystycznym chóru Polskiej Misji Katolickiej z Berlina, opiniê wyra¿on± na falach eteru podczas transmisji radiowej, która bêdzie z pewno¶ci± dopingowa³a chórzystów do jeszcze ofiarniejszej s³u¿by Panu Bogu i Ko¶cio³owi. Z wdziêczno¶ci± wspominam kontakt z Pani± Izold± Schynol z Dzia³u Obs³ugi Klienta Sebastianeum Silesiacum, która naszej licznej grupie kompetentnie przydziela³a pokoje, zabiegi lecznicze, ¿yczliwie akceptowa³a pó¼niejsze zmiany w podpisanych umowach, która do pó¼nego wieczoru w pi±tek czeka³a na nasz przyjazd, aby zapewniæ nam kolacjê, tê¿niê solankow± i przez ca³y czas pobytu sprawowa³a opiekê nad chórzystami. Dziêkujemy ca³ej obs³udze Sebastianeum Silesiacum, trudno wszystkich w tym miejscu wymieniæ – Paniom z recepcji, Paniom z kuchni za smaczne posi³ki, Paniom kelnerkom, Paniom, które przygotowa³y nam czyste, komfortowe pokoje, Siostrze zakonnej i Paniom realizuj±cym zabiegi. Dziêkujemy Pani Justynie Buchta za profesjonalne oprowadzanie chórzystów po zakamarkach pa³acu Odrow±¿ów i wszystkim Paniom za stale u¶miechniête twarze. Dziêkujemy Beacie Filusz, naszej by³ej chórzystce, za zaproszenie nas do Kamienia ¦l±skiego i Dziewkowic, za pomoc w organizacji naszego przyjazdu i opiekê podczas naszego pobytu. Czas spêdzony w Sebastianeum Silesiacum by³ piêknym, jednorazowym, niezapomnianym prze¿yciem.

Wyrazy podziêkowania chcemy wyraziæ równie¿ Ojcom Franciszkanom z Góry ¶w. Anny, a szczególnie Bratu Sebastianowi i kustoszowi sanktuarium prof. dr Ojcu B³a¿ejowi Bernardowi Kurowskiemu. To dziêki ich inicjatywie Chór Auxilium jako pierwszy spo¶ród licznych chórów mia³ wystêp pod cudown± figur± ¶w. Anny podczas Mszy ¶w. o godz. 11-tej. Dziêkujemy tak¿e Ojcu Kurowskiemu za obszern± informacjê historyczn± o tym ¶wiêtym miejscu.

Serdecznie dziêkujemy Ry¶kowi Porzyñskiemu za uwiecznienie naszej pielgrzymki na licznych fotografiach, za zrobienie filmiku, który mo¿na ogl±daæ w Galerii chóru Auxilium. Ryszard jest twórc± koncepcji naszej strony internetowej, wkleja³ do internetu poszczególne tematy i zdjêcia, a na pielgrzymce niestrudzenie utrwala³ wszystkie wa¿ne wydarzenia, tak, ¿e powsta³a jednorazowa pami±tka, która przejdzie do historii Chóru i Polskiej Misji Katolickiej w Berlinie.

Na koniec moc podziêkowañ ¶lemy do Dziewkowic. Drogi Ksiê¿e Proboszczu dr Norbercie Wons, drodzy Parafianie i Chórzy¶ci z prezesow± chóru Beat± i dyrygentem Andrzejem Filuszem – nasz pobyt u Was przeszed³ naj¶mielsze oczekiwania. Wasza serdeczno¶æ, Wasza go¶cinno¶æ jest nie do opisania. Do dzisiaj wspominamy nieszporowe ¶piewanie, które by³y jednym wielkim chwaleniem Bo¿ej Wszechmocy. Chóralny, wspólnie wykonywany ¶piew, równie¿ z parafianami, by³ poprzez swoj± potêgê niezapomnianym prze¿yciem. Moja ¯ona Krystyna twierdzi, ¿e to ks. pra³at Noziñski z nieba przyczyni³ sie te¿ do tego, aby chór Auxilium znalaz³ siê w „jego” ko¶ciele i tam, przed wystawionym Naj¶wiêtszym Sakramentem razem z Wami móg³ ¶piewaæ psalmy, którymi kiedy¶ modli³ siê sam Zbawiciel.

Drodzy Dziewkowiczanie – serdecznie Wam dziêkujemy za wszystko, za Wasz± go¶cinno¶æ, za pracê i koszty poniesione w przygotowanie naszego przyjazdu i ugoszczenie nas, za niezapomniany smak ¶l±skiego ko³ocza, za ¿egnaj±cy nas Wasz chóralny ¶piew, a przede wszystkim za Wasze wspania³e, chrze¶cijañskie serca. Dziêkujemy za przes³an± do Berlina kartkê, któr± za³±czam poni¿ej.

A kiedy autobus spod ko¶cio³a rusza³ w dalek± drogê do Berlina w ge¶cie po¿egnania podnosili¶cie rêce, aby nam okazaæ ¿yczliwo¶æ i smutek rozstania. Dziêkujemy za te Wasze ¿egnaj±ce nas rêce i za b³ogos³awi±c± nas, odzianego w sutannê postaæ Ksiêdza Norberta! ¯al by³o od Was odje¿d¿aæ! Bóg Wam zap³aæ!        

mgr Henryk ¯urek – prezes chóru Auxilium Polskiej Misji Katolickiej w Berlinie

W 1976 r. po¶wiêcono w Dziewkowicach nowy ko¶ció³ pod wezwaniem ¶wiêtych Joachima i Anny. O pobo¿no¶ci mieszkaj±cych tutaj ludzi i owocach duszpasterskiego zasiewu ¶wiadczy liczny udzia³ parafian przy budowie piêknej, oryginalnej ¶wi±tyni, sta³ym jej upiêkszaniu o nowe elementy wraz rozbudow± otoczenia ko¶cielnego, udzia³  w aktywnym ¿yciu religijnym i miêdzyludzkim, przede wszystkim jednak ¶wiadcz± powo³ania do stanu duchownego. Ta m³oda, ma³a parafia licz±ca zaledwie oko³o 1114 mieszkañców da³a Ko¶cio³owi ju¿ trzech kap³anów, brata zakonnego i trzy zakonnice. Proboszczem, budowniczym, utalentowanyn organizatorem tak¿e innych dzie³ by³ nie¿yj±cy ju¿ ksi±dz pra³at Ernest Noziñski, który równocze¶nie pe³ni³ tak¿e funkcjê dyrektora wydawnictwa ¦wiêtego Krzy¿a w Opolu. Na drodze wydawniczej spotka³y siê kiedy¶ drogi ks. Noziñskiego i obecnego prezesa chóru Auxilium, Henryka ¯urka. Zagadkowym zrz±dzeniem cz³onkiniami chóru Auxilium zosta³y mieszkanki Dziewkowic, siostry Beata i Brygida Miensok. Beata wysz³a za m±¿ za Andrzeja Filusz, wróci³a do rodzinnej wioski i tam wspólnie z mê¿em dyrygentem za³o¿y³a chór parafialny i zosta³a wybrana przezesem zespo³u. Wiêzi z Auxilium jednak nie zerwa³a i zaprasza³a do odwiedzin tego zak±tka ¦l±skiej Ziemi. Gwarantowa³a korzystny pobyt w by³ej posiad³o¶ci rodu Odrow±¿ów, w Silesiacum w którym pracowa³a. W trzecim dniu pielgrzymki zawita³ wiêc chór Auxilium do Dziewkowic, do parafii po¶wiêconej dziadkom Pana Jezusa – ¶w. Joachimowi i Annie.

A tam, przywitanie chóru z Berlina przesz³o wszelkie oczekiwania... Najpierw odby³y siê uroczyste nieszpory o godzinie 15-tej, które na ¦l±sku zawsze by³y i s± tradycj±. W czasie nieszporów ¶piewano z wiernymi psalmy, a tak¿e po³±czone chóry wykona³y wspólnie kilka utworów. Dyrygowa³a pewnie i profesjonalnie niezawodna Agnieszka Wi¶niowska Kirch, a potêga wspólnego ¶piewu by³a niepowtarzalna. Na bardzo wysokim poziomie artystycznym zosta³y równie¿ wykonane utwory ¶piewane przez artystów Deutsche Oper Berlin – Johannesa Kircha i Tomasza Rakocz. Kiedy ¶piewali „Ave Maria” Donizettiego na niejednej twarzy pojawi³y siê ³zy wzruszenia....

Po niespodziewanej ¶mierci ks. pra³ata Noziñskiego nowym proboszczem zosta³ ksi±dz dr Norbert Piotr Wons, który jest równie¿ wyk³adowc± uniwersyteckim, a do tego w diecezji prowadzi duszpasterstwo rodzin ¿yj±cych w roz³±ce. Wspomina³, ¿e kiedy w internecie czyta³ na stronie Auxilium, ¿e opiekunem chóru i proboszczem Polskiej Misji Katolickiej w Berlinie by³ ks. Tadeusz Niewêg³owski dozna³ kolejnego potwierdzenia, ¿e ¶wiat jest bardzo ma³y. By³y proboszcz PMK by³ bowiem w swoim czasie kapelanem krajowym ruchu „Wiara i ¦wiat³o”, organizacji ko¶cielnej osób dotkniêtych upo¶ledzeniem umys³owym, a on sam by³ odpowiedzialnym za ten ruch w diecezji opolskiej. Stwierdza³, ¿e podczas czêstych spotkañ z ks. Niewêg³owskim wiele siê od niego nauczy³, a wielu chórzystów po raz pierwszy dowiedzia³o siê o istnieniu takiej organizacji, a przecie¿ Ko¶ció³ by³ i jest zawsze tam, gdzie cz³owiek potrzebuje pomocy, nawet ten odrzucony przez spo³eczeñstwo.

Po przepe³nionych piêknym ¶piewem uroczystych nieszporach nast±pi³o spotkanie w Domu Parafialnym z go¶cinnymi dziewkowickimi gospodarzami i wspania³ym proboszczem ks. Norbertem Wonsem odzianym w sutannê, co siê obecnie coraz rzadziej obserwuje. Nie tylko serdeczna atmosfera spotkania, go¶cinno¶æ i dobroæ dziewkowickich ludzi, ale tak¿e przyziemne sprawy zawojowa³y chórzystów z Berlina. Uginaj±ce siê sto³y pod ¶l±skim ko³oczem w ró¿nych wydaniach, smaczna kawa, napoje i inne smako³yki by³y nie do odrzucenia nawet dla najwiêkszych fanatyków odchudzania siê! Kiedy po braterskich rozmowach jeszcze wiele ko³ocza pozosta³o na sto³ach, go¶cinni ¦l±zacy wszystko rozdali: „na pami±tkê i aby Wom dobrze smakowa³o i nos przypomina³o”! Jeszcze d³ugo potem niejeden wspomina³ niezapomniany smak ¶l±skiego ko³ocza, a przede wszystkim rozp³ywaj±cego siê w ustach „szplitra”, upieczonego specjalnie ku czci go¶ci z Berlina przez 80-letni± gospodyniê („a skoro to dlo naszych ludzi z Berlina, to mocie jeszcze jedna blacha!").

Chcia³oby siê na tej ¿yczliwej Ziemi z „roztomilimi ludkami” jeszcze d³u¿ej pobywaæ, niestety, z powodu pó¼nej pory trzeba by³o z ciê¿kim sercem po¿egnaæ go¶cinne Dziewkowice. A kiedy autobus, kierowany niezawodn± rêka Pana Arkadiusza z Transhandu, opuszcza³ miejsce po¶wiêcone Dziadkom Pana Jezusa, ¶wiêtych patronów opiekuj±cych siê szczególnie ma³¿eñstwami i rodzinami, wszystkich ogarn±³ smutek i nostalgia po¿egnania... Szczê¶æ Bo¿e tym dobrym ludziom!

Przebywaj±c w sanktuarium chórzy¶ci i towarzysz±ce osoby mia³y okazjê bli¿ej poznaæ postaæ ¶w. Jacka. By³ jednym z najwiêkszych ¶wiêtych Ko¶cio³a, nale¿a³ do najwybitniejszych mê¿ów ówczesnej Europy. Jest bardziej znany na ¶wiecie ni¿ w Polsce. Najlepsi malarze tworzyli obrazy z jego wizerunkiem, wiele miast, miejscowo¶ci, pomników, uczelni nosi jego imiê. Najwiêkszy obelisk na ¶wiecie, a nawet jeden z najwiêkszych lotniskowców USA jest nazwany jego imieniem. Jako jedyny ¶wiêty nie tylko z Polski, ale z Europy ¦rodkowo-Wschodniej widnieje na kolumnadzie Berniniego okalaj±c± Plac ¶w. Piotra w Rzymie.

W niedzielê, 2 wrze¶nia podczas ¶niadania nast±pi³o wcze¶niej uzgodnione spotkanie chórzystów z Arcybiskupem, ks. profesorem Alfonsem Nossolem. Podczas rozmowy z prezesem chóru pyta³ o historiê Auxilium, dzia³alno¶æ Polskiej Misji Katolickiej w Berlinie, interesowa³ siê ¿yciem polskich katolików w Berlinie. Prosi³ o przekazanie pozdrowieñ proboszczowi PMK. Prezes przedstawia³ poszczególne osoby bior±ce udzia³ w pielgrzymce, z którymi Ksi±dz Arcybiskup prowadzi³ serdeczny dialog, a nastêpnie ¿yczy³ wszystkim pomy¶lno¶ci i b³ogos³awieñstwa Bo¿ego.

O godzinie 10-tej rozpoczê³a siê Msza ¶w. transmitowana przez radio. Uroczy¶cie ubrani chórzy¶ci zostali bardzo serdecznie powitani przez odprawiaj±cego Mszê ¶w. dyrektora Sebastianeum Silesiacum, ks. pra³ata dr Alberta Glaesera. W czasie Eucharystii chór wykona³ Messe Breve No. 7 Charlesa Gounoda. Johannes Kirch i Tomasz Rakocz z Deutsche Oper Berlin w duecie zaprezentowali Ave Maria Gaetano Donitzettiego oraz polsk± pie¶ñ Maryjn±. Na zakoñczenie chór wraz z Johannesem Kirchem (solo) wykonali utwór „Dzwoneczek Maryi”.

Ks. pra³at Glaeser wyg³osi³ homiliê, która poruszy³a chyba ka¿dego, a na zakoñczenie Mszy ¶w. zwracaj±c siê do chóru Auxilium powiedzia³: „Chcia³bym serdecznie Wam, drodzy Przyjaciele z Misji Katolickiej z Berlina, podziêkowaæ za tê ucztê duchow±. Przez Wasz ¶piew podnie¶li¶cie nas na które¶ tam piêtro bli¿ej nieba. Dlatego za tê wspania³±, fachow± ucztê, któr±¶cie przygotowali nam tu obecnym i naszym drogim radios³uchaczom chcia³em Wam z g³êbi serca podziêkowaæ. Niech Wasze usta, które tak± modlitwê wypowiadaj±, potwierdzon± dobrym sercem, pomog± wielu ludziom byæ bli¿ej Pana. Tego Wam z g³êbi serca ¿yczê. Tê misjê wype³nili¶cie tutaj, w Kamieniu, bo pomogli¶cie nam byæ tak blisko nieba przez Wasz wspania³y ¶piew.  Dlatego za tê modlitwê Wam z g³êbi serca dziêkujê i ¿yczê, ¿eby ona zaowocowa³a nie tylko w nas, którzy mieli¶my mo¿liwo¶æ zakosztowaæ j± tu na miejscu i przy radioodbiornikach, ale tak¿e dla wszystkich. Dla Was i dla Waszych rodzin. Niech dobry Bóg b³ogos³awi nas wszystkich. Dziêkujê Pani Dyrygent, która, gdyby¶cie drodzy radios³uchacze zobaczyli, jak umia³a to wszystko poprowadziæ, mieliby¶cie drodzy radios³uchacze nastêpn± ucztê!”.

Podniesieni na duchu takim uznaniem chórzy¶ci dziêkowali Bogu i ¶w. Jackowi, ¿e ich s³u¿ba Bogu i ludziom zosta³a wzorowo wykonana, ¿e trud æwiczeñ i dalekich, wieczornych dojazdów na co ¶rodowe próby nie poszed³ na marne. Ca³± grup± udali siê do kaplicy, w której wed³ug tradycji urodzi³ siê ¶w. Jacek, a w której mo¿na siê modliæ przed wystawionym Naj¶wiêtszym Sakramentem. Przed tym ukrytym w bia³ej w hostii Panem Jezusem za¶piewano spontanicznie ¶redniowieczn± pie¶ñ „Adoro Te” (Uwielbiam Ciê o Chlebie z nieba). Wykonano jeszcze pami±tkowe zdjêcia na tle pa³acu Odrow±¿ów i po smacznym obiedzie z ¿alem po¿egnano rodzinn± miejscowo¶æ ¶w. Jacka, aby wyruszyæ do Dziewkowic.

Kamieñ ¦l±ski z jego wielkim ¶wiêtym pozostanie na zawsze w pamiêci chórzystów Auxilium. Jako wspomnienie piêknych chwil i jako dla wielu nowa postaæ wielkiego orêdownika, do którego mo¿na siê zwracaæ w trudnych sprawach. ¦wiêty Jacku, nie zapomnij o nas i módl siê za nami!

Po odwiedzeniu Legnickiego Pola chórzy¶ci dotarli wieczorem do g³ównego celu pielgrzymki, do Kamienia ¦l±skiego. To tutaj urodzi³o siê troje ¶wiêtych Odrow±¿ów: ¶w. Jacek, b³. Czes³aw i b³. Bronis³awa. Dziêki rodowi Odrow±¿ów Kamieñ sta³ siê o¶rodkiem promieniuj±cym kultur± na ca³± Europê, a ¶w. Jacek jednym z najwiêkszych ¶wiêtych Ko¶cio³a. Do II Wojny ¦wiatowej pa³ac w którym urodzi³ siê ¶w. Jacek znajdowa³ w pe³nej okaza³o¶ci, natomiast ca³kowicie zdewastowa³a go po wojnie Armia Czerwona i rz±dy komunistyczne. Po zmianach w latach dziewiêædziesi±tych w³adze przekaza³y je diecezji opolskiej. Pa³ac i obszar parku zosta³ odbudowany z inicjatywy ordynariusza opolskiego, ks. Alfonsa Nossola, który poprzez swoje wielonarodowe koneksje pozyska³ odpowiednie fundusze umo¿liwiaj±ce zrealizowanie tego niezwyk³ego dzie³a. Obok odbudowy i rekonstrukcji pa³acu powsta³a ca³kowicie nowa inwestycja, sanatorium lecz±ce metod± ksiêdza Johannesa Kneipa - Sebastianeum Silesiacum, lecznicy nale¿±cej do Caritas Diecezji Opolskiej s³u¿±cej ludziom Opolszczyzny i licznym przyjezdnym. 

Chórzystom wraz z towarzysz±cymi osobami przydzielono luksusowe apartamenty, a po kolacji, zaproszono do groty solnej z tê¿niami solankowymi. Ka¿dy przyjezdny mia³ tak¿e do wyboru dwa zabiegi lecznicze. ¦wietnie wyposa¿ony o¶rodek wraz mi³ym, kompetentnym personelem emanuje niepowtarzaln± atmosfer±. Przestronna, jasna kaplica otwarta przez ca³± dobê pozwala na modlitwê o ka¿dej porze dnia i nocy. W o¶rodku pracuje by³a chórzystka Auxilium, Beata Miensok, obecnie Filusch, która zadba³a o wszelkie wygody chóru.

Niedaleko Kamienia ¦l±skiego znajduje siê wspomniana ju¿ Góra ¶w. Anny. Przez ca³± sobotê 1 wrze¶nia i niedzielê 2 wrze¶nia 2012 roku odbywa³a siê tam pielgrzymka chórów ko¶cielnych, nazwana „Dniem modlitw chórów ko¶cielnych”. W¶ród licznych chórów i orkiestr ko¶cielnych chór Polskiej Misji Katolickiej z Berlina – Auxilium wyst±pi³ jako pierwszy podczas sobotniej Mszy ¶w. o godzinie 11-tej. T± drog± sk³adamy za to podziêkowanie Ojcu prof. dr B³a¿ejowi Bernardowi Kurowskiemu oraz Bratu Sebastianowi, który podczas telefonicznych rozmów z prezesem chóru zaproponowa³, aby Auxilium wyst±pi³ w³a¶nie podczas tej Mszy ¶wiêtej. Modlitwa ¶piewem pod cudown± figur± ¶w. Anny Samotrzeciej w wykonaniu Chóru Polskiej Misji Katolickiej oraz artystów z Deutsche Oper Berlin, Johannesa Kircha i Tomasza Rakocza sta³a siê wielkim prze¿yciem dla chórzystów i zebranych wiernych. O ³asce p³yn±cej z tego ¶wiêtego miejsca, a niew±tpliwie tak¿e wstawiennictwu ¶w. Anny mo¿na przypisaæ t³umne przystêpowanie naszych chórzystów do Sakramentu Pojednania. Po Eucharystii Ojciec Kurowski opowiedzia³ o dziejach klasztoru i figurze ¶w. Anny. Trzy razy byli franciszkanie z klasztoru usuwani - w dobie sekularyzacji, za rz±dów Bismarcka i  w czasie dyktatury Hitlera. Wymowne i pe³ne cudownych zdarzeñ s± równie¿ dzieje zwi±zane z figur± ¶w. Anny, która na rêkach trzyma swojego wnuka Jezusa i córkê Maryjê. Sama bêd±c w tyle wskazuje, kto powinien byæ najwa¿niejszy w naszym ¿yciu.

Po powrocie do Kamienia ¦l±skiego popo³udnie wype³ni³y zabiegi, modlitwa w kaplicy, oprowadzenie po pa³acu Odrow±¿ów, próby chóru, oraz spotkanie wszystkich uczestników pielgrzymki w zabytkowej gospodzie „U ¶w. Jacka”, gdzie skarbnik chóru, Karina Kidula, sponsorowa³a ka¿demu do wyboru lampkê wina, sok lub kawê.

W 1227 roku, po ¶mierci D¿yngis Chana, twórcy olbrzymiego imperium mongolskiego, jego nastêpcy postanowili jeszcze bardziej rozszerzyæ swoje terytorium. Kilkusettysiêczna armia wyruszy³a zdobywaæ bogat± Europê. Hordy azjatyckie, nazywane w Polsce Tatarami, najpierw opanowa³y Ru¶, a nastêpnie napad³y na Polskê wszêdzie siej±c ¶mieræ i zniszczenie. Zdobyte miasta i osady palono, a mieszkañców mordowano w okrutny sposób, nie oszczêdzano starców, kobiet i dzieci, z wyj±tkowym okrucieñstwem obchodzono siê z kobietami ciê¿arnymi. Wszelkie próby przeciwstawienia siê tej barbarzyñskiej nacji, by³y rozbijane przez ¶wietnie zorganizowan± machinê wojenn± Mongo³ów i obc± dla europejskiego rycerstwa taktykê wojenn± i sposób prowadzenia walki. Rycerstwo europejskie, czyli chrze¶cijañskie, walczy³o twarz± w twarz, rycerz przeciw rycerzowi, natomiast hordy mongolskie pos³ugiwa³y siê podstêpem, fa³szem, u¿ywa³y forteli nie nale¿±cych do kanonu rycerskich zasad. Kolejne próby zatrzymania Mongo³ów koñczy³y siê sromotn± pora¿k± polskich wojsk. Po upadku Sandomierza, a pó¼niej Krakowa liczna armia mongolska dotar³a na ¦l±sk. Ksi±¿ê ¶l±ski, krakowski i wielkopolski, Henryk II Pobo¿ny, syn Henryka Brodatego i ¶w. Jadwigi, ¶wiadomy ¶miertelnego niebezpieczeñstwa, w którym znalaz³a siê Polska i Europa, postanowi³ w walnej bitwie broniæ chrze¶cijañskiej Europy przed tatarskim barbarzyñstwem. Zwyciêstwo Mongo³ów oznacza³oby koniec Europy i chrze¶cijañstwa. Przewaga wojsk mongolskich by³a wielokrotna, a w³adcy europejscy zainteresowani bardziej rozgrywkami pomiêdzy cesarstwem, a papiestwem zignorowali pro¶by Henryka o pomoc. Kilkutysiêczny oddzia³ rycerstwa ¶l±skiego, wspomagany jedynie rycerzami zakonów templariuszy, joanitów, krzy¿aków i resztkami ocala³ego rycerstwa polskiego, nie zdo³a³ siê oprzeæ mongolskiej nawale. Ksi±¿ê ubrany w z³ot± zbrojê, walcz±cy z nadzwyczajn± odwag± poleg³ wraz z kwiatem ¶l±skiego rycerstwa. Zwyczajem panuj±cym do dzisiaj w¶ród barbarzyñców Henrykowi Pobo¿nemu odciêto g³owê. Nadzian± na pikê pokazywali broni±cym Legnicy mieszkañcom. Miasta jednak nie zdobyli i powrócili do Azji. Bitwa pod Legnic± to jedna z niewielu przegranych batalii, która zakoñczy³a siê sukcesem.

W miejscu, gdzie ksiê¿na ¦l±ska i Polski - ¶wiêta Jadwiga znalaz³a cia³o swego syna, zosta³a wybudowana potê¿na ¶wi±tynia pod wezwaniem ¶w. Jadwigi ¦l±skiej, okre¶lana „per³± czystego baroku”, zabytek najwy¿szej klasy ¶wiatowej. Projektowa³ go najwybitniejszy architekt europejskiego baroku - Kilian Ignacy Dientzenhofer. G³ówn± ozdob± ko¶cio³a s± freski Cosmy Damiana Asama, niemieckiego malarza, pochodz±ce z 1733 r., które przetrwa³y w oryginalnej formie do dzisiaj. W kopule ko¶cio³a przedstawione jest znalezienie Krzy¿a ¦wiêtgo przez cesarzow± ¶w. Helenê. Na obrze¿u widoczna jest Matka Boska z Dzieci±tkiem depcz±ca wê¿a. Nad organami artysta utrwali³ pobojowisko bitwy legnickiej. W o³tarzach bocznych znajduj± siê obrazy W. W. Reinera, a w g³ównym obraz „Znalezienie zw³ok Henryka przez ¶w. Jadwigê” Franciszka de Backera. Realistyczne rze¼by wykona³ znany praski mistrz - Karol Józef Hiernle. Doskona³y instrument organowy zbudowa³ w 1731 r. mistrz w³oskiego pochodzenia Adam Horatio Casparini. W 2004 roku ko¶ció³ wraz z zespo³em klasztornym ogloszono Pomnikiem Historii Rzeczpospolitej Polskiej. Jest to najwy¿szy tytu³, jaki w³adze polskie mog± nadaæ zabytkowi kultury i sztuki.

Po modlitwie przed Naj¶wiêtszym Sakramentem, zwiedzeniu ¶wi±tyni, wys³uchaniu historii wydarzeñ interesuj±co przekazanych przez Pani± Dyrektor Muzeum Bitwy Legnickiej, na apel Johannesa Kircha chórzy¶ci spontanicznie, bez nut, za¶piewali Gaude Mater Polonia. W murach tak godnej ¶wi±tyni o doskona³ej akustyce wykonanie historycznego, polskiego hymnu zachwyci³o znajduj±cych siê w ko¶ciele turystów. Ten niezaplanowany, pierwszy wystêp chóru Polskiej Misji Katolickiej z Berlina by³ nie tylko prze¿yciem dla znajduj±cych sie w ko¶ciele, ale tak¿e wzruszy³ chorzystów, którzy w tak donios³ym miejscu rozpoczêli swoj± pielgrzymkê chwal±c Boga i s³awi±c Polsk± Misjê. Scenê ¶piewu mo¿na zobaczyæ i us³yszeæ wchodz±c do naszej Galerii.

W zapadaj±cym mroku pielgrzymka wyruszy³a do miejsca pobytu, do Kamienia ¦l±skiego.

Ks. Proboszcz Marek Kêdzierski podkre¶li³, ¿e warto¶ci± Wieczoru Kolêdowego by³o nie tylko wspania³e wykonanie muzyczne, ale przede wszystkim przekazanie g³ebokiej tre¶ci religijnej i piêkna polskich kolêd. S³uchanie i ¶piewanie kolêd jest modleniem siê do Boga, który sta³ siê cz³owiekiem. W¶ród zebranych w ko¶ciele aplauz wywo³a³o wspólne wykonanie przez ¶piewaków na przemian po polsku i po niemiecku kolêdy Przybie¿eli do Betlejem.
Po koncercie go¶cie i wykonawcy wraz z Ksiêdzem Proboszczem spotkali siê na tradycyjnej wieczerzy, któr± przygotowali chórzy¶ci. Przyjacielskie spotkanie przebiega³o w radosnej atmosferze, tym bardziej, ¿e w gronie zebranych znalaz³y siê dwie solenizantki - Agnieszka Siewiec i Agnieszka Wi¶niowska-Kirch.  

Tekst i zdjêcia: Henryk ¯urek – prezes Chóru Auxilium Polskiej Misji Katolickiej w Berlinie